Kazimierz Florek (oficer)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy oficera. Zobacz też: inne osoby o tym imieniu i nazwisku.
Kazimierz Florek
Marian, Marianowicz, Muszyński
podpułkownik dyplomowany piechoty podpułkownik dyplomowany piechoty
Data i miejsce urodzenia 29 października 1892
Jugowice
Data i miejsce śmierci 22 września 1963
Londyn
Przebieg służby
Lata służby 1907–1936,
1939–1942
Siły zbrojne Orzełek legionowy.svg Legiony Polskie,
Polski Korpus Posiłkowy,
Polska Siła Zbrojna,
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie,
Poland badge.jpg Polskie Siły Zbrojne na Zachodzie
Jednostki 1 Pułk Piechoty,
3 Pułk Piechoty,
2 Pułk Piechoty,
6 Pułk Piechoty,
SPPiech.,
3 Armia,
6 Armia,
Oddział I SG
Oddział II SG
51 Pułk Piechoty,
3 Brygada Ochrony Pogranicza
65 Pułk Piechoty
PKU Poznań Powiat
Korpus Kadetów Nr 1
Stanowiska dowódca kompanii,
dowódca batalionu,
instruktor, wykładowca
komendant PKU
komendant szkoły
Główne wojny i bitwy I wojna światowa,
wojna polsko-bolszewicka,
III powstanie śląskie,
II wojna światowa (kampania wrześniowa)
Odznaczenia
Krzyż Niepodległości Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941, trzykrotnie) Złoty Krzyż Zasługi
Znak oficerski „Parasol”

Kazimierz Florek, ps. „Marian”, „Marianowicz”, „Muszyński” (ur. 29 października 1892 w Jugowicach, zm. 22 września 1963 w Londynie) – podpułkownik dyplomowany piechoty Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 29 października 1892 w Jugowicach jako syn Stanisława i Emilia z domu Weiss. W Krakowie ukończył gimnazjum i studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego. Od 1907 był działaczem „Związek Myślicieli”, później Związku Strzeleckiego sprawując stanowisko komendanta obwodu Lanckorońsko-Kalwaryjskiego ZS. W lipcu 1914 prowadził mobilizację oddziałów.

Po wybuchu I wojny światowej wstąpił do Legionów Polskich. W sierpniu 1914 pełnił funkcję adiutanta batalionu Tadeusza Furgalskiego, do września 1914 był dowódcą batalionu uzupełniającego 1 pułku piechoty w składzie I Brygady, do stycznia 1915 dowódcą 9 kompanii 3 pułku piechoty w składzie II Brygady oraz zastępcą dowódcy III batalionu 2 pułku piechoty w składzie II Brygady. W pierwszej połowie 1915 pracował jako był instruktora i zastępca komendanta legionowej Szkoły Podchorążych. Od czerwca do sierpnia 1915 dowódca 9 kompanii i zastępca dowódcy III batalionu 6 pułku piechoty w składzie III Brygady. Awansowany do stopnia porucznika piechoty 2 września 1915. Od marca 1916 służył w batalionie uzupełniającym nr III. Później do kwietnia 1916 ponownie służył w 2 pułku jako dowódca 7 kompanii i zastępca dowódcy II batalionu, po czym w czasie od kwietnia do września 1916 dowodził batalionem w Grupie płk. Z. Zielińskiego. Od września do czerwca 1917 współorganizował Krajowym Inspektoracie Zaciągu i dowodził strukturami. Od połowy lipca do września 1917 dowodził batalionem podczas Kursu Wyszkolenia Nr 4. Do grudnia 1917 pracował jako komendant Szkoły Podoficerskiej Polskiego Korpus Posiłkowy w Przemyślu, a następnie do lutego 1817 jako kierownik referatu wyszkolenia Dowództwa Uzupełnień PKP. Po bitwie pod Rarańczą z połowy 1918 był internowany. Od maja do listopada 1918 pracował jako wykładowca oraz zastępca komendanta Szkoły Podchorążych Piechoty Polskiej Siły Zbrojnej w Warszawie. Został awansowany do stopnia kapitana piechoty 6 sierpnia 1918.

U kresu wojny 11 listopada 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego. Pozostawał wykładowcą i instruktorem w stołecznej Szkole Podchorążych Piechoty. Od 13 stycznia 1919 był szefem Sztabu Dowództwa Okręgu Wojskowego w Siedlcach, od 5 czerwca 1919 kierownikiem referatu i w/z naczelnikiem Wydziału w Departamencie i Mobilizacyjno-Organizacyjnym MSW, podczas wojnie polsko-bolszewickiej od 5 października 1919 do 1 lipca 1920 kierownikiem Wydziału w Oddziale IV NDWP, szefem Oddziału II w 3 Armii, od 20 sierpnia 1920 szefem Oddziału II w 6 Armii. Został awansowany do stopnia majora SG piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919[1][2]. Był szefem ekspozytury Oddziału II ND we Lwowie, powstałej w połowie marca 1921[3]. W połowie 1921 uczestniczył w III powstaniu śląskim. Ukończył I Kurs Doszkolenia od 1921 do 1922 w Wyższej Szkole Wojennej uzyskując tytuł oficera dyplomowanego. W 1923, 1924 był przydzielony do 51 pułku piechoty w garnizonie Brzeżany, w tym jako oficer nadetatowy tej jednostki w 1924 służył w Oddziale I Sztabu Generalnego[4][5]. Został awansowany do stopnia podpułkownika piechoty ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1925[6][7]. Przydzielony do Korpusu Ochrony Pogranicza był I oficerem sztabu 3 Brygady Ochrony Pogranicza. W 1928 był zastępcą dowódcy 65 pułku piechoty w Grudziądzu[8]. W marcu 1929 został przeniesiony do Powiatowej Komendy Uzupełnień Poznań Powiat na stanowisko pełniącego obowiązki komendanta[9]. W sierpniu 1929 został przeniesiony do Korpusu Kadetów Nr 1 we Lwowie na stanowisko komendanta[10][11][12]. W listopadzie 1933 został przeniesiony do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr III w Grodnie na stanowisko kierownika Okręgowego Urzędu Wychowania Fizycznego i Przysposobienia Wojskowego[13]. W sierpniu 1935 został zwolniony z zajmowanego stanowiska[14].

Był seniorem honorowym Polskiej Korporacji Akademickiej „Fidelia Leopoliensis”, założonej w 1930[15]. Zainicjował utworzenie pomnika upamiętniającego 10. rocznicę powstań śląskich, po czym został usypany kopiec w Piekarach Śląskich[16].

Z dniem 31 stycznia 1936 został przeniesiony w stan spoczynku. Od tego czasu był zatrudniony w Oddziale II Sztabu Głównego.

Po wybuchu II wojny światowej 1939 podczas kampanii wrześniowej działał w Oddziale II Sztabu Naczelnego Wodza. Następnie przedostał się do Rumunii 17/18 września 1939, gdzie nadał służył w Oddziale II Sztabu NW w dziale Ekspozytury „R” oraz w wywiadzie. Z dniem 5 stycznia 1942 przeniesiony w stan nieczynny. Później przebywał w Palestynie.

Po zakończeniu wojny pozostał na emigracji w Wielkiej Brytanii. Zmarł 22 września 1963 w Londynie. Został pochowany na cmentarzu Kensal Green.

Bierzmowanie w Korpusie kadetow nr 1 we Lwowie, obok biskupa Lisowskiego, z lewej strony Kazimierz Florek

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 402.
  2. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 346.
  3. Danuta Pozniakowska-Hanak: Oddział II Naczelnego Dowództwa Wojska Polskiego 1919–1921. Centralne Archiwum Wojskowe. s. 11. [dostęp 2016-04-04].
  4. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 269.
  5. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 8, 146.
  6. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 166.
  7. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 20.
  8. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 79.
  9. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 7 z 22 marca 1929 roku, s. 100.
  10. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 15 z 23 sierpnia 1929 roku, s. 298.
  11. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 808.
  12. Kazimierz Florek. Przed dwudziestu pięciu laty. „Jednodniówka A. O. Z. S.”, s. 27-28, 19 marca 1932. Akademicki Oddział Związku Strzeleckiego. 
  13. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 2 z 26 stycznia 1934 roku, s. 7.
  14. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 31 sierpnia 1935 roku, s. 94.
  15. Bronisław Haczewski. Korporacje akademickie. „Jednodniówka A. O. Z. S.”, s. 39, 19 marca 1932. Akademicki Oddział Związku Strzeleckiego. 
  16. Piekary Śląskie. national-geographic.pl. [dostęp 2016-04-04].
  17. M.P. z 1931 r. nr 178, poz. 260.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]