Kazimierz Henryk Angerman

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kazimierz Henryk Angerman
podpułkownik artylerii podpułkownik artylerii
Data urodzenia 29 października 1898
Data śmierci 1982
Przebieg służby
Siły zbrojne Wojsko Polskie II RP,
Polskie Siły Zbrojne na Zachodzie
Jednostki 11 Pułk Artylerii Polowej,
1 Pułk Artylerii Przeciwlotniczej,
Centrum Wyszkolenia Artylerii Przeciwlotniczej,
Dep. Art. MSWojsk.,
8 Pułk Artylerii Przeciwlotniczej
Stanowiska dowódca pułku
Główne wojny i bitwy I wojna światowa,
wojna polsko-bolszewicka,
II wojna światowa (kampania wrześniowa, kampania włoska)
Odznaczenia
Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie) Srebrny Krzyż Zasługi

Kazimierz Henryk Angerman (ur. 29 października 1898, zm. 1982) – oficer artylerii Wojska Polskiego II RP i Polskich Sił Zbrojnych; podpułkownik.

Życiorys[edytuj]

Urodził się 29 października 1898[1][2][3]. Był synem Kazimierza Konstantego Angermana (1864–1934) i Olgi z domu de la Renotiere-Kriegsfeld (1874–1935).

Po zakończeniu I wojny światowej i odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. Awansowany do stopnia porucznika artylerii ze starszeństwem z 1 czerwca 1919[4]. W 1923 był oficerem 11 Pułku Artylerii Polowej w Stanisławowie[5]. Następnie awansował do stopnia kapitana artylerii ze starszeństwem z 15 sierpnia 1924[6][7][8]. W 1924 i 1928 był oficerem 1 Pułku Artylerii Przeciwlotniczej w Warszawie[9][10]. W latach 20. był członkiem Wojskowego Klubu Samochodowego i Motocyklowego[11]. W 1932 był drugim, po komendancie mjr. Ireneuszu Kobielskim, oficerem Centrum Wyszkolenia Artylerii Przeciwlotniczej[12]. Do 1 czerwca 1932 wykonywał obowiązki służbowe w Departamencie Artylerii Ministerstwa Spraw Wojskowych, przydzielony czasowo z CWAP[13]. Później został awansowany do stopnia majora i pełnił stanowisko szefa Wydziału Broni Przeciwlotniczej w Dowództwie Obrony Przeciwlotniczej MSWojsk[14].

Po wybuchu II wojny światowej podczas kampanii wrześniowej zajmował stanowisko szefa sztabu Dowództwa Obrony Przeciwlotniczej Kraju w MSWojsk[14]. Po przedostaniu na zachód został oficerem Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie. Od 1942 do 1945 w stopniu podpułkownika artylerii był dowódcą 8 Pułku Artylerii Przeciwlotniczej uczestniczącego w kampanii włoskiej.

Po wojnie napisał książkę pt. Zarys historyczny artylerii przeciwlotniczej, wydaną w Buenos Aires w 1973[14].

Zmarł w 1982[15]. Został upamiętniony inskrypcją symboliczną w grobowcu rodziców na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie[16].

Jego żoną była Irena z domu Frankowska (1890–1937).

Odznaczenia[edytuj]

Przypisy

  1. Rocznik Oficerski 1928, 1932.
  2. Kazimierz Henryk Angerman. sejm-wielki.pl. [dostęp 2017-03-22].
  3. Według innego źródła 29 listopada 1898. Por. Oficerowie. Muzeum Wojska Polskiego w Warszawie. [dostęp 2017-03-22].
  4. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 824.
  5. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 735.
  6. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 747.
  7. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 466.
  8. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 189.
  9. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 734.
  10. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 407.
  11. Dział urzędowy. Spis członków Wojskowego Klubu Samochodowego i Motocyklowego w dniu 15 marca 1926 r.. „Automobilista Wojskowy”, nr 2 z 15 marca 1926. Wojskowy Klub Samochodowy i Motocyklowy. 
  12. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 815.
  13. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 13 z 09.12.1932 r.
  14. a b c Polska obrona przeciwlotnicza 1939. caw.wp.mil.pl. [dostęp 2017-03-22].
  15. Kazimierz Henryk Angerman. myheritage.com. [dostęp 2017-03-22].
  16. Warszawskie Zabytkowe Pomniki Nagrobne. Cmentarz Stare Powązki. Angerman. um.warszawa.pl. [dostęp 2017-03-22].

Bibliografia[edytuj]