Kazimierz Górski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy trenera piłkarskiego. Zobacz też: Kazimierz Górski – ujednoznacznienie.
Kazimierz Górski
Ilustracja
Kazimierz Górski (1973)
Imię i nazwisko Kazimierz Klaudiusz Górski
Data i miejsce urodzenia 2 marca 1921
Lwów, Polska
Data i miejsce śmierci 23 maja 2006
Warszawa, Polska
Pozycja napastnik
Wzrost 173 cm
Kariera klubowa
Lata Klub M (G)
1936–1939
1939–1941
1944
1945–1953
RKS Lwów
Spartak Lwów
Dynamo Lwów
Legia/CWKS Warszawa



81 (34)
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja M (G)
1948 Polska Rzeczpospolita Ludowa Polska 1 (0)
Kariera trenerska
Lata Klub/reprezentacja
1952–1954
1953–1954
1954
1955–1959
1957
1959
1959
1960–1962
1963–1964
1964–1966
1965
1966
1966–1970
1966
1966–1970
1970–1976
1973
1976–1978
1978–1980
1980–1981
1981–1982
1983
1983–1985
1985–1986
CWKS Ib Warszawa
CWKS Warszawa (asystent)
Marymont Warszawa
Polska Rzeczpospolita Ludowa Polska U-19
Polska Rzeczpospolita Ludowa Polska (asystent)
Legia Warszawa (tymczasowo)
Polska Rzeczpospolita Ludowa Polska (asystent)
Legia Warszawa
KS Lublinianka
Gwardia Warszawa
Polska Rzeczpospolita Ludowa Polska (asystent)
Polska Rzeczpospolita Ludowa Polska (asystent)
Polska Rzeczpospolita Ludowa Polska U-21
Polska Rzeczpospolita Ludowa Polska
Polska Rzeczpospolita Ludowa Polska (asystent)
Polska Rzeczpospolita Ludowa Polska
ŁKS Łódź
Panathinaikos AO
AGS Kastoria
Olympiakos SFP
Legia Warszawa
Olympiakos SFP
Ethnikos Pireus
Panathinaikos AO
Kazimierz Górski podpisujący piłkę mistrzostw świata podczas ceremonii odznaczenia w 2006
Gwiazda Kazimierza Górskiego w alei Gwiazd Sportu we Władysławowie
Pomnik Kazimierza Górskiego przy Stadionie Narodowym
Kopia medalu i autograf K. Górskiego w Alei Gwiazd Sportu w Dziwnowie
Tablica pamiątkowa przy ul. Madalińskiego 49/51 Warszawie
Grób Kazimierza Górskiego na cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie

Kazimierz Klaudiusz Górski (ur. 2 marca 1921 we Lwowie, zm. 23 maja 2006 w Warszawie) – polski piłkarz grający na pozycji napastnika, reprezentant kraju, trener i działacz piłkarski.

Jako piłkarz dysponował świetnym dryblingiem. Ze względu na drobną figurę i wdzięczne ruchy uzyskał przydomek "Sarenka". Jego styl gry porównywano do stylu gry napastnika Ruchu Chorzów i reprezentacji PolskiErnesta Wilimowskiego, którego Górski uważał go za swój wzór do naśladowania w tamtych czasach[1].

W latach 1966 i 1970–1976 był selekcjonerem reprezentacji Polski, którą doprowadził do triumfu na igrzyskach olimpijskich 1972 w Monachium oraz finału igrzysk olimpijskich 1976 w Montrealu, a także zajęcia 3. miejsca na mistrzostwach świata 1974 w Niemczech Zachodnich. Następnie prowadził kluby w Grecji, m.in. Panathinaikos AO i Olympiakos SFP – z obydwoma wywalczył mistrzostwo kraju. Od 1986 zasiadał we władzach PZPN, w latach 1991–1995 był jego prezesem. W plebiscycie Piłki Nożnej został uznany najlepszym polskim trenerem XX wieku. Uhonorowany najwyższym odznaczeniem przyznawanym przez UEFARubinowym Orderem Zasługi (Order of Merit in Ruby).

Kariera piłkarska[edytuj | edytuj kod]

Kazimierz Górski karierę piłkarską rozpoczął w 1936 w RKS Lwów, w którym występował do 1939. Następnie reprezentował barwy Spartaka Lwów (1939–1941), Dynama Lwów (1944). W 1945 po dotarciu jako żołnierz WP (1 Zapasowy Pułk Piechoty) do Warszawy, został zawodnikiem Legii, w barwach której rywalizował w sezonie 1946/1947 w eliminacjach międzyokręgowych i krajowych o wejście do I ligi. W drugiej fazie eliminacji rozegrał osiem spotkań i zdobył dziewięć goli. 14 marca 1948 zadebiutował w ekstraklasie w wygranym 3:1 meczu u siebie z Polonią Bytom, a 11 kwietnia 1948 w wygranym 2:1 meczu u siebie z Wartą Poznań strzelił swoją pierwszą bramkę. Ostatni mecz ligowy rozegrał 9 sierpnia 1953 w zremisowanym 1:1 meczu wyjazdowym z Lechem Poznań, w którym w 65. minucie zmienił Andrzeja Cehelika[2]. Łącznie rozegrał 81 meczów ligowych, w których strzelił 34 gole.

Kariera reprezentacyjna[edytuj | edytuj kod]

Górski w reprezentacji Polski rozegrał jeden mecz, 26 czerwca 1948 w Kopenhadze. Polski zespół pod wodzą selekcjonera Zygmunta Alfusa rozegrał mecz towarzyski z reprezentacją Danii, który zakończył się porażką Biało-Czerwonych 0:8, a Górski w 34. minucie został zmieniony przez Józefa Kohuta[3].

Mecze w reprezentacji[edytuj | edytuj kod]

Lp. Data Miasto Rywal Wynik Rozgrywki
1. 26.06.1948 Kopenhaga, Dania  Dania
0:8
towarzyski

Kariera trenerska[edytuj | edytuj kod]

Górski ukończył kurs trenerski w Wyższej Szkole Wychowania Fizycznego w Krakowie w 1952 oraz studia w Akademii Wychowania Fizycznego we Wrocławiu w 1980. Jeszcze jako aktywny zawodnik prowadził rezerwy Legii oraz był asystentem w pierwszym zespole. W 1954 został trenerem Marymontu Warszawa. Następnie w latach 1955–1959 trenował reprezentację Polski U-19. W latach 1959 oraz 1960–1962 kierował Legią, z którą zdobył wicemistrzostwo Polski (1960) oraz zajął 3. miejsce w ekstraklasie (1961). Potem był trenerem Lublinianki (1963–1964), Gwardii Warszawa (1964–1966), reprezentacji młodzieżowej (1966–1970) oraz w 1973 roku ŁKS Łódź. W latach 1957–1970 wielokrotnie współpracował z selekcjonerami reprezentacji A.

Selekcjoner reprezentacji[edytuj | edytuj kod]

Kazimierz Górski w 1966 wraz z Klemensem Nowakiem i Antonim Brzeżańczykiem współprowadził jako selekcjoner reprezentację Polski w trzech meczach: towarzyskim z NRD (0:2) oraz Luksemburgiem (4:0) i Francją (1:2) w ramach eliminacji mistrzostw Europy 1968.

W grudniu 1970 został samodzielnym selekcjonerem, debiut na tym stanowisku zaliczył 5 maja 1971 w Lozannie w wygranym 4:2 meczu towarzyskim ze Szwajcarią. Reprezentacja pod wodzą Górskiego osiągnęła największe sukcesy w swojej historii: triumf w turnieju olimpijskim 1972 w Monachium po zwycięstwie w finale 2:1 z Węgrami oraz 3. miejsce na mistrzostwach świata 1974 w Niemczech po zwycięstwie w decydującym meczu 1:0 z Brazylią. Drużyna Górskiego dwukrotnie rywalizowała również w eliminacjach do ME (1972, 1976), nie udało jej się jednak awansować do turnieju finałowego. W 1976 Polska sięgnęła po srebrny medal na turnieju olimpijskim 1976 w Montrealu, co uznano w kraju za porażkę, a Górski po igrzyskach podał się do dymisji. Łącznie w latach 1966–1976 prowadził reprezentację Polski w 68 oficjalnych meczach (37 zwycięstw, 12 remisów, 19 porażek, bramki 138–66).

Kariera w Grecji[edytuj | edytuj kod]

Po zakończeniu pracy z reprezentacją Górski wyjechał do Grecji trenować kluby tamtejszej ligi: Panathinaikos AO (1976–1978: mistrzostwo Grecji 1977, Puchar Grecji 1977, Puchar Bałkanów 1977), AGS Kastoria (1978–1980: Puchar Grecji 1980), Olympiakos SFP (1980–1981: mistrzostwo Grecji 1980 i 1981, Puchar Grecji 1981). W 1981 wrócił do Polski, by w latach 1981–1982 trenować po raz trzeci Legię Warszawa, po czym znów wyjechał do Grecji trenować Olympiakos (mistrzostwo 1983) oraz Ethnikos Pireus (1983–1985). W sezonie 1985/1986 był ponownie zatrudniony w Panathinaikosie (wg różnych źródeł jako pierwszy szkoleniowiec, asystent, dyrektor techniczny bądź doradca prezesa; zespół zdobył wtedy mistrzostwo i puchar).

Działacz PZPN[edytuj | edytuj kod]

Po zakończeniu kariery trenerskiej Górski wrócił do Polski; od 1986 zasiadał we władzach PZPN. W latach 1987–1991 był wiceprezesem, a w latach 1991–1995 prezesem federacji. Od 1976 był członkiem honorowym, a od 3 lipca 1995 honorowym prezesem PZPN.

Epizody polityczne[edytuj | edytuj kod]

W 1991 bezskutecznie ubiegał się o mandat senatora w wyborach parlamentarnych 1991 z ramienia Zjednoczenia Chrześcijańsko-Narodowego[4]. Również bez skutku kandydował w wyborach parlamentarnych 1993 do Sejmu z listy Samoobrony RP jako członek Polskiej Partii Przyjaciół Piwa.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Kazimierz był żonaty z warszawianką Marią z d. Stefańczak (ur. 5 października 1919, zm. 22 kwietnia 2005), z którą wziął ślub w 1948. Doczekali się dwójki dzieci: syna Dariusza (ur. 1953, fotoreporter, związany m.in. z tygodnikiem Piłka Nożna oraz córki Urszuli (ur. 1956, trenerka łyżwiarstwa figurowego, zamieszkała w Grecji).

Śmierć i pogrzeb[edytuj | edytuj kod]

Górski zmarł 23 maja 2006 po długiej i ciężkiej chorobie nowotworowej w wieku 85 lat[5]. 2 czerwca 2006 spoczął w rodzinnym grobie na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie. Jego pamięć uczczono oficjalną minutą ciszy przed rozpoczęciem mistrzostw świata 2006 w Niemczech.

Sukcesy szkoleniowe[edytuj | edytuj kod]

Legia Warszawa[edytuj | edytuj kod]

Reprezentacja Polski[edytuj | edytuj kod]

Panathinaikos AO[edytuj | edytuj kod]

AGS Kastoria[edytuj | edytuj kod]

Olympiakos SFP[edytuj | edytuj kod]

Indywidualne[edytuj | edytuj kod]

Odznaczenia i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Upamiętnienie[edytuj | edytuj kod]

Quote-alpha.png
Sejm, wyrażając wdzięczność i szacunek Kazimierzowi Górskiemu, najwybitniejszemu trenerowi w historii polskiej piłki nożnej, wnioskuje o nazwanie jego imieniem Stadionu Narodowego w Warszawie.
  • 29 czerwca 2012 na budynku przy ulicy Madalińskiego 49/51 w Warszawie, w którym w latach 1973−2006 mieszkał Górski, odsłonięto tablicę pamiątkową[14].
  • 26 marca 2015 pod Stadionem Narodowym w Warszawie odsłonięto brązowy pomnik Kazimierza Górskiego[15].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Andrzej Gowarzewski: Mistrzostwa Polski. Ludzie (1945-1962). 100 lat prawdziwej historii (3), Wydawnictwo GiA, Katowice 2017

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]