Katedra Najświętszej Maryi Panny w Edynburgu (episkopalna)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Katedra Najświętszej Maryi Panny
Cathedral Church of Saint Mary the Virgin
katedra
Distinctive emblem for cultural property.svg 27441
Ilustracja
główna wieża
Państwo  Wielka Brytania
Kraj  Szkocja
Miejscowość Edynburg
Wyznanie anglikanizm
Kościół Szkocki Kościół Episkopalny
Położenie na mapie Edynburga
Mapa lokalizacyjna Edynburga
Katedra Najświętszej Maryi Panny
Katedra Najświętszej Maryi Panny
Położenie na mapie Szkocji
Mapa lokalizacyjna Szkocji
Katedra Najświętszej Maryi Panny
Katedra Najświętszej Maryi Panny
Położenie na mapie Wielkiej Brytanii
Mapa lokalizacyjna Wielkiej Brytanii
Katedra Najświętszej Maryi Panny
Katedra Najświętszej Maryi Panny
Ziemia55°56′55″N 3°12′58″W/55,948611 -3,216111

Katedra Najświętszej Maryi Panny w Edynburgu (ang. Cathedral Church of Saint Mary the Virgin) – katedra diecezji Edynburga Szkockiego Kościoła Episkopalnego.

Katedra wzniesiona przez Sir George'a Gilbert Scotta, i ukończona przez Johna Olrida Scotta w latach 1874-1890. Kapitularz wzniesiony przez J. Olrida Scotta w 1891 roku; iglice na wieżach zachodnich zostały wzniesione w latach 1913-1917 przez Charlesa Marriota Scotta. Znacząca kościelna neogotycka katedra, w oparciu o wczesnogotyckie źródła i skonstruowana w monumentalnej skali. Plan krzyża z nawą główną sześcioprzęsłową; nawy boczne ze schodkowymi przyporami; duże skrzyżowanie naw; transepty dwuprzęsłowe Kapitularz od północno-wschodniej strony. Kompozycja zdominowana przez centralną iglicę, ozdobioną lukarną z łękami przyporowymi i ośmioboczną dzwonnicą; dwa dalsze podobne wieże od strony zachodniej. Piaskowiec z niektórymi narożnikami z muru ciosowego. Neogotycka zewnętrzna strona charakteryzuje się wysokimi spiczastymi oknami łukowymi z czterolistnym ornamentem w clerestorium. Skromne maswerkami z pojedynczymi kolumienkami. Cofnięte narożne przypory w narożnych kątach. Prace we wnętrzu wykonane przez G.G. Scotta, J.O. Scotta, George'a Hendersona, J. Pittendrigha McGillivraya, Hippolyte'a Le Blanca, Robert a Lorimera i Sir Eduarda Paolozziego.

Bibliografia[edytuj]