Kazimierz Kaczor (aktor)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kazimierz Kaczor
Ilustracja
Imię i nazwisko Kazimierz Julian Kaczor
Data i miejsce urodzenia 9 lutego 1941
Kraków
Zawód aktor teatralny i filmowy, pedagog
Współmałżonek

Bożena Michalska

Lata aktywności od 1959
Zespół artystyczny
Teatr Powszechny w Warszawie
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Srebrny Krzyż Zasługi Srebrny Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”

Kazimierz Julian Kaczor (ur. 9 lutego 1941 w Krakowie) – polski aktor teatralny i filmowy, prezenter telewizyjny, działacz opozycyjny i kulturalny. W latach 1996–2002 prezes Związku Artystów Scen Polskich.


Życiorys[edytuj | edytuj kod]

20 grudnia 1959 zadebiutował jako aktor na scenie teatru. Przez półtora roku studiował w Krakowskiej Wyższej Szkole Rolniczej. Pracował jako magazynier i dyspozytor w Krakowskim Przedsiębiorstwie Budownictwa Przemysłowego, a następnie jako maszynista sceny w Teatrze Lalki, Maski i Aktora „Groteska” w Krakowie.

Absolwent Wydziału Lalkarskiego Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej im. Ludwika Solskiego w Krakowie (1965). Aktor Teatru Starego w Krakowie (1965–1973), Teatru Współczesnego w Warszawie (1973–1974), Teatru Powszechnego w Warszawie (od 1974).

W latach 1965–1976 był członkiem Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Sygnatariusz petycji przeciwko represjom organów bezpieczeństwa wobec protestujących w Radomiu i Ursusie w 1976 roku (1977). W latach 1965–1980 członek Związku Zawodowego Pracowników Kultury i Sztuki. W 1966 został członkiem Związku Artystów Scen Polskich. W latach 1974–1979 związany z salonem kultury niezależnej Anny i Tadeusza Walendowskich, współzałożyciel biblioteczki wydawnictw niezależnych w Teatrze Powszechnym w Warszawie.

Od września 1980 współorganizował struktury „Solidarności” w Teatrze Powszechnym w Warszawie. W czerwcu i grudniu 1981 był delegatem na I i II Walnym Zebraniu Delegatów Regionu Mazowsze. Na przełomie września i października 1981 delegat na I Krajowym Zjeździe Delegatów „NSZZ Solidarność”.

W latach 1981–1987 uczestniczył w bojkocie mediów. W latach 1982–1983 i 1986–1987 był współorganizatorem i nieformalnym przewodniczącym „Solidarności” Artystów Teatralnych i Filmowych. W latach 1982–1983 publikował w pismach podziemnych: „Tygodniku Mazowsze”, „KOS” (Komitet Oporu Społecznego), „Robotnik”. Był również redaktorem oraz organizatorem pracy redakcji i kolportażu „Biuletynu Teatralnego”. W 1983 organizował nagrania dla Radia „Solidarność”. W latach 1984 brał udział w koncertach w Polskim Instytucie Teatralnym w Nowym Jorku, poświęconych pamięci ks. Jerzego Popiełuszki. W latach 1987–1989 działał w Komitecie Kultury Niezależnej, gdzie był odpowiedzialny za teatr. W latach 1989–1992 był przewodniczącym Sekcji Krajowej Kultury i Sztuki „Solidarności”, w grudniu 1989 był delegatem na III WZD Regionu Mazowsze, w kwietniu 1990 jako delegat uczestniczył w II KZD.

W okresie PRL występował w kościołach, brał udział w przedsięwzięciach Muzeum Archidiecezji Warszawskiej, Tygodniach Kultury Chrześcijańskiej oraz Mszach za Ojczyznę. Był działaczem Duszpasterstwa Środowisk Twórczych i Duszpasterstwa Hutników. Wielokrotnie przesłuchiwany i zastraszany przez Służbę Bezpieczeństwa (w 1982 spalono mu samochód)[1]. Według zasobu archiwalnego Instytutu Pamięci Narodowej inwigilowany w ramach SOR Krakus[2].

W latach 90. prowadził w Telewizji Polskiej program o grach komputerowych „Joystick”[3]. W latach 1996–2003 prowadził na antenie TVP2 teleturniej „Va Banque”.

W latach 1990–1993 był przewodniczącym Sekcji Dramatu Związku Artystów Scen Polskich. W latach 1992–1993 był członkiem Rady Kultury przy Prezydencie RP. W latach 1996–2002 był prezesem Związku Artystów Scen Polskich. Został odwołany ze stanowiska po zakupie obligacji Stoczni Szczecińskiej przez ZASP[4], a następnie ze względu na naruszenia statutu i regulaminów związku w latach 1999–2002, pozbawiony członkostwa w organizacji[5].

Jest bohaterem książki pt. „Kazimierz Kaczor. Nie tylko polskie drogi”[6] (Wydawnictwo SQN, Kraków, 2013), będącej wywiadem-rzeką, jakiego udzielił dziennikarzowi Pawłowi Piotrowiczowi.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Kazimierz Kaczor jest synem Antoniego i Anieli. Był trzykrotnie żonaty, dwa pierwsze małżeństwa zakończyły się rozwodami[7]; aktualnie związany jest z reżyserką i producentką filmową Bożeną Michalską. Ma dwie córki, Katarzynę i Agnieszkę oraz wnuka, Huberta[8]. Z zamiłowania jest żeglarzem z patentem sternika morskiego. W latach 60. uprawiał wioślarstwo klubie sportowym, a potem przerzucił się na żeglarstwo[9]. W 1984 odbył wraz z Tonym Halikiem kilkumiesięczną podróż po Karaibach.

Filmografia (wybór)[edytuj | edytuj kod]

Polski dubbing[edytuj | edytuj kod]

Kazimierz Kaczor

Odznaczenia i nagrody[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Instytut Pamięcie Narodowej, Kaczor Kazimierz Julian, Encyklopedia Solidarności [dostęp 2021-11-06] (pol.).
  2. Aparat represji wobec księdza Jerzego Popiełuszki 1982-1984, t. I, Warszawa 2009, s. 112.
  3. Joystick – a mogło być tak pięknie [dostęp 2021-06-07] (pol.).
  4. Niefortunna inwestycja ZASP-u w Stocznię Szczecińską, www.rmf24.pl [dostęp 2020-12-28] (pol.).
  5. Kaczor usunięty z ZASP, film.interia.pl [dostęp 2021-11-06] (pol.).
  6. Kazimierz Kaczor. Nie tylko polskie drogi | Wydawnictwo SQN, www.wsqn.pl [dostęp 2020-07-09] (pol.).
  7. "Jan serce": Kazimierz Kaczor długo czekał na miłość swojego życia, swiatseriali.interia.pl [dostęp 2020-12-28] (pol.).
  8. Paweł Piotrowicz, Kazimierz Kaczor. Nie tylko polskie drogi, Sine Qua Non.
  9. Znani i nieznani: Kazimierz Kaczor, Portal Informacyjny » Żeglarski.info, 9 czerwca 2021 [dostęp 2021-08-29] (pol.).
  10. M.P. z 1998 r. nr 20, poz. 305
  11. Glorie Artis dla aktorów.
  12. Polskie Radio. Wielki Splendor – nagrody Teatru Polskiego Radia przyznane!. e-teatr.pl, 2010-12-06. [dostęp 2010-12-06].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]