Kazimierz Dominik Ogiński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kazimierz Dominik Ogiński
Herb
Ogiński
Rodzina Ogińscy
Data śmierci 10 października 1733
Ojciec Jan Jacek Ogiński
Matka Joanna z Naruszewiczów
Żona

Eleonora z Woynów

Dzieci

Józef Ogiński
Marcybella Ogińska
Teresa Oskierka z Ogińskich
Helena Ogińska
Marianna Ogińska

Odznaczenia
Order Orła Białego

Kazimierz Dominik Ogiński herbu własnego (zm. 10 października 1733) – wojewoda wileński od 1730, wojewoda trocki, marszałek Trybunału Głównego Wielkiego Księstwa Litewskiego w 1726 roku[1], starosta gorzdowski, uszpolski, sejwejski, wiżański, poeta.

Był synem Jana Jacka i jego drugiej żony Joanny z Naruszewiczów.

Posłował na sejmy w 1688, 1693, 1695, 1696, 1698, 1701-1702, 1703, 1712. Związany ze swoim starszym przyrodnim bratem Grzegorzem Antonim prowadził pod jego przywództwem kampanię przeciwko Sapiehom. W czasie walk Augusta II Mocnego ze Stanisławem Leszczyńskim poparł konfederację sandomierską.

W 1729 roku otrzymał Order Orła Białego.

Wszedł do historii literatury jako poeta choć jego twórczość nie doczekała się druku.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Złota księga szlachty polskiej, r. XVIII, Poznań 1896, s. 134.