Kazimierz Bogaczewicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kazimierz Bogaczewicz
Ilustracja
podpułkownik piechoty podpułkownik piechoty
Data i miejsce urodzenia 2 marca 1887 lub 1888
Humniska
Data i miejsce śmierci kwiecień 1940
Charków
Przebieg służby
Lata służby 1914–1940
Siły zbrojne Orzełek legionowy.svg Legiony Polskie,
Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).png Armia Austro-Węgier
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 6 Pułk Piechoty Legionów,
25 Pułk Piechoty,
54 Pułk Piechoty Strzelców Kresowych,
42 Pułk Piechoty,
D. O. K. III,
SGO „Narew”
Stanowiska dowódca batalionu,
dowódca pułku,
szef OPL SGO „Narew”
Główne wojny i bitwy I wojna światowa,
wojna polsko-ukraińska,
wojna polsko-bolszewicka,
II wojna światowa:

(kampania wrześniowa)

Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości

Kazimierz Bogaczewicz (ur. 2 marca 1887 lub 1888[a] w Humniskach, zm. kwiecień 1940 w Charkowie) – podpułkownik piechoty Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Kazimierz Bogaczewicz urodził jako syn Franciszka i Marii, z domu Orzechowskiej. W 1907 zdał egzamin dojrzałości w C. K. Gimnazjum Męskim w Sanoku (w jego klasie byli m.in. Jakub Hanus, Kazimierz Vetulani)[1][2][3]. Ukończył studia prawa na Wydziale Prawa Uniwersytetu Lwowskiego.

Był członkiem Polskich Drużyn Strzeleckich od 1912 do 1913, w tym pracował jako instruktor PDS w Brzozowie tuż obok rodzinnych Humnisk. Po wybuchu I wojny światowej wstąpił do Grupy Strzeleckiej Józefa Piłsudskiego 6 sierpnia 1914, a następnie do Legionów Polskich, gdzie służył w 2 kompanii I batalionu 1 pułku piechoty w składzie 1 Brygady, później służył w kompanii narciarskiej Mariusza Zaruskiego. Odbył kurs w Szkole Podchorążych od maja do lipca 1915, po czym został skierowany do 6 pułku piechoty w składzie III Brygady. Od września 1916 przebywał na froncie, 15 listopada 1915 został mianowany chorążym[4]. Podczas walk I wojny światowej został ranny pod Kamieniuchą. Mianowany podporucznikiem piechoty od 1 kwietnia 1916. Od kwietnia do czerwca 1917 kierował Powiatowym Urzędem Zaciągu w Rawie Mazowieckiej. Po kryzysie przysięgowym z 1917 był oficerem Polskiego Korpusu Posiłkowego. Został awansowany do stopnia porucznika piechoty 27 listopada 1917. Po bitwie pod Rarańczą z lutego 1918 był internowany w Dulfalva do połowy kwietnia 1918, a następnie wcielony do c. i k. armii.

Po zakończeniu wojny został przyjęty do Wojska Polskiego w listopadzie 1918. Był przydzielony do 25 pułku piechoty. W jego szeregach brał udział w wojnie polsko-ukraińskiej i wojnie polsko-bolszewickiej. Został awansowany do stopnia majora piechoty ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 roku[5][6]. W kolejnych latach 20. był oficerem w 54 pułku piechoty Strzelców Kresowych w garnizonie Tarnopol, gdzie w 1923, 1924 pełnił funkcję dowódcy III batalionu[7][8]. 5 maja 1927 roku został przesunięty na stanowisko zastępcy dowódcy pułku[9][10]. 12 kwietnia 1927 roku awansował na podpułkownika piechoty ze starszeństwem z dnia 1 stycznia 1927 roku i 25. lokatą w korpusie oficerów piechoty[11][12]. Z dniem 25 sierpnia 1931 roku został przeniesiony do 42 pułku piechoty w Białymstoku na stanowisko dowódcy pułku[13][14]. Pomysłem Bogaczewicza była reorganizacja Wojskowego Klubu Sportowego w wielosekcyjny klub cywilno-wojskowy Białostocki Klub Sportowy Jagiellonia[15]. Był współzałożycielem i wiceprezesem tego klubu[16]. W listopadzie 1935 roku został przeniesiony do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr III w Grodnie. Od 1937 funkcję dowódcy obrony przeciwlotniczej w Dowództwie Okręgu Korpusu Nr III w Grodnie. Z dniem 31 grudnia 1938 roku przeszedł w stan spoczynku. Pozostał w Grodnie i tam osiadł.

Wobec zagrożenia konfliktem w 1939 został powołany do służby czynnej jako szef OPL Samodzielnej Grupy Operacyjnej „Narew”. Po wybuchu II wojny światowej, kampanii wrześniowej i agresji ZSRR na Polskę z 17 września 1939, został aresztowany przez sowietów. Był przetrzymywany w obozie w Starobielsku[17]. W 1940 został przewieziony do Charkowa i rozstrzelany przez funkcjonariuszy Obwodowego Zarządu NKWD w Charkowie oraz pracowników NKWD przybyłych z Moskwy na mocy decyzji Biura Politycznego KC WKP(b) z 5 marca 1940 (część zbrodni katyńskiej). Został pochowany w bezimiennej mogile zbiorowej. Obecnie jego szczątki spoczywają w Piatichatkach na Cmentarzu Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie.

Upamiętnienie[edytuj | edytuj kod]

5 października 2007 Minister Obrony Narodowej awansował go pośmiertnie do stopnia pułkownika[18]. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”[19].

W ramach akcji „Katyń... pamiętamy” / „Katyń... Ocalić od zapomnienia”, Kazimierz Bogaczewicz został uhonorowany poprzez zasadzenie Dęba Pamięci przy Zespole Szkół im. Macieja Rataja w Reszelu.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Rocznik Oficerski 1928 wskazał rok 1887, a Rocznik Oficerski 1932 wskazał rok 1888.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. 26. Sprawozdanie Dyrektora C.K. Gimnazyum w Sanoku za rok szkolny 1906/1907. Sanok: 1907, s. 61, 78.
  2. Kronika. Egzamin dojrzałości. „Gazeta Sanocka”, s. 3, 23 czerwca 1907. 
  3. Absolwenci. 1losanok.pl. [dostęp 2017-10-22].
  4. Lista starszeństwa oficerów Legjonów Polskich, w dniu oddania Legjonów Polskich Wojsku Polskiemu (12 kwietnia 1917), Warszawa 1917.
  5. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 402.
  6. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 346.
  7. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 278.
  8. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 254.
  9. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 5 maja 1927 roku, s. 135.
  10. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 68.
  11. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 167.
  12. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 20.
  13. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 5 z 3 sierpnia 1931 roku, s. 233.
  14. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 572.
  15. Jarosław Dunda, Dariusz Gryko: 80 lat temu.... jagiellonia.pl. [dostęp 2017-02-18].
  16. Rocznica Zbrodni Katyńskiej. jagiellonia.cp2.win.pl, 7 kwietnia 2011. [dostęp 4 sierpnia 2014].
  17. Andrzej Leszek Szcześniak: Katyń. Lista ofiar i zaginionych jeńców obozów Kozielsk, Ostaszków, Starobielsk. Warszawa: Alfa, 1989, s. 291. ISBN 83-7001-294-9.
  18. Decyzja Nr 439/MON Ministra Obrony Narodowej z 5 października 2007 w sprawie mianowania oficerów Wojska Polskiego zamordowanych w Katyniu, Charkowie i Twerze na kolejne stopnie oficerskie. Decyzja nie została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym MON.
  19. LISTA OSÓB ZAMORDOWANYCH W KATYNIU, CHARKOWIE, TWERZE I MIEDNOJE MIANOWANYCH POŚMIERTNIE NA KOLEJNE STOPNIE. policja.pl. [dostęp 9 marca 2014].
  20. Dekret Wodza Naczelnego L. 2647 z 28 lutego 1921 r. Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 11 poz. 326
  21. Zarządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej. Nadanie Krzyża i Medalu Niepodległości. „Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych”, s. 361, Nr 8 z 11 listopada 1931. Ministerstwo Spraw Wojskowych. 
  22. M.P. z 1937 r. Nr 260, poz. 410
  23. Zarządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej. „Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych”, s. 34, Nr 2 z 11 listopada 1937. Ministerstwo Spraw Wojskowych. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]