Kazimierz Babian

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kazimierz Babian
ros. Казимир Андреевич Бабьян
generał brygady generał brygady
Data i miejsce urodzenia 25 lutego 1895
Porosty
Data śmierci 28 kwietnia 1965
Przebieg służby
Siły zbrojne Red star.svg Armia Czerwona

Ludowe Wojsko Polskie Ludowe Wojsko Polskie

Stanowiska Główny Kwatermistrz I Korpusu, a następnie I Armii WP
Odznaczenia
Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Order Krzyża Grunwaldu III klasy Złoty Krzyż Zasługi Order Lenina Order Czerwonego Sztandaru Medal „Za zdobycie Berlina” Medal „Za Wyzwolenie Warszawy” Order Wojny Ojczyźnianej I klasy Order Wojny Ojczyźnianej I klasy Medal „Za Zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941-1945” Medal „Za zdobycie Berlina”

Kazimierz Babian ros. Казимир Андреевич Бабьян (ur. 25 lutego 1895 we wsi Porostach (Виликская губ., Лидский уезд), zm. 28 kwietnia 1965 w ZSRR) – Polak, generał brygady Wojska Polskiego, generał major służb kwatermistrzowskich Armii Czerwonej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w guberni wileńskiej w polskiej rodzinie. Skończył dwie klasy szkoły techniczno-drogowej, następnie był uczniem ślusarskim i ślusarzem w Północno-Zachodniej Kolei Żelaznej w Tallinie. W maju 1915 powołany do rosyjskiej armii, skończył szkołę podoficerską w 158. Zapasowym Pułku Piechoty jako plutonowy. 21 kwietnia 1918 został młodszym dowódcą Armii Czerwonej – dowódcą plutonu piechoty. Wstąpił do Rosyjskiej Komunistycznej Partii (bolszewików) i walczył w wojnie domowej w Rosji na Froncie Północno-Zachodnim. W 1927 skończył Szkołę Dowódców Piechoty jako dowódca kompanii, a potem dowódca batalionu i komendant pułkowej szkoły młodszych oficerów. W latach 30. był m.in. kwatermistrzem 17 Samodzielnej Dywizji. Walczył w wojnie niemiecko-sowieckiej, m.in. w obronie Moskwy jako członek sztabu na przełomie lat 1941/1942. Dowódca WHS 18 korpusu strzeleckiego Armii Czerwonej, mieszkaniec Wschodniej Kujbyszewki.

19 lipca 1938 został aresztowany przez NKWD, wyrokiem z 25 lutego 1939 uwolniony od zarzutów; zrehabilitowany 26 lipca 1999 przez prokuraturę Obwodu Omsk.

We wrześniu 1943 skierowany został z Armii Czerwonej do nowo formowanego 1 Korpusu Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR, tam od 1944 na stanowisku Głównego Kwatermistrza. 3 listopada 1944 Krajowa Rada Narodowa mianowała go generałem brygady WP z dniem 11 listopada 1944. Po sformowaniu 1 Armii przeszedł na stanowisko Głównego Kwatermistrza tej jednostki. W 1946 roku powrócił do ZSRR.

Awanse[edytuj | edytuj kod]

  • 11 lipca 1945 – generał major służb kwatermistrzowskich (Armia Czerwona)
  • 3 listopada 1944 generał brygady

Odznaczenia i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. 24 maja 1946 „za wybitne zasługi i wzorową służbę” M.P. z 1946 r. nr 145, poz. 275.
  2. Uchwałą Prezydium Krajowej Rady Narodowej z 11 maja 1945 za bohaterskie czyny i dzielne zachowanie się w walce z niemieckim najeźdźcą. Odznaczenia Generałów Wojska Polskiego przez Prezydium Krajowej Rady Narodowej. „Polska Zbrojna”, s. 1, 12 maja 1945.  Por. Kazimierz Konieczny, Henryk Wiewióra: Karol Świerczewski Walter. Zbiory Muzeum Wojska Polskiego w Warszawie. Warszawa: Wydawnictwo „Nasza Księgarnia”, 1971, s. 263.
  3. M.P. z 1947 r. nr 15, poz. 34.
  4. dokumenty o nadaniu odznaczeń.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]