Kazimierz Gintowt-Dziewiałtowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kazimierz Gintowt-Dziewiałtowski
Kazimierz Gintowt-Dziewiałtowski (1936).JPG
Data urodzenia 20 stycznia 1892
Data i miejsce śmierci 9 grudnia 1936
Warszawa
Wicewojewoda wołyński
Okres od lat 20.
do września 1929
Następca Józef Śleszyński
Wicewojewoda tarnopolski
Okres od września 1929
do 19 stycznia 1935
Wojewoda tarnopolski
Okres od 19 stycznia 1935
do 15 lipca 1936
Poprzednik Artur Maruszewski
Następca Alfred Biłyk
Wicewojewoda wileński
Okres od 1936
do 1936
Odznaczenia
Złoty Krzyż Zasługi Złoty Krzyż Zasługi Odznaka Honorowa Ligi Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej

Kazimierz Gintowt-Dziewiałtowski[a] (ur. 20 stycznia 1892, zm. 9 grudnia 1936 w Warszawie) – urzędnik samorządowy II Rzeczypospolitej.

Życiorys[edytuj]

W 1922 był delegatem rządu polskiego na Syberii. Pełnił stanowisko wicewojewody wołyńskiego do września 1929[1], po czym od września 1929[2] pełnił stanowisko wicewojewody tarnopolskiego, a od 19 stycznia 1935 do 15 lipca 1936 był pełniącym obowiązki wojewody tarnopolskiego[3]. W lipcu odbyło się uroczyste pożegnanie Dziewałtowskiego odchodzącego z urzędu w Tarnopolu[4]. Wcześniej, w marcu 1936 otrzymał awans do IV grupy uposażenia[5]. Do kwietnia 1936 był prezesem okręgu Ligi Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej w Tarnopolu (jego następcą został Hipolit Niepokulczycki)[6].

Po opuszczeniu Tarnopola przeszedł do służby w centrali Ministerstwa Spraw Wewnętrznych[7]. W 1936 objął funkcję wicewojewody wileńskiego. Pełniąc ten urząd zmarł 9 grudnia 1936 na atak serca podczas pobytu służbowego na konferencji w Warszawie[8][9][10][11]. Został pochowany w grobowcu rodzinnym na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera M, rząd 6, miejsce 1, 2)[12].

Jego żoną była Irena (do 1936 pełniła funkcję przewodniczącej Rodziny Urzędniczej w województwie tarnopolskim)[13], z którą miał syna Zbigniewa (1922-1936)[14].

Ordery i odznaczenia[edytuj]

Uwagi

  1. W źródłach z okresu międzywojennego był zapisywany jako Kazimierz Dziewałtowski-Gintowt.

Przypisy

  1. Na Górze Polskiej po latach dwunastu. „Gazeta Lwowska”, s. 1, Nr 162 z 18 lipca 1928. 
  2. Pożegnanie Wicewojewody wołyńskiego p. Dziewiałtowskiego-Gintowta. „Gazeta Lwowska”, s. 4, Nr z 28 września 1929. 
  3. Pożegnanie ustępującego wojewody tarnopolskiego Dziewiałtowskiego Gintowta. „Gazeta Lwowska”, s. 2, Nr 161 z 17 lipca 1936. 
  4. Serdeczne pożegnanie. „Wschód”, s. 3, Nr 18 z 20 lipca 1936. 
  5. Awans wojewody Dziewiałtowskiego – Gintowta. „Wschód”, s. 1, Nr 6 z 20 marca 1936. 
  6. Drogi rozwoju tarnopolskiego L. O. P. P.. „Wschód”, s. 9, Nr 8 z 10 kwietnia 1936. 
  7. Franciszek Irzyk. „Wschód”, s. 1, Nr 17 z 10 lipca 1936. 
  8. Wojewoda – działacz. Podole po stracie po śp. Dziewiałtowskiego Gintowta. „Wschód”, s. 5, Nr 33 z 20 grudnia 1936. 
  9. Śmierć wicewojewody wileńskiego. „Gazeta Lwowska”, s. 1, Nr 285 z 11 grudnia 1936. 
  10. Delegacja województwa tarnopolskiego na pogrzeb śp. woj. K. Dziewiałtowskiego-Gintowta. „Gazeta Lwowska”, s. 2, Nr 286 z 12 grudnia 1936. 
  11. Uczczenie pamięci wojewody Dziewiałtowskiego Gintowta. „Gazeta Lwowska”, s. 3, Nr 290 z 17 grudnia 1936. 
  12. Warszawskie Zabytkowe Pomniki Nagrobne. Gintowt-Dziewiałtowscy. cmentarze.um.warszawa.pl. [dostęp 2015-06-25].
  13. Z ostatnich dni. Pożegnanie wicewojewodziny Gintowt Dziewiałtowskiej. „Wschód”, s. 6, Nr 29 z 10 listopada 1936. 
  14. Ciężka żałoba w domu wojewody Dziewiałtowskiego-Gintowta. „Wschód”, s. 1, Nr 3 z 20 lutego 1936. 
  15. M.P. z 1933 r. Nr 110, poz. 139. Tarnopolski Dziennik Wojewódzki Nr 7 z 1 czerwca 1933 roku, poz. 90. W obu źródłach wojewoda tarnopolski figuruje, jako Kazimierz Dziewałtowski-Gintowt.
  16. Piętnastolecie L. O. P. P.. Warszawa: Wydawnictwo Zarządu Głównego Ligi Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej, 1938, s. 282.