Katastrofa lotu Southern Airways 242

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Katastrofa lotu Southern Airways 242
Ilustracja
Miejsce katastrofy.
Państwo  Stany Zjednoczone
Miejsce New Hope
Data 4 kwietnia 1977
Godzina 16:19 czasu lokalnego
22:19 czasu polskiego
Rodzaj awaryjne lądowanie na drodze
Przyczyna awaria silników
Ofiary 72 osoby (w tym 9 osób na ziemi)
Ranni 22 osoby
Ocaleni 22 osoby
Statek powietrzny
Typ McDonnell Douglas DC-9-31
Użytkownik Southern Airways
Numer N1335U
Start Huntsville
Cel lotu Atlanta
Numer lotu 242
Pasażerowie 81 osób
Załoga 4 osoby
Położenie na mapie Georgii
Mapa lokalizacyjna Georgii
miejsce zdarzenia
miejsce zdarzenia
Położenie na mapie Stanów Zjednoczonych
Mapa lokalizacyjna Stanów Zjednoczonych
miejsce zdarzenia
miejsce zdarzenia
Ziemia33°57′45″N 84°47′13″W/33,962500 -84,786944

Katastrofa lotu Southern Airways 242 – wydarzyła się 4 kwietnia 1977, McDonnell Douglas DC-9-31 (nr rej. N1335U), linii Southern Airways, lecący z Huntsville w stanie Alabama do Atlanty, rozbił się w czasie awaryjnego lądowania na lokalnej drodze w mieście New Hope w stanie Georgia. Zginęły 72 osoby (63 pasażerów i 9 osób na ziemi), a 22 osoby zostały ranne.

Samolot[edytuj | edytuj kod]

Samolotem obsługującym lot 242 był McDonnell Douglas DC-9-31 (nr. rej. N1335U), wyprodukowany w 1971 roku. W chwili startu z lotniska w Huntsville maszyna ta miała wylatane 15 405 godzin.

Przebieg lotu[edytuj | edytuj kod]

Na lotnisku w Huntsville na pokład weszło 81 pasażerów. Kapitanem tego rejsu był Bill McKenzie, a drugim pilotem Lyman Keele. Maszyna wystartowała kilka minut przed burzą. Załoga posiadała niezbyt aktualny komunikat meteorologiczny, gdy podjęła decyzję o wykonaniu lotu.

Wizualizacja lotu

W chwili wznoszenia się samolotu na wysokość 4500 metrów, kontroler lotu ostrzegł pilotów przed silnymi burzami między wysokością 14000 stóp a 17000 stóp. Kilka minut później samolot wpadł w strefę gradu. Opady te były tak silne, że w samolocie popękało wiele okien. Lód, który dostał się do wnętrza silników doprowadził do pompażu i wybuchy wewnątrz silników doprowadziły do uszkodzenia łopatek sprężarki silników. Niedostateczny dopływ powietrza doprowadził do względnego nadmiaru paliwa i spowodował pożar wewnątrz silników. Najpierw silnik nr 1 stracił ciąg, niedługo później silnik prawy spotkało to samo. W związku z brakiem zasilania od silników załoga uruchomiła APU. Samolot kontynuował lot bezsilnikowy z obniżaniem wysokości.

Awaryjne lądowanie[edytuj | edytuj kod]

Maszyna szybowała, gdy kontrolerzy kazali jej lecieć na lotnisko do wojskowej bazy lotniczej Dobbins Air Force Base w Mariettcie w stanie Georgia. Innym rozwiązaniem było nieczynne lotnisko w Cartersville. Maszyna jednak kluczyła w chmurach burzowych i miała zbyt małą wysokość, aby bezpiecznie dolecieć na lotnisko do Marietty, czy do Cartersville. Kapitan Bill McKenzie zdecydował się na awaryjne lądowanie na pobliskiej autostradzie. Maszyna wypuściła podwozie. Samolot uderzył płatem o stację benzynową i uległ rozbiciu oraz pożarowi, który objął całą strukturę płatowca.

Przyczyny[edytuj | edytuj kod]

NTSB opublikowało raport 25 stycznia 1978 roku. Według raportu, przyczyną wypadku było wlecenie w silną burzę z gradem i uszkodzenie silników spowodowane przez pompaż silników wywołany potężnym opadem gradu.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]