Kazimierz Baszniak

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kazimierz Baszniak
podpułkownik piechoty podpułkownik piechoty
Data i miejsce urodzenia 4 lutego 1895
Lwów
Data i miejsce śmierci kwiecień 1940
Charków
Przebieg służby
Jednostki 3 Pułk Piechoty Legionów, 5 Dywizja Strzelców Polskich (II Korpus) 40 Pułk Piechoty Dzieci Lwowskich
Stanowiska dowódca baonu w 40 pp
Główne wojny i bitwy I wojna światowa, wojna polsko-bolszewicka, II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie) Złoty Krzyż Zasługi

Kazimierz Kamil Baszniak (ur. 4 lutego 1895, zm. kwiecień 1940) – podpułkownik piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Kazimierz Baszniak był synem Bazylego i Genowefy z Gojawiczyńskich. Od 1905 roku uczył się w gimnazjum realnym we Lwowie[1]. W latach 1910–1911 trzech uczniów gimnazjum realnego we Lwowie Aleksander Sokalski, Kazimierz Baszniak i Włodzimierz Siemiuła, zaprojektowało i zbudowało samolot[2], który prawdopodobnie pozostał tylko na etapie prototypu i nigdy nie odbył lotu. Od 1914 należał do Polskich Drużyn Strzeleckich.

I Wojna Światowa[edytuj | edytuj kod]

Po wybuchu I wojny światowej wstąpił do Legionów Polskich, dostał przydział do 3 kompanii I batalionu 3 pułku piechoty. W 1916 roku służył w stopniu sierżanta jako dowódca 2 plutonu 5 kompanii. Za bohaterskie czyny w czasie walk w czerwcu 1916 roku pod Gruziatynem został odznaczony Virtuti Militari. W tym samym roku dostał się do niewoli rosyjskiej, skąd po wybuchu rewolucji w 1918 roku przedostał się do polskich oddziałów wojskowych na wschodzie i od 1918 roku służył w 5 Dywizji Strzelców Polskich.

W czasie wony polsko-bolszewickiej w stopniu podporucznika dostał się do niewoli sowieckiej i w latach 1920–1921 został zesłany na roboty przymusowe w głąb Rosji. W 1921 roku uciekł z niewoli i powrócił do Polski. W tym samym roku został przyjęty do Wojska Polskiego w stopniu kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku. Przez cały okres służby był przydzielony do 40 pułku piechoty Dzieci Lwowskich.

w 1928 roku został mianowany majorem ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1928 roku.

W 1939 roku w czasie wojny dowodził batalionem w 44 pułku, po wkroczeniu Sowietów do Polski dostał się do niewoli i wywieziony do obozu w Charkowie.

Kazimierz Baszniak w 1940 roku został zamordowany przez NKWD w Charkowie i pochowany w bezimiennej mogile zbiorowej. Obecnie jego szczątki spoczywają w Piatichatkach na Cmentarzu Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie.

W dniu 5 października 2007 roku Minister Obrony Narodowej mianował go pośmiertnie do stopnia pułkownika[3]. Awans został ogłoszony w dniu 9 listopada 2007 roku, w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Trzydzieste trzecie sprawozdanie dyrekcyi C.K.I. Szkoły Realnej we Lwowie za rok szkolny 1906, Nakładem Funduszu Naukowego we Lwowie 1906, str 39.
  2. Sokalski-Baszniak-Siemiuła-samolot, 1911.
  3. Decyzja Nr 439/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 5 października 2007 roku w sprawie mianowania oficerów Wojska Polskiego zamordowanych w Katyniu, Charkowie i Twerze na kolejne stopnie oficerskie. Decyzja nie została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym MON.
  4. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych, Nr 2, str. 13. Warszawa 6 stycznia 1923.
  5. 12 maja 1931 „za pracę w dziele odzyskania Niepodległości” M.P. z 1931 r. Nr 111, poz. 163

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Glass A. ”Polskie konstrukcje lotnicze 1893-1939”. Wydawnictwo Komunikacji i Łączności. Warszawa 1977.
  • Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego: Charków, Warszawa 2003, ​ISBN 83-916663-5-2​, str. 19.
  • Rocznik Oficerski 1923 - Ministerstwo Spraw Wojskowych, Biuro Personalne, Warszawa 1923, str. 242, 504;
  • Rocznik Oficerski 1924 - Ministerstwo Spraw Wojskowych, Biuro Personalne, Warszawa 1924, str. 224, 362;
  • Rocznik Oficerski 1928 - Ministerstwo Spraw Wojskowych, Biuro Personalne, Warszawa 1928, str. 56, 184;
  • Rocznik Oficerski 1932 - Ministerstwo Spraw Wojskowych, Biuro Personalne, Warszawa 1932, str. 33, 570;
  • Ogrody wspomnień - Kazimierz Baszniak