Kazimierz Badeni

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kazimierz Badeni
Badeni.jpg
Data urodzenia 14 października 1846
Data śmierci 9 lipca 1909
Premier Austrii (Przedlitawii)
Okres od 30 września 1895
do 30 listopada 1897
Poprzednik Erich von Kielmansegg
Następca Paul Gautsch von Frankenthurn
Odznaczenia
Kawaler Wielkiego Krzyża Orderu Leopolda Wielki Oficer Orderu Franciszka Józefa (Austro-Węgry) Order Korony Żelaznej III klasy (Austro-Węgry) Krzyż Wielki Orderu Świętego Grzegorza Wielkiego
Kazimierz Badeni

Kazimierz Feliks hrabia Badeni (ur. 14 października 1846 w Surochowie, zm. 9 lipca 1909) – polityk polski, prawnik i premier austriackiego rządu, szambelan austriacki w 1878 roku[1].

Życiorys[edytuj]

Pochodził z rodziny Badenich pieczętującej się herbem Bończa pochodzenia wołoskiego[potrzebny przypis], która została nobilitowana w XVIII wieku. Ukończył studia uzyskując tytuły doktora praw i filozofii[2].

Był politykiem konserwatywnym. Karierę polityczną rozpoczął jako starosta w Żółkwi, następnie w Rzeszowie oraz Krakowie. Był posłem na Sejm Krajowy Galicji[2] kadencji V, VI, VII, VIII i IX. W latach 1888-1895 był namiestnikiem Galicji[2]. Starał się złagodzić konflikt polsko-ukraiński. Zawarł porozumienie z ruchem ukraińskim, ostro zwalczał rodzący się ruch socjalistyczny i ludowy (chrześcijańsko-społeczny ks. Stojałowskiego). Równolegle z urzędem Namiestnika pełnił stanowisko prezydenta c. k. krajowej dyrekcji skarbu i c. k. galicyjskiej dyrekcji dóbr państwowych[2]. Jego zastępcą był Jan Lidl[2]. W 1894 jako namiestnik brał aktywny udział w urządzaniu wielkiej wystawy krajowej we Lwowie. Rozwijał szkolnictwo.

W latach 1895-1897 był premierem Austrii. W przemówieniu powitalnym cesarz wyraził nadzieję, że z jego rządem chciałby współpracować do śmierci[3]. Jego rząd upadł pod wpływem oporu Niemców i socjalistów po tym jak wprowadził w Czechach równouprawnienie języków czeskiego i niemieckiego. Cesarz udzielił mu dymisji (28 listopada 1897) po zamieszkach ludności robotniczej Wiednia wywołanych usunięciem przy pomocy sił policyjnych niemieckich posłów opozycji (zgodnie z obowiązującym: „lex Falkenhayn”). Zamieszki te zorganizowane były przez nacjonalistów niemieckich pod przywództwem Georga Schönerera, którzy otwarcie zmierzali do połączenia Austro-Węgier z Cesarstwem Niemieckim.

Słynął ze zwięzłości wypowiedzi, co wpływowa wiedeńska gazeta Neue Freie Presse uznała za dobrą stronę jego słabej znajomości języka niemieckiego.

Był żonaty z Marią Marianną Apolonią Skrzyńską herbu Zaremba (1850-1937). Ich dziećmi byli Ludwik Józef Władysław (1873-1916), który ożenił się ze Szwedką Alicją Ankarcrona (1889-1985), która po śmierci męża w r. 1920 poślubiła arcyksięcia Karola Olbrachta Habsburga z Żywca. Syn Ludwika i Alicji, Kazimierz Stanisław hr. Badeni h. Bończa (1912-2010), wstąpił do zakonu dominikanów i znany był jako ojciec Joachim Badeni oraz Maria (1874-1950), żona Adama Krasińskiego IV ordynata na Opinogórze od 1897 roku, a po jego śmierci od 1912 roku hr. Zygmunta Zamoyskiego (1875-1931).

Kazimierz Badeni zmarł w pociągu, wracając z kuracji w Karlowych Warach, gdzie leczył się na cukrzycę. Znaleziono go nieżyjącego na stacji Krasne, blisko rodzinnego majątku w Busku[4].

Odznaczenia i wyróżnienia[edytuj]

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. Jerzy Sewer Dunin Borkowski, Rocznik szlachty polskiej, t. II, Lwów 1883, s. 769.
  2. a b c d e f g h i j k l m n o p q r s t u v w x y z aa ab Szematyzm na rok 1895. Lwów: 1895, s. 3.
  3. Grodziski Stanisław, Franciszek Józef I, Wrocław 1990
  4. „Kurjer Lwowski”, 10 lipca 1909. 
  5. Leon Gustaw Dziubiński: Poczet prezydentów, wiceprezydentów i obywateli honorowych miasta Lwowa. Lwów: 1896, s. 24.
  6. Kronika. „Gazeta Sanocka”, s. 3, Numer okazowy z 16 grudnia 1894. 
  7. Edward Zając: Obywatele Honorowi Królewskiego Wolnego Miasta Sanoka. Sanok: Miejska Biblioteka Publiczna im. Grzegorza z Sanoka w Sanoku, 2002, s. 51-52. ISBN 83-909787-8-4.
  8. Kronika. „Kuryer Rzeszowski”, s. 3, Nr 41 z 10 października 1897. 
  9. Kronika. „Kuryer Rzeszowski”, s. 2, Nr 42 z 17 października 1897. 
  10. Kronika. „Kuryer Rzeszowski”, s. 3, Nr 47 z 21 listopada 1897. 

Bibliografia[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]

Literatura uzupełniająca[edytuj]