Kazimierz Kowalski (powstaniec śląski)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kazimierz Kowalski
Ilustracja
Zdjęcie Kazimierza Kowalskiego w mundurze Żołnierza Armii Polskiej we Francji.
podporucznik podporucznik
Data i miejsce urodzenia 1 marca 1899
Gniezno
Data i miejsce śmierci 10 październik 1973
Poznań
Przebieg służby
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 54 Pułk Piechoty Strzelców Kresowych
Główne wojny i bitwy I wojna światowa, powstania śląskie,wojna polsko-bolszewicka, II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Medal Niepodległości Krzyż Zasługi (II RP) Krzyż na Śląskiej Wstędze Waleczności i Zasługi II stopnia Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Śląski Krzyż Powstańczy Croix du Combattant Volontaire 1914-1918 ribbon.svg Medal Pamiątkowy Wielkiej Wojny (Francja) Medal Zwycięstwa (międzyaliancki)
Odznaka Honorowa „Orlęta”
Kazimierz Kowalski z bratem
Pamiątka z frontu we Francji 23 kwietnia 1918 (Kazimierz Kowalski drugi rząd pierwszy z lewej)
Święto Odzyskania Niepodległości 11 listopad 1938 – na pierwszym planie poczet Związku Hallerczyków w Poznaniu (Kazimierz Kowalski w pierwszym rzędzie drugi od lewej)
Kazimierz Kowalski pod koniec lat 60-siątych.

Kazimierz Kowalski (ur. 1 marca 1899 w Gnieźnie, zm. 10 października 1973 w Poznaniu) – żołnierz gen. Hallera, powstaniec śląski i społecznik.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w Gnieźnie 1 marca 1899 roku w rodzinie Stanisława Kowalskiego i Eleonory z domu Miłowskiej, był wnukiem Wawrzyna Kowalskiego i Rozalii z domu Kępińskiej. Miał troje rodzeństwa Pelagię, Władysława i Stefana.

Ukończył 7 klas szkoły powszechnej. Po ukończeniu szkoły powszechnej kształci się jako praktykant ślusarski.

W 1917 roku został powołany do armii niemieckiej, po krótkim czasie został wysłany na front francuski, gdzie odniósł rany i trafił do lazaretu. 19 września 1917 roku trafił do niewoli francuskiej w której przebywał do 21 lutego 1918 roku.

Po krótkim pobycie w niewoli 22 lutego 1918 roku wstąpił jako ochotnik do Armii Polskiej we Francji. Początkowo służył w 3 pułku a potem w 12 pułku 6 Dywizji Strzelców Polskich. Pułk został przemianowany na 54 pułk piechoty Strzelców Kresowych.

15 maja 1919 w Girancourt oddział załadowany został na transport kolejowy i skierowany do Polski. Po czterech dniach pułk przybył do Różana, a następnie przemaszerował do Aleksandrowa Łódzkiego. W nocy z 23 na 24 czerwca 1919 jednostka skierowana została transportem kolejowym ze Zgierza, przez Lwów do Zadwórzy, by wziąć udział w wojnie polsko-ukraińskiej.

Po powrocie do kraju 26 czerwca 1920 roku został zdemobilizowany. Mimo demobilizacji wziął czynny udział w Powstaniu Śląskim.

Po powrocie z powstania rozpoczął pracę w Firmie H. Cegielski w Poznaniu a później w firmie W.C.Z. (Wielkopolska Centrala Żelaza Estereich i Kaczmarek).

W 1939 został powołany do Wojska Polskiego, wziął czynny udział w obronie Warszawy, Lublina i Chełma, gdzie dostał się do sowieckiej niewoli. Po wymianie jeńców trafił do niewoli niemieckiej. Z powodu choroby w 1940 roku został z niewoli zwolniony.

W 1940 roku założył wraz z Anną Piątkowiak rodzinę. W związku tym przyszła na świat Aleksandra (7 lipiec 1941) ukochana córka Kazimierza. W czasie okupacji pracował w firmie O.D.E.H. w Poznaniu. W latach 1945 – 1947 pracował w W.P.C.Z. w Poznaniu, a od 1947 roku w P.z.P.o. w Poznaniu.

Ordery i Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]