Kazimierz Guzik

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kazimierz Guzik
Data i miejsce urodzenia 10 stycznia 1911
Kołomyja
Data i miejsce śmierci 31 grudnia 1970
Warszawa
docent nauk geologicznych
Specjalność: kartografia
Alma Mater Uniwersytet Jagielloński
Uczelnia Uniwersytet Jagielloński
Państwowy Instytut Geologiczny
Uniwersytet Warszawski
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi

Kazimierz Guzik (ur. 10 stycznia 1911 w Kołomyi, zm. 31 grudnia 1970 w Warszawie) – polski geolog, specjalista w zakresie kartografii geologicznej i tektoniki.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Gimnazjum Humanistyczne ukończył w 1929 w Krakowie, następnie studiował geografię, biologię i geologię na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Jagiellońskiego. W 1934 otrzymał magisterium w zakresie geomorfologii.

W latach 1933–1936 był asystentem u prof. Jana Nowaka w Katedrze Geologii Uniwersytetu Jagiellońskiego. W 1934 zorganizował wraz z prof. W. Paganym pierwszą w Polsce Pracownię Mechaniki Gruntów. W roku akademickim 1936/37 studiował na Uniwersytecie w Monachium oraz w Akademii Górniczej we Freibergu.

Po powrocie do kraju został zatrudniony w Państwowym Instytucie Geologicznym w Warszawie. Prowadził tam prace geologiczne w Karpatach Wschodnich i zajmował się wydawnictwami kartograficznymi. Jednocześnie w latach 1937–1939 zorganizował i prowadził Zakład Geologii Inżynierskiej i Mechaniki Gruntów przy Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej.

Podczas okupacji został aresztowany w lutym 1943 przez Gestapo jako uczestnik ruchu oporu. Był więziony w Nowym Sączu i na Montelupich w Krakowie, a następnie w obozach koncentracyjnych w Oświęcimiu, Groß-Rosen i w Litomierzycach.

Po powrocie do kraju powrócił do Państwowego Instytutu Geologicznego. W latach 1946–1949 zorganizował tam pierwszą placówkę badań geologiczno-inżynierskich, a także Wydział Geologii Technicznej, którymi kierował. Brał wówczas udział w opracowywaniu wielu orzeczeń geotechnicznych (ponad 200), dotyczących takich obiektów, jak huty w Warszawie, huta żelaza w Częstochowie, Huta Bobrek i Nowa Huta w Krakowie, zapory wodne w Czorsztynie i Jazowsku, elektrownia w Koninie, metro i Pałac Kultury i Nauki w Warszawie czy ratowanie osuwającego się na skarpie kościoła św. Anny w Warszawie. Po śmierci dyrektora PIG Jana Czarnockiego w grudniu 1951 był przez rok dyrektorem tego instytutu.

W latach 1953–1954 był dyrektorem Departamentu Nadzoru Geologicznego Centralnego Urzędu Geologii. Zorganizował szkolenie zawodowo czynnych geologów, które przekształciło się w Wieczorowe Studium Geologii Technicznej przy Wydziale Geologii Uniwersytetu Warszawskiego.

W 1954 został mianowany docentem i objął Zakład Kartowania Geologicznego na Wydziale Geologii UW. Od 1966 do 1969 był Kierownikiem Katedry Geologii Ogólnej WG UW, a w latach 1969–1970 dyrektorem Instytutu Geologii Podstawowej WG UW. Od 1954 do śmierci prowadził wykłady z kartografii geologicznej i tektoniki, a także wykład monograficzny z fotogrametrii geologicznej. Od 1957 był także organizatorem i kierownikiem Pracowni Kartografii Geologicznej w Zakładzie Nauk Geologicznych Polskiej Akademii Nauk. Był promotorem dziewięciu prac doktorskich, w tym trzech w Zakładzie Nauk Geologicznych PAN.

Od roku 1956 zaczął stosować wykorzystanie zdjęć lotniczych do prac kartograficzno-geologicznych, m.in. dla projektowanych zbiorników retencyjnych w Czorsztynie i Solinie oraz do opracowania Mapy Geologicznej Tatr Polskich w skali 1:10 000. Tę metodę wykorzystał również przy opracowywaniu mapy geologicznej rejonu jeziora Iliki w Grecji oraz geologicznej mapy fotointerpretacyjnej wybranych obszarów prowincji Pinar del Río na Kubie.

Już w czasach studenckich był silnie związany z lewicowymi organizacjami społecznymi. Przed wojną należał do PPS-Lewicy, w czasie wojny działał w organizacjach podziemnych Polskiej Partii Robotniczej. Po wojnie był członkiem PPR i PZPR.

Był wieloletnim członkiem Polskiego Towarzystwa Geologicznego i Polskiego Towarzystwa Fotogrametrycznego. Należał również do licznych rad naukowych i komisji. Wielokrotnie wyjeżdżał jako ekspert za granicę, m.in. do Bułgarii, Grecji, Jugosławii, Sudanu i na Kubę. Odznaczony był Srebrnym i Złotym Krzyżem Zasługi oraz Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • 1936, O stratygrafii triasu płaszczowiny reglowej górnej (chotczańskiej), „Rocznik Polskiego Towarzystwa Geologicznego”, t. 12, Kraków.
  • 1949 (wspólnie z Władysławem Pożaryskim): Fałd Biecza, „Biuletyn Polskiego Towarzystwa Geologicznego”, nr 53, Warszawa.
  • 1950, Uwagi o powstawaniu zsuwu w skarpie warszawskiej koło kościoła św. Anny (trasa W-Z) oraz o warunkach jego ustalenia, Instytut Techniki Budowlanej, Prace naukowo-badawcze, ser. 4, nr 4, Warszawa.
  • 1958 (wspólnie z A. Michalikiem): Mapa geologiczna Tatr Polskich w skali 1:10 000, ark. Czerwone Wierchy, Instytut Geologiczny, Warszawa.
  • 1959, Mapa geologiczna Tatr Polskich w skali 1:10 000, „Przegląd Geologiczny”, nr 8, Warszawa.
  • 1959, Przewodnie rysy stratygrafii triasu serii reglowej górnej (chotczańskiej) w Tatrach Zachodnich, „Biuletyn Instytutu Geologicznego”, nr 149, Warszawa.
  • 1959, Niektóre zagadnienia stratygrafii liasu-doggeru płaszczowiny reglowej dolnej w Tatrach, „Biuletyn Instytutu Geologicznego”, nr 149, Warszawa.
  • 1961, Wykorzystanie zdjęć lotniczych i naziemnych przy kartowaniu i opracowywaniu Mapy geologicznej Tatr Polskich w skali 1:10 000, „Kwartalnik Geologiczny”, t. 5, z. 1, Warszawa.
  • 1963 (wspólnie ze Zbigniewem Kotańskim): Tektonika regli zakopiańskich, „Acta Geologica Polonica”, t. 13, z. 3, Warszawa.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Passendorfer E., Hakenberg M., 1973, Kazimierz Guzik (1911–1970), „Rocznik Polskiego Towarzystwa Geologicznego”, t. XLIII, z. 4, Kraków.