Kazimierz Górski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy trenera piłkarskiego. Zobacz też: Kazimierz Górski – ujednoznacznienie.
Kazimierz Górski
Ilustracja
Imię i nazwisko Kazimierz Klaudiusz Górski
Data i miejsce
urodzenia
2 marca 1921
Lwów, Polska
Data i miejsce
śmierci
23 maja 2006
Warszawa, Polska
Pseudonim Sarenka
Pozycja napastnik
Wzrost 173 cm
Kariera seniorska
Lata Klub M (G)
1936–1939
1940–1941
1944
1945–1953
RKS Lwów
Spartak Lwów
Dynamo Lwów
Legia Warszawa



81 (34)
Reprezentacja narodowa
Lata Reprezentacja
1948  Polska 1 (0)
Kariera trenerska
Lata Klub/reprezentacja
1954
1955–1959
1959
1960–1962
1963–1964
1964–1966
1966
1966–1970
1970–1976
1973
1977–1978
1979–1980
1980–1981
1981–1982
1983
1983–1985
Marymont Warszawa
 Polska U-19
Legia Warszawa
Legia Warszawa
Lublinianka Lublin
Gwardia Warszawa
 Polska
 Polska U-19
 Polska
ŁKS Łódź
Panathinaikos AO
AGS Kastoria
Olympiakos SFP
Legia Warszawa
Olympiakos SFP
Ethnikos Pireus
Kopia medalu i autograf K. Górskiego w Alei Gwiazd Sportu w Dziwnowie

Kazimierz Klaudiusz Górski (ur. 2 marca 1921 we Lwowie, zm. 23 maja 2006 w Warszawie) – polski trener i działacz piłkarski, w młodości zawodnik, grający na pozycji napastnika. W latach 1970–1976 był selekcjonerem reprezentacji Polski, którą doprowadził do zwycięstwa w Igrzyskach Olimpijskich 1972 oraz finału Igrzysk Olimpijskich 1976, a także srebrnego medalu (III miejsce) na Mistrzostwach Świata w Piłce Nożnej w 1974. Po zakończeniu pracy z drużyną narodową prowadził kluby w Grecji, m.in. Panathinaikos AO i Olympiakos SFP - z obydwoma wywalczył mistrzostwo kraju. Od 1986 zasiadał we władzach PZPN. W latach 1991–1995 był prezesem związku. W plebiscycie „Piłki Nożnej" został uznany za najlepszego polskiego trenera XX w. Uhonorowany najwyższym odznaczeniem przyznawanym przez UEFA - Rubinowym Orderem Zasługi (Order of Merit in Ruby).

Piłkarz[edytuj]

Grał w piłkę nożną jako napastnik w zespołach: RKS Lwów, Spartak Lwów, Dynamo Lwów, Legia Warszawa. Nosił pseudonim boiskowy „Sarenka". Dobrze zapowiadającą się karierę piłkarską przerwała mu II wojna światowa. Wystąpił w jednym meczu międzypaństwowym Polska-Dania (0-8) 26 czerwca 1948 (zagrał 34 minuty).

Trener klubowy[edytuj]

Ukończył kurs trenerski w Wyższej Szkole Wychowania Fizycznego w Krakowie w 1952 roku oraz studia w Akademii Wychowania Fizycznego we Wrocławiu w 1980.

Trenował Marymont Warszawa (pierwsza samodzielna praca szkoleniowa rozpoczęta w 1954), trzykrotnie Legię Warszawa (1959, 1960–1962 i 1981–1982), Lubliniankę (1963–1964), Gwardię Warszawa (1964–1966), Łódzki KS (1973), greckie: Panathinaikos AO (1977–1978, Mistrzostwo Grecji), Kastorię (1979–1980), Olympiakos SFP (1980–1981 i 1983, Mistrzostwo Grecji) i Ethnikos Pireus (1983–1985).

Trener reprezentacji[edytuj]

Szkolił reprezentacje Polski różnych kategorii: juniorów w latach 1956–1960, do lat 23 w latach 1966–1970 i pierwszą reprezentację narodową – w 1966 w składzie komisji selekcyjnej w 3 meczach i z wielkimi sukcesami w latach 1970–1976 (pierwszy mecz ze Szwajcarią w Lozannie 5 maja 1971). Z reprezentacją osiągnął historyczny sukces: zdobył złoty medal na Igrzyskach Olimpijskich w Monachium (1972), srebrny medal (3. miejsce) na Mistrzostwach Świata w RFN (1974) i srebrny medal na Igrzyskach Olimpijskich w Montrealu (1976). Prowadził reprezentację w 73 meczach, osiągając 45 zwycięstw.

Działacz PZPN[edytuj]

Kazimierz Górski, 1995
Kazimierz Górski podpisujący piłkę Mistrzostw Świata podczas ceremonii odznaczenia w 2006
Gwiazda Kazimierza Górskiego w Alei Gwiazd Sportu we Władysławowie
Grób Kazimierza Górskiego na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie, 21 lipca 2007

Po zakończeniu kariery trenerskiej i powrocie do Polski, od 1986 we władzach PZPN: od 1987 wiceprezes związku, w latach 1991–1995 prezes, od 3 lipca 1995 prezes honorowy PZPN. Od 1976 członek honorowy związku.

Epizody polityczne[edytuj]

W 1991 bezskutecznie ubiegał się o mandat senatora z ramienia Zjednoczenia Chrześcijańsko-Narodowego[1], a w wyborach parlamentarnych w 1993 bez powodzenia kandydował do Sejmu z listy Samoobrony RP jako członek Polskiej Partii Przyjaciół Piwa[2].

Rodzina[edytuj]

Jego żoną była warszawianka Maria ze Stefańczaków (ur. 5 października 1919, zm. 22 kwietnia 2005), miał dwoje dzieci (syn Dariusz, ur. 1953, fotoreporter, związany m.in. z tygodnikiem „Piłka nożna"; córka Urszula, ur. 1956, trenerka łyżwiarstwa figurowego, zamieszkała w Grecji).

Śmierć i pogrzeb[edytuj]

Zmarł 23 maja 2006 po długiej i ciężkiej chorobie nowotworowej[3]. 2 czerwca 2006 spoczął w grobie rodzinnym na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie[4]. Jego pamięć uczczono oficjalną minutą ciszy przed rozpoczęciem piłkarskich mistrzostw świata w 2006.

Nagrody, odznaczenia, wyróżnienia[edytuj]

Pomnik Kazimierza Górskiego pod Stadionem Narodowym.

Odznaczenia państwowe[edytuj]

Postanowieniem prezydenta Lecha Kaczyńskiego z 2 marca 2006 został uhonorowany Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski[5], a 16 lutego 1996 Krzyżem Komandorskim tegoż Orderu przez Aleksandra Kwaśniewskiego[6]. Pośmiertnie 24 maja 2006 został odznaczony Krzyżem Wielkim Orderu Odrodzenia Polski za wybitne zasługi dla polskiego sportu[7].

Wyróżnienia[edytuj]

Medal im. dr Henryka Jordana Medal im. dr. Henryka Jordana

Upamiętnienie[edytuj]

Imię Kazimierza Górskiego przyjęto jako patronat dla następujących obiektów:

Zespół Szkół w Wierzbicy
Szkoła Mistrzostwa Sportowego w Łodzi
Ośrodek Przygotowań Piłkarskich w Straszęcinie
Zespół Szkół Mechanicznych nr 2 w Krakowie
Stadion Wisły Płock
Ulica przy AWFiS w Gdańsku
Ulica przy Hali Mistrzów we Włocławku
Ulica przy hali sportowej w Gdyni
Zespół Szkół w Dobrczu
Gimnazjum w Resku
Gimnazjum w Bolechowie
Gimnazjum w Poraju
Gimnazjum w Burkacie
Gimnazjum nr 5 w ZS nr 4 w Tychach
Gimnazjum w Rojewie
Szkoła Podstawowa w Lejkowie
Rondo w Gniewinie
Hala sportowa w Reszlu
Hala sportowa w Drzemlikowicach
Szkoła Podstawową nr 37 w Białymstoku
Publiczne Gimnazjum w Widuchowej
  • W styczniu 2008 ustanowiono pomnik upamiętniający Kazimierza Górskiego wykonany w formie piłki wraz z inskrypcjami, stanowiącymi cytaty legendarnego trenera: „Piłka jest okrągła, a bramki są dwie. Albo my wygramy, albo oni”[10].
  • 28 czerwca 2012 roku Sejm przez aklamację przyjął uchwałę wzywającą do nadania Stadionowi Narodowemu w Warszawie imienia Kazimierza Górskiego:
Quote-alpha.png
Sejm, wyrażając wdzięczność i szacunek Kazimierzowi Górskiemu, najwybitniejszemu trenerowi w historii polskiej piłki nożnej, wnioskuje o nazwanie jego imieniem Stadionu Narodowego w Warszawie.
  • 29 czerwca 2012 roku przy ulicy Madalińskiego w Warszawie odsłonięto tablicę pamiątkową poświęconą Kazimierzowi Górskiemu[11].
  • 26 marca 2015 roku odsłonięto pomnik z brązu pod Stadionem Narodowym w Warszawie[12].

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. Pan Kazimierz wszech czasów. sport.pl, 5 stycznia 2006.
  2. Co łączy Krzysztofa Ibisza z Leszkiem Bublem?. polskapartianarodowa.org.
  3. Kazimierz Górski nie żyje. rmf24.pl. [dostęp 2016-05-23].
  4. Kazimierz Górski - trener wszech czasów. sport.wp.pl. [dostęp 2016-05-23].
  5. M.P. z 2006 r. Nr 30, poz. 324
  6. M.P. z 1996 r. Nr 27, poz. 282
  7. M.P. z 2006 r. Nr 50, poz. 539
  8. euro-mistrzostwa.com (pol.) [dostęp 2011-08-02]
  9. Honorowi Obywatele Miasta Reszla
  10. Hołd dla trenera Górskiego w Rzeszowie. nowiny24.pl, 31 sierpnia 2008. [dostęp 12 kwietnia 2015].
  11. Przy ul. Madalińskiego odsłonięto tablicę poświęconą Kazimierzowi Górskiemu [ZDJĘCIA] (pol.). warszawa.naszemiasto.pl. [dostęp 2013-04-22].
  12. Wieczne życie Kazimierza Górskiego. pzpn.pl, 2015-03-26. [dostęp 2015-03-26].

Linki zewnętrzne[edytuj]