Kazimierz Burzyński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kazimierz Burzyński
Ilustracja
Kazimierz Burzyński (ze zbiorów NAC)
kapitan pilot kapitan pilot
Data i miejsce urodzenia 11 stycznia 1897
Chełmce
Data i miejsce śmierci 25 kwietnia 1944
Montreal
Przebieg służby
Lata służby 1917–1923 i ok. 1940–1944
Siły zbrojne Kaiserstandarte.svg Armia Cesarstwa Niemieckiego
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Poland badge.jpg Polskie Siły Zbrojne
Formacja Cross-Pattee-Heraldry.svg Luftstreitkräfte
Roundel of Poland (1921–1993).svg Lotnictwo Wojska Polskiego
RAF roundel.svg RAF
Jednostki 12 eskadra wywiadowcza
No 112 (North Atlantic) Wing No 45 (Atlantic Transport) Group
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-ukraińska
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941, dwukrotnie) Złoty Krzyż Zasługi z Mieczami Srebrny Krzyż Zasługi Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Lotniczy (dwukrotnie)
Lot bojowy d-cy 15 pułku ułanów płk Władysława Andersa z pilotem 12 eskadry wywiadowczej sierżantem Kazimierzem Burzyńskim

Kazimierz Burzyński (ur. 11 stycznia 1897[1] w Chełmcach, zm. 25 kwietnia 1944 w Montrealu) – kapitan pilot Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w rodzinie Jana i Marii z Piotrowskich[2].Chodził do szkoły powszechnej w Galicji[3], szkołę średnią ukończył w Gimnazjum oo. Jezuitów w Chyrowie[4]. Dalszą edukację kontynuował w Szamotułach w Szkole Rolniczej oraz w Inowrocławiu na wyższym kursie Szkoły Rolniczej[2]. Po wcieleniu do armii niemieckiej służył w następujących jednostkach: od 1 marca do 29 sierpnia 1916 w oddziale aeronautyki Balt. S. Legnica, od 29 sierpnia 1916 do 31 stycznia 1917 w 4 Oddziale Aeronautyki w Pile, od stycznia do lutego 1917 w 14 Oddziale Aeronautyki w Jamboli w Bułgarii, w czerwcu 1917 w 2 Oddziale Aeronautyki w Darmstadt, od czerwca do grudnia 1917 w oddziale balonów na uwięzi nr 73, od grudnia 1917 do kwietnia 1918 na Stacji Lotniczej Ławica. Od 25 kwietnia do 28 sierpnia 1918 szkolił się na pilota w Szkole Lotniczej w Fürstenwalde, a po jej ukończeniu ponownie skierowany został w dniach od 28 sierpnia do 11 listopada 1918 na doskonalenie lotnicze do Szkoły Lotniczej w Ławicy k/Poznania[2]. Po wstąpieniu do odrodzonego Wojska Polskiego jako pilot, latał podczas walk na frontach ukraińskim i bolszewickim. Od 11 stycznia 1919 latał w składzie 12 eskadry wywiadowczej[5][2]. W czerwcu 1921, w stopniu podporucznika, pełnił służbę w 13 eskadrze lotniczej należącej do 3 pułku lotniczego w Poznaniu[6].

8 stycznia 1924 został zatwierdzony w stopniu podporucznika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 12. lokatą w korpusie oficerów rezerwy lotnictwa. Posiadał wówczas przydział w rezerwie do 3 pułku lotniczego[7][8]. W 1934 roku pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Warszawa Miasto III. Posiadał przydział w rezerwie do 1 pułku lotniczego w Warszawie[9].

Od 1923 roku pracował jako pilot komunikacyjny, początkowo w Polskiej Linii Lotniczej „Aerolloyd” SA, w 1925 roku przemianowanej na „Aerolot”, a od 1928 roku, po połączeniu z „Aero”, w Polskich Liniach Lotniczych LOT. W roku 1936 jako pierwszy Polak osiągnął 1 milion przelecianych kilometrów (jako drugi w tym samym roku wyczyn ten osiągnął Klemens Długaszewski)[10]. Do wybuchu II wojny światowej wylatał łącznie około 1,4 mln kilometrów. Przed 1939 rokiem był szefem personelu latającego PLL „Lot”.

We wrześniu 1939 roku uczestniczył w ewakuacji polskiego lotnictwa cywilnego. Dostał się do Wielkiej Brytanii. Służył jako pilot transportowy, otrzymał numer służbowy RAF P-0015[11]. Od 1941 roku latał w Royal Air Force (Atlantic Ferry Organisation – ATFERRO) przez Atlantyk z Kanady do Anglii, w 1944 roku w stopniu kapitana (a w lotnictwie brytyjskim – Flight Lieutnant). W czasie wojny przekroczył 2 miliony przelatanych kilometrów.

Zginął 25 kwietnia 1944 w katastrofie B-24 w Montrealu(ang.). Pilotowany przez niego samolot B-24 Liberator nr EW 148[2] rozbił się na terenie miasta Montreal, 6 minut po starcie, niszcząc 6 domów mieszkalnych. Zginęli wszyscy członkowie załogi oraz 10 mieszkańców[12]. Został pochowany na Notre Dame Des Neiges Cemetery w Montralu[13].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Informacja o Kazimierzu Burzyńskim na stronie Niebieskiej Eskadry. [dostęp 2014-04-13].
  2. a b c d e Zieliński i Wójcik 2005 ↓, s. 31.
  3. Czy wiesz kto to jest?. Warszawa: Drukarnia Wydawnicza, s. 33.. Przedruk techniką fotooffsetową wykonany w Zakładach Graficznych RSW Prasa-Książka-Ruch w Ciechanowie z przygotowanej do druku odbitki korektowej nie wydanej książki (z 1939 roku) z egzemplarza udostępnionego przez Bibliotekę Narodową w Warszawie, Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe, Warszawa, 1984.
  4. a b Z otwartych szkatuł. „Stolica”. 21 (1015), s. 13–14, 1967-05-27. Warszawa. [dostęp 2014-04-13]. 
  5. Hoff 2005 ↓, s. 29.
  6. Spis oficerów 1921 ↓, s. 355.
  7. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 933, 952.
  8. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 854, 872.
  9. Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 160, 665.
  10. Drugi „milioner” Polskich Linii Lotniczych „Lot”. „Gazeta Lwowska”, s. 2, Nr 138 z 19 czerwca 1936. 
  11. Krzystek 2012 ↓, s. 121.
  12. Liberator EW 148 Crash Site. griffintowntour.com. [dostęp 2012-04-27].
  13. Cumft i Kujawa 1989 ↓, s. 223.
  14. a b Lista Krzystka ↓.
  15. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 15 z 11 listopada 1928 roku, s. 436.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]