Kazimierz Belina Borzym

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kazimierz Belina Borzym
Data urodzenia 18 lutego 1884
Data i miejsce śmierci 24 stycznia 1968
Warszawa
Narodowość polska
Dziedzina sztuki malarstwo
Epoka realizm

Kazimierz Belina Borzym (ur. 18 lutego 1884, zm. 24 stycznia 1968 w Warszawie) – artysta, malarz.

Syn Juliana i Florentyny z Obniskich. Reprezentował szkołę realistyczną. Był związany z grupami Pro Arte i Zachęta. Wraz z dwudziestu jeden artystami starszego pokolenia (takimi jak: A. Austen, Z. Badowski, M. Czepita, W. Wankie, M. Wawrzeniecki, H. Weyssenhoff) oprotestował w 1921 roku wystawę formistów w Zachęcie.

Przed II wojną światową był profesorem malarstwa i rysunku w Gimnazjum Męskim im. Jana Zamoyskiego przy ul. Smolnej 30 w Warszawie. Po wojnie zaliczano go, obok Michała Borucińskiego i Janusza Janowskiego, do tradycjonalistów, portrecistów i pejzażystów akademickich, którzy kontynuowali w czasach socrealizmu tradycje międzywojenne.[potrzebny przypis] Pewnego rodzaju wyłomem w twórczości Borzyma jest obraz „Przysięga prezydenta Bieruta” (1951), znajdujący się obecnie w Muzeum Zamoyskich w Kozłówce.

Studia[edytuj | edytuj kod]

Twórczość[edytuj | edytuj kod]

Borzym uprawiał głównie malarstwo olejne. Był portrecistą (autoportret, autoportret z córką Hanną, portrety m.in. Żony, Matki, W. Bobrowskiej, H. Chatizow, J. Perkowskiej, D. Suchodolskiej, M. Suchodolskiej, J. Suchodolskiego, I. Ścigalskiej, K. Zielińskiego, a także „Św. Teresa z krucyfiksem i bukietem róż” – kościół w Zgłowiączce). Malował też pejzaże i martwe natury („Żniwa w górach”, „Zima”, „Peonie”)[potrzebny przypis], „Chryzantemy” i.in. W Sieradzu, w kościele Św. Stanisława, znajdują się cenne malowidła Borzyma wykonane w 1910 roku na 500-lecie bitwy pod Grunwaldem.

Wystawy zbiorowe[edytuj | edytuj kod]

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Kazimierz Borzym był dwukrotnie żonaty. Z pierwszą żoną – Amelią Borzym z domu Kuszel (zm. przed II wojną) – miał dwie córki, Elżbietę i Hannę. Młodsza Elżbieta (Lusia) zmarła w Belgii, starsza Hanna zamieszkała w Londynie, gdzie wyszła za mąż za Januarego Orpiszewskiego. Z drugą żoną – Wandą Borzym z domu Suchodolską – był żonaty od 1947 r. aż do śmierci. W okresie wojny i okupacji Borzym przebywał w Warszawie. W 1943 ukrywał w swoim warszawskim mieszkaniu malarza marynistę Antoniego Suchanka, który uciekł z Oświęcimia. Przyjaźnił się też z malarzem Kazimierzem Lasockim, z którym po wojnie dzielił pracownię przy ul. Wiejskiej. Borzym został pochowany w grobowcu rodzinnym na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.

Nagrody[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • 1. M. Serafińska, M. W. Raducki. Słownik artystów plastyków okręgu warszawskiego ZPAP 1945–1970. Słownik biograficzny. Okrąg Warszawski ZPAP, Warszawa 1972.
  • 2. J. Pollakówna. Formiści. Wydawnictwo Ossolineum, Wrocław – Warszawa – Kraków – Gdańsk 1972.
  • 3. Towarzystwo Zachęty Sztuk Pięknych w Warszawie LXXV 1936 (SIEDEMDZIESIĄTA PIATĄ ROCZNICA POWSTANIA).
  • 4. J. Borzym. Pamiętnik podlaskiego szlachcica. Wydawnictwo Stopka, Łomża 2009.