Kazimierz Świątek

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kazimierz Świątek
Kardynał prezbiter
Kazimierz Świątek
Mater Misericordiae
Matko Miłosierdzia
Kraj działania Polska (do 1945)
Białoruś (po 1954)
Data i miejsce urodzenia 21 października 1914
Valga
Data i miejsce śmierci 21 lipca 2011
Pińsk
Administrator apostolski diecezji pińskiej
Okres sprawowania 1991–2011
Arcybiskup mińsko-mohylewski
Okres sprawowania 1991–2006
Wyznanie katolicyzm
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 8 kwietnia 1939
Nominacja biskupia 13 kwietnia 1991
Sakra biskupia 21 maja 1991
Kreacja kardynalska 26 listopada 1994
Jan Paweł II
Kościół tytularny S. Gerardo Maiella
Odznaczenia
Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Order Ecce Homo Komandor Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja)
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 21 maja 1991
Konsekrator Tadeusz Kondrusiewicz
Współkonsekratorzy Władysław Jędruszuk
Edward Kisiel
Kardynał Kazimierz Świątek

Kazimierz Świątek (ur. 21 października 1914 w Valdze, zm. 21 lipca 2011 w Pińsku) – biskup rzymskokatolicki, arcybiskup metropolita mińsko-mohylewski w latach 1991–2006, administrator apostolski diecezji pińskiej w latach 1991–2011, przewodniczący Konferencji Episkopatu Rzymskokatolickiego Białorusi w latach 1999–2006, kardynał od 1994.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w patriotycznej rodzinie polskiej. Jego ojciec walczył w legionach Józefa Piłsudskiego i zginął podczas obrony Wilna przed bolszewikami w 1920. W wieku 3 lat został wraz z rodziną zesłany na Syberię. Po powrocie do Polski w 1922 osiadł w Baranowiczach, gdzie uczęszczał do Gimnazjum im. Tadeusza Rejtana.

W 1932 wstąpił do seminarium duchownego w Pińsku, gdzie 8 kwietnia 1939 otrzymał święcenia kapłańskie. Następnie został skierowany jako wikariusz do historycznej parafii Prużana na Polesiu. Po wybuchu II wojny światowej brał udział w działalności konspiracyjnej. 21 kwietnia 1941 został aresztowany przez NKWD i uwięziony w Brześciu nad Bugiem, gdzie z powodu przekonań religijnych represjonowany był przez władze ZSRR. Skazany na karę śmierci, której wykonanie uniemożliwiło wkroczenie wojsk niemieckich w 1941. Powrócił do parafii Próżany, gdzie pracował w czasie okupacji niemieckiej. Po ponownym wkroczeniu Armii Czerwonej został 17 grudnia 1944 ponownie aresztowany, uwięziony w Mińsku i 21 lipca 1945 skazany na 10 lat łagrów o zaostrzonym reżimie i 5 lat pozbawienia praw obywatelskich. Na Syberii pracował przy wyrębie tajgi. 3 grudnia 1947 został zesłany do gułagu w okolicach Workuty. 16 lipca 1954 został uwolniony, w ramach zwolnień więźniów politycznych z łagrów, na mocy decyzji Berii, a realizowanych przez Chruszczowa, i powrócił do Pińska.

Gdy na fali pieriestrojki zaczęły powstawać polskie stowarzyszenia, a wśród nich Związek Polaków na Białorusi, bardzo aktywnie włączył się w jego działalność, w którym pełnił funkcję zastępcy prezesa i wszedł do zarządu głównego.

13 kwietnia 1991 został mianowany arcybiskupem archidiecezji mińsko-mohylewskiej i administratorem apostolskim diecezji pińskiej. 26 listopada 1994 został podniesiony do godności kardynalskiej. Z powodu osiągnięcia wieku emerytalnego nie uczestniczył nigdy w konklawe. Jego kościołem tytularnym był S. Gerardo Maiella. 14 czerwca 2006 przeszedł na emeryturę. Pozostał jednak administratorem apostolskim diecezji pińskiej do 14 czerwca 2011[1].

Po długiej chorobie zmarł 21 lipca 2011 w Pińsku[2]. 25 lipca 2011 w Pińsku odbył się jego pogrzeb, w którym uczestniczyli m.in. arcybiskup metropolita krakowski kardynał Stanisław Dziwisz, były arcybiskup ryski kardynał Jānis Pujats oraz arcybiskup metropolita mińsko-mohylewski Tadeusz Kondrusiewicz[3].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

  • Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski – nadany postanowieniem prezydenta Lecha Wałęsy z dnia 4 lipca 1995[4]
  • Order Ecce Homo – polskie odznaczenie kościelne nadane przez Kapitułę Orderu Ecce Homo „za człowieczeństwo w obliczu śmierci, za miłość i wybaczenie, za niestrudzoną służbę na rzecz bliźnich”[5]
  • Medal Polonia Mater Nostra Est (2003)
  • Nagroda Fidei Testis (Świadek Wiary) przyznana przez Instytut im. Pawła VI (wręczenia dokonał 27 września 2004 Jan Paweł II).
  • Komandor Legii Honorowej – order nadany 23 listopada 2006 przez prezydenta Francji Jacques'a Chiraca jako „człowiekowi, który dla obywateli Francji uosabia historię narodu białoruskiego z ostatnich siedemdziesięciu lat”

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]


Poprzednik
brak (erygowanie archidiecezji)
Template-Metropolitan Archbishop.svg Arcybiskup metropolita mińsko-mohylewski
1991–2006
Template-Metropolitan Archbishop.svg Następca
Tadeusz Kondrusiewicz
Poprzednik
brak
Przewodniczący Konferencji Episkopatu Białorusi
1999–2006
Następca
Aleksander Kaszkiewicz