Kazimierz Śliwa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kazimierz Śliwa
Kazimierz Greczyk
Kazimierz Bystrzycki

Strażak 2, Łom 2, Ziuk
Ilustracja
Kazimierz Śliwa (ze zbiorów NAC)
major major
Data i miejsce urodzenia 22 listopada 1925
Katowice
Data śmierci 23 października 2015
Przebieg służby
Lata służby 1942–1945
Siły zbrojne Polskie Siły Zbrojne w ZSRR (1941–1942), Polskie Siły Zbrojne na Zachodzie, Armia Krajowa
Jednostki 15 Pułk Piechoty (PSZ), 5 Wileńska Dywizja Piechoty, 7 Dywizja Piechoty AK „Orzeł”, 3 Pułk Piechoty Legionów AK
Stanowiska radiotelegrafista
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
Późniejsza praca elektromonter, kierownik warsztatów elektrycznych, dyrektor zakładu
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Armii Krajowej Medal Wojska Medal „Pro Memoria” Medal „Pro Patria” Złoty Medal Opiekuna Miejsc Pamięci Narodowej Medal Wojny 1939–1945 (Wielka Brytania) Medal Obrony (Wielka Brytania)
Grób mjra Kazimierza Śliwy na cmentarzu Łostowickim

Kazimierz Śliwa vel Kazimierz Greczyk vel Kazimierz Bystrzycki pseud.: „Strażak 2”, „Łom 2”, „Ziuk” (ur. 22 listopada 1925 w Katowicach, zm. 23 października 2015) – żołnierz Armii Andersa, podoficer Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie i Armii Krajowej, major[1] łączności rezerwy, najmłodszy cichociemny, honorowy prezes Okręgu Pomorskiego Światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W czerwcu 1940 roku wywieziony z rodziną ze Lwowa w głąb ZSRR (zob. Represje ZSRR wobec Polaków i obywateli polskich 1939–1946). Tam, w obwodzie archangielskim niewolniczo pracował przy wyrębie lasu. Po podpisaniu układu Sikorski-Majski 22 lipca 1942 roku wstąpił do 15 pułku piechoty. Po przejściu pod dowództwo brytyjskie w Iranie został w Iraku ponownie przydzielony do 5 Wileńskiej Dywizji Piechoty. W pierwszym kwartale 1943 roku został przerzucony do Wielkiej Brytanii.

Zgłosił się do służby w kraju. Po przeszkoleniu w radiotelegrafii został w październiku 1943 roku przerzucony do Ostuni we Włoszech, gdzie został zaprzysiężony 12 maja 1944 roku. Zrzutu dokonano w nocy z 21 na 22 września 1944 roku w ramach operacji „Przemek 1” dowodzonej przez por. naw. Stanisława Kleybora. Ekipa została zrzucona na placówkę odbiorczą „Rozmaryn” w okolicy wsi Czaryż. Po aklimatyzacji dostał przydział do Okręgu Radom-Kielce AK na stanowisko radiotelegrafisty radiostacji nr 46 przy 7 Dywizji Piechoty AK „Orzeł”. Od 7 października służył w 3 pułku piechoty Legionów AK, a od 15 grudnia pracował przy radiostacji pułkowej w konspiracji, utrzymując łączność z komendą Inspektoratu w Starachowicach i bazą cichociemnych w Brindisi.

Po rozwiązaniu AK pozostał w konspiracji. Na początku marca dostał rozkaz zaprzestania łączności i ukrycia radiostacji. 22 marca został aresztowany przez UB na stacji kolejowej Skarżysko-Kamienna. Był więziony w więzieniu w Kielcach. Wyrokiem z 23 maja 1945 roku został skazany na karę śmierci za przynależność do AK. Mimo rozbicia więzienia przez oddział Antoniego Hedy „Szarego” w nocy z 4 na 5 sierpnia 1945 roku, pozostał w nieotwartej celi. Dowódca Okręgu Wojskowego w Łodzi gen. Bolesław Zarako-Zarakowski zamienił mu karę śmierci na 10 lat więzienia. Po amnestii karę złagodzono do 5 lat i Śliwa wyszedł z więzienia 1 czerwca 1948 roku. 24 czerwca 1969 roku Sąd Najwyższy – Izba Wojskowa zatarła skazanie.

Od 1949 roku Śliwa mieszkał w Gdańsku, nie mogąc znaleźć zatrudnienia z powodu prześladowania przez władze. Od 1950 roku pracował jako elektromonter w firmie budowlanej, następnie od 1952 roku – w biurze projektowym. Od 1964 roku był kierownikiem warsztatów elektrycznych w Okręgowych Zakładach gazownictwa w Gdańsku. W 1981 roku został dyrektorem Zakładu Gazyfikacji Bezprzewodowej w Gdyni. Od 1 stycznia 1986 roku przebywał na emeryturze.

W 1949 roku uzyskał małą maturę, a po kursach wieczorowych dla dorosłych ukończył w 1952 roku Liceum Techniczne, zdał maturę i uzyskał tytuł technika elektryka. W latach 1958–1964 studiował wieczorowo na Politechnice Gdańskiej, uzyskując tytuł inżyniera elektryka.

Kazimierz Śliwa był członkiem założycielem Światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej i od 1989 do 1997 roku prezesem Zarządu Okręgu Pomorskiego ŚZŻAK. W roku 2008 otrzymał tytuł Honorowego Prezesa Zarządu Okręgu Pomorskiego ŚZŻAK[1]. Został pochowany na Cmentarzu Łostowickim w Gdańsku, w kwaterze żołnierzy Armii Krajowej.

Awanse[edytuj | edytuj kod]

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Życie rodzinne[edytuj | edytuj kod]

Był synem Andrzeja, urzędnika bankowego, i Katarzyny z domu Regner. W 1953 roku ożenił się z Marią Malinowską (ur. w 1931 roku), z którą mieli córkę Aleksandrę zamężną Drygas (ur. w 1953 roku).

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Prezesi Okręgu Pomorskiego ŚZŻAK. [dostęp 2-14-02-09].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]