Kazimierz Białłozor

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Kazimierz Karol Białłozor herbu Wieniawa (ur. ok. 1608, zm. 1680) – wojewoda miński (od 1667), kasztelan witebski (od 1664), marszałek powiatu upickiego (od 1657), podstoli upicki w (1650–1657), sędzia grodzki upicki (1640–1643), pisarz grodzki upicki (1639–1640), podstarosta wiłkomierski (1633–1637)[1], starosta nowomłyński.

W 1634 mianowany podsędkiem mińskim, w tym też roku występował jako starosta nowomłyński. W czasie powstania Chmielnickiego w latach 1649–1652.[2]

W 1648 był posłem wiłkomierskim na sejm elekcyjny. 20 października 1655 roku podpisał ugodę kiejdańską[3]. W 1658 brał udział w walkach ze Szwedami pod Mitawą. W 1661 jako poseł uczestniczył w obradach sejmu w Warszawie.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Urzędnicy Wielkiego Księstwa Litewskiego, t. 2, Województwo trockie XIV-XVIII wiek, pod redakcją Andrzeja Rachuby, Warszawa 2009, s. 563.
  2. Eugeniusz Latacz, Kazimierz Białłozor, w: Polski Słownik Biograficzny, Kraków 1936, t. II, s. 9
  3. Władysław Konopczyński, Kazimierz Lepszy, Akta Ugody Kiejdańskiej 1655 roku, w: Ateneum Wileńskie, r. X, Wilno 1935, s. 206 [34].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]