Kawanishi H6K

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kawanishi H6K
(Dane wersji H6K4)
Kawanishi H6K (Dane wersji H6K4)
Dane podstawowe
Państwo  Japonia
Producent Kawanishi
Typ patrolowa łódź latająca dalekiego zasięgu
Konstrukcja łódź latająca o konstrukcji całkowicie metalowej
Załoga 9
Historia
Data oblotu 14 lipca 1936
Lata produkcji 1937 – 1942
Wycofanie ze służby 1945
Dane techniczne
Napęd 4 silniki gwiazdowe, 14-cylindrowe, chłodzone powietrzem Mitsubishi MK8D Kinsei 46
Moc po 1070 KM każdy (startowa 930 KM)
Wymiary
Rozpiętość 40 m
Długość 25,625 m
Wysokość 6,27 m
Powierzchnia nośna 170,00 m²
Masa
Własna 11 710 kg
Startowa normalna 17 000 kg
maksymalna 23 000 kg
Osiągi
Prędkość maks. 340 km/h na 4000 m
Prędkość przelotowa 259 km/h
Prędkość wznoszenia czas wznoszenia 13 min 31 s na 5000 m
Pułap 9610 m
Zasięg normalny 4800 km
maksymalny 6080 km
Dane operacyjne
Uzbrojenie
1 działko wz. 99 kal. 20 mm
4 karabiny maszynowe wz. 99 kal. 7,7 mm
bomby o masie do 1000 kg lub 2 torpedy po 800 kg każda
Użytkownicy
Japonia

Kawanishi H6K (oznaczenie amerykańskie – Mavis lub Tillie) – japońska łódź latająca patrolowa, pasażerska i transportowa dalekiego zasięgu z okresu II wojny światowej.

Historia[edytuj | edytuj kod]

W 1934 roku dowództwo lotnictwa japońskiej marynarki wojennej ogłosiły wymagania 9-shi na projekt latającej łodzi patrolowej. Na podstawie tych wymagań w wytwórni Kawanishi opracowano projekt, który wzorowano m.in. na amerykańskiej łodzi latającej Sikorsky S-42.

Projekt oznaczony jako Model S został pozytywnie zaopiniowany i w 1936 roku przystąpiono do budowy 4 prototypów. Przy czym w prototypach zastosowano dwa różne silniki: Nakajima Hikari o mocy 837 KM (620 kW) i Mitsubishi Kinsei 43 o mocy 1000 KM (740 kW). Po przeprowadzeniu badań ostatecznie do dalszej produkcji przyjęto prototypy wyposażone w silniki Mitsubishi Kinsei 43, które wprowadzono do służby pod oznaczeniem H6K1.

Na podstawie wersji H6K1 rozpoczęto produkcję serii przedprodukcyjnej oznaczoną jako H6K2 w liczbie 10 sztuk. W tym czasie opracowano także wersje cywilną tego samolotu oznaczoną jako H6K2-L, która zabierała na pokład 16 pasażerów i została zbudowana w liczbie 16 sztuk. Potem jeszcze wersję sztabową H6K3 dla przewozu VIP-ów, która została zbudowana w liczbie 2 sztuk.

Na podstawie doświadczeń ostatecznie rozpoczęto produkcję seryjną łodzi latającej oznaczonej H6K4 w której zastąpiono grzbietową wieżyczkę dwoma bocznymi stanowiskami karabinów maszynowych z oszkleniem kropelkowym i jednym stanowiskiem otwartym. W tylnej części kadłuba umieszczono ręcznie uruchamianą wieżyczkę z działkiem kal. 20 mm. Zbudowano 127 samolotów tej wersji i były to w początkowym okresie II wojny światowej podstawowa latająca łódź patrolowa japońskiej marynarki wojennej. Zbudowano także w liczbie 20 sztuk wersję transportową H6K4-l.

W 1942 roku przystąpiono do produkcji kolejnej wersji samolotu oznaczonej jako H6K5 wyposażonej w silniki Mitsubishi Kinsei 53 o mocy 1300 KM (960 kW). W tej wersji samolot miał opancerzoną kabinę. Wersja H6K5 została zbudowana w liczbie 36 sztuk. Wkrótce jednak zaniechano jej produkcji w związku z opracowaniem nowej łodzi latającej Kawanishi H8K.

Łącznie wyprodukowano 215 łodzi latających Kawanishi H6K wszystkich wersji.

Użycie w lotnictwie[edytuj | edytuj kod]

Łódź latająca Kawanishi H6K była podstawową łodzią latającą lotnictwa japońskiej marynarki wojennej w początkowym okresie II wojny światowej.

Działały one na południowo-zachodnim Pacyfiku jako łodzie patrolowe i bombowe. Wykonywały one rajdy w rejon Rabaulu i Holenderskich Indii Wschodnich.

Po II wojnie światowej samoloty te były używane przez lotnictwo Indonezji.

Opis konstrukcji[edytuj | edytuj kod]

Łódź latająca Kawanishi H6K była czterosilnikowym, zastrzałowym górnopłatem o konstrukcji całkowicie metalowej.

Kadłub łodziowy o dwuredanowym podłodziu, z klasycznymi pływakami wspornikowymi. Trójdzielny płat składał się z prostokątnej części środkowej, wspartej nad kadłubem i podpartej układem równoległych zastrzałów oraz z trapezowej części skrajnej z zaokrąglonymi końcówkami. Część środkowa płata wyposażona była w klapy a skrajna w lotki. Kadłub miał konstrukcję półskorupową, w tylnej części podniesiony dla oddalenia usterzenia od wody.

Załoga rozmieszczona była w osłoniętej kabinie pilotów i w kilku stanowiskach strzeleckich.

Napęd samolotu stanowiły cztery silniki gwiazdowe zabudowane przed krawędzią centralnej części płata.

Uzbrojenie obronne składało się z kilku karabinów maszynowych kal. 7,7 mm w stanowiskach: dziobowym, grzbietowym i rufowym. Mógł również zabierać ładunek do 1600 kg w tym 2 bomby lub 2 torpedy po 800 kg, które podwieszano pod głównymi zastrzałami, które były wzmocnione dodatkowymi rozpórkami.