Kazimierz Draczyński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kazimierz Draczyński
„Sokół”
generał brygady generał brygady
Data i miejsce urodzenia 25 lutego 1909
Nieśwież
Data i miejsce śmierci 18 czerwca 2012
Londyn
Przebieg służby
Lata służby 19301946
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie,
Poland badge.jpgPolskie Siły Zbrojne
Siły Zbrojne Rzeczypospolitej Polskiej
Jednostki 5 Pułk Ułanów Zasławskich
1 Pułk Kawalerii KOP
6 Pułk Pancerny
Stanowiska zastępca dowódcy szwadronu
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
kampania wrześniowa
powstanie warszawskie
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (od 1941, dwukrotnie) Złoty Krzyż Zasługi z Mieczami Srebrny Krzyż Zasługi z Mieczami Defence Medal (Wielka Brytania)

Kazimierz Draczyński ps. „Sokół” (ur. 25 lutego 1909 w Nieświeżu, zm. 18 czerwca 2012 w Londynie) – generał brygady Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Kazimierz Draczyński urodził się 25 lutego 1909 roku w Nieświeżu. Ukończył gimnazjum im. Syrokomli w Nieświeżu i pierwszy rok studiów w Szkole Nauk Politycznych w Warszawie. W latach 1929–1932 był słuchaczem Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. 7 sierpnia 1932 roku Prezydent RP Ignacy Mościcki mianował go podporucznikiem ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1932 roku i 3. lokatą w korpusie oficerów kawalerii, a Minister Spraw Wojskowych wcielił do 5 pułku Ułanów Zasławskich w Ostrołęce[1]. W pułku został wyznaczony na stanowisko dowódcy plutonu ciężkich karabinów maszynowych.

Po studiach w Wyższej Szkole Wojennej otrzymał przydział do Korpusu Ochrony Pogranicza, gdzie pełnił obowiązki zastępcy dowódcy szwadronu 1 pułku kawalerii KOP.

Wraz z tą jednostką wziął udział w wojnie obronnej 1939 roku. Za akcję bojową nad Wartą 4 września został odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari. Dowódca Armii „Łódź”, gen. Juliusz Rómmel, w uzasadnieniu wniosku napisał m.in.: Czynem swoim wykazał najwyższe wartości, jakie powinien posiadać polski oficer. Raniony w boju dostał się do niewoli, ale zbiegł z transportu. Po powrocie do Ostrołęki włączył się w organizowanie zbrojnego oporu przeciwko Niemcom.

W sierpniu 1944 roku wziął udział w powstaniu warszawskim pełniąc obowiązki oficera operacyjnego batalionu „Zaremba-Piorun”. Po upadku powstania w niemieckiej niewoli, w Oflagu VIIA Murnau. 29 kwietnia 1945 roku, po uwolnieniu z niewoli, został przyjęty do 2 Korpusu Polskiego we Włoszech i przydzielony do 6 pułku pancernego na stanowisko zastępcy dowódcy szwadronu. W 1946 roku razem z 2 Korpusem wyjechał do Wielkiej Brytanii.

Na emigracji osiadł w Londynie. Działał aktywnie w środowiskach emigracyjnych, będąc jednym z współzałożycieli Stowarzyszenia Polskich Kombatantów i redaktorem kwartalnika „Przegląd Kawalerii i Broni Pancernej”. Współpracował też z londyńskim Instytutem Sikorskiego.

18 października 2007 roku Prezydent RP Lech Kaczyński nadał mu stopień generała brygady[2].

Miasto Ostrołęka nadało mu honorowe obywatelstwo. Oba wyróżnienia odebrał osobiście.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 9 z 15 sierpnia 1932 roku, s. 347, 355.
  2. M.P. z 2007 r. nr 82, poz. 859

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Adam Stasiński. Gen. bryg. Kazimierz Draczyński (1909−2012). „Biuletyn Informacyjny”. 10 (270), s. 126−127, październik 2012. Warszawa: Światowy Związek Żołnierzy Armii Krajowej. ISSN 1233-8567. 

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]