Kazimierz Kosztirko

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kazimierz Kosztirko
Kazimierz Kosztirko grób.JPG
Data urodzenia 1917
Data śmierci 20 grudnia 1977
Prokurator generalny
Okres od 1 czerwca 1961
do 10 marca 1972
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Poprzednik Andrzej Burda
Następca Lucjan Czubiński
Odznaczenia
Order Sztandaru Pracy I klasy Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Złoty Krzyż Zasługi

Kazimierz Kosztirko (ur. 1917, zm. 20 grudnia 1977[1]) – prokurator generalny PRL.

Życiorys[edytuj]

W latach 1938–1939 słuchacz XIII Kursu Wołyńskiej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii.

Absolwent Państwowego Studium Administracyjnego w Rzeszowie (1948) i Uniwersytetu Jagiellońskiego na kierunku prawo.

Członek PZPR, prokurator w Warszawie w czasach stalinowskich, następnie – w latach 1955–1961 – był zastępcą prokuratora generalnego PRL, a w okresie od 1 czerwca 1961 do 10 marca 1972 prokuratorem generalnym PRL. Był również przewodniczącym Delegatury Komisji Specjalnej do Walki z Nadużyciami i Szkodnictwem Gospodarczym w Rzeszowie.

W 1956 przewodniczył komisji badającej sprawę utajnionych pochówków mordowanych przez tzw. organa bezpieczeństwa wysokich wojskowych (zob. Kwatera na Łączce) stwierdzając w swoim protokole brak dokumentacji więziennej wskazującej, gdzie kogo pochowano. Członkami jego komisji byli także ppłk Marian Frenkiel – ówczesny szef III. Oddziału Naczelnej Prokuratury Wojskowej, któremu zarzuca się udział w mordach i Jan Barczak – wicedyrektor Centralnego Zarządu Więziennictwa.

Odznaczony Orderem Sztandaru Pracy I klasy (1964)[2], Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (18 lipca 1955)[3] i dwukrotnie Złotym Krzyżem Zasługi (drugi raz 22 lipca 1950)[4].

Przypisy