Kazimierz Kwaśniewicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kazimierz Kwaśniewicz
major artylerii major artylerii
Data i miejsce urodzenia 14 maja 1899
Grodzisko Dolne
Data śmierci 28 września 1979
Przebieg służby
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki OKG nr VIII,
6 Pułk Artylerii Polowej,
DOK VII,
28 Pułk Artylerii Lekkiej
Stanowiska kwatermistrz,
dowódca oddziału nadwyżek pułku
Główne wojny i bitwy II wojna światowa (kampania wrześniowa)
Odznaczenia
Krzyż Walecznych (1920-1941) Srebrny Krzyż Zasługi

Kazimierz Kwaśniewicz (ur. 14 maja 1899 w Grodzisku Dolnym, zm. 28 września 1979) – major artylerii Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 14 maja 1899 w Grodzisku Dolnym[1][2][3]. Był synem Józefa[3]. Jego bratem był Mieczysław (ur. 1899, harcerz, inżynier)[4]. 3 marca 1917 zdał egzamin dojrzałości w C. K. Gimnazjum Męskim w Sanoku (w jego klasie byli Mieczysław Dukiet, Stanisław Ochęduszko, Władysław Szepieniec)[1]. W trakcie nauki szkolnej zaangażował się w działalność sanockiego harcerstwa. Od początku nauki gimnazjalnej w 1912 należał do I Drużyny Skautów im. hetmana Stanisława Żółkiewskiego w Sanoku – zawołania ex ossibus ultor[5]. Jako gimnazjalista podczas I wojny światowej przemawiał 12 listopada 1916 w gmachu sanockiego „Sokoła” podczas uroczystości z okazji ogłoszenia Aktu 5 listopada[6].

Po zakończeniu odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. Został awansowany do stopnia porucznika administracji, dział gospodarczy, ze starszeństwem z 1 czerwca 1919[7]. W 1923 był oficerem Okręgowego Zakładu Gospodarczego nr VIII w Toruniu[8]. Następnie przeniesiony do korpusu artylerii i zweryfikowany w stopniu porucznika artylerii ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919[9]. W 1924, 1928 był oficerem 6 pułku artylerii polowej w Krakowie[10][11]. Został awansowany do stopnia kapitana artylerii ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1927[12][13]. W 1932 był oficerem w kadrze Dowództwa Okręgu Korpusu Nr VII w Poznaniu[14]. W późniejszym czasie został awansowany do stopnia majora artylerii. Przed 1939 był kwatermistrzem i II zastępcą dowódcy 28 pułku artylerii lekkiej w Zajezierzu[15]. Po wybuchu II wojny światowej w trakcie kampanii wrześniowej pełnił funkcję dowódcy oddziału nadwyżek tej jednostki[16].

W drugiej połowie lat 40. był odnotowany w dokumentach Wojewódzkiego Urzędu Spraw Wewnętrznych we Wrocławiu[3]. Zmarł 28 września 1979 i został pochowany na Cmentarzu Świętej Rodziny we Wrocławiu[17].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b XXXV. Sprawozdanie Dyrekcji Państwowego Gimnazjum w Sanoku za rok szkolny 1920/1921 wraz z dodatkiem za lata: 1917, 1918, 1919 i 1920. Sanok: Fundusz Naukowy, 1921, s. 11.
  2. Oficerowie. Muzeum Wojska Polskiego w Warszawie. [dostęp 2017-01-01].
  3. a b c Wojewódzki Urząd Spraw Wewnętrznych we Wrocławiu (1945) 1983-1990. Kazimierz Kwaśniewicz. inwentarz.ipn.gov.pl. [dostęp 2017-01-01].
  4. XXXV. Sprawozdanie Dyrekcji Państwowego Gimnazjum w Sanoku za rok szkolny 1920/1921 wraz z dodatkiem za lata: 1917, 1918, 1919 i 1920. Sanok: Fundusz Naukowy, 1921, s. 45.
  5. Mieczysław Kwaśniewicz: Gimnazjalne drużyny harcerskie. Harcerze sanoccy (1912–1918). W: Księga pamiątkowa Gimnazjum Męskiego w Sanoku 1888–1958. Kraków: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1958, s. 80.
  6. Obchody 5 listopada. „Nowa Reforma”. 592, s. 2, 23 listopada 1916. 
  7. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 1324.
  8. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 1301.
  9. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 749.
  10. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 648.
  11. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 380.
  12. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 470.
  13. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 192.
  14. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 471.
  15. Stanisław Załęski: SGO „Polesie” w dokumentach i wspomnieniach. Centralne Archiwum Wojskowe, s. 414.
  16. Stanisław Załęski: SGO „Polesie” w dokumentach i wspomnieniach. Centralne Archiwum Wojskowe, s. 415, 417.
  17. Grób: P 7, R 24, Nr 8. Kazimierz Kwaśniewicz. cmentarze24.pl. [dostęp 2017-01-01].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]