Kazimierz Michał Ujazdowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kazimierz Michał Ujazdowski
Kazimierz Ujazdowski.jpg
Data i miejsce urodzenia 28 lipca 1964
Kielce
Minister kultury i dziedzictwa narodowego
Okres od 16 marca 2000
do 12 lipca 2001
Przynależność polityczna Przymierze Prawicy
Poprzednik Andrzej Zakrzewski
Następca Andrzej Zieliński
Minister kultury i dziedzictwa narodowego
Okres od 31 października 2005
do 7 września 2007
i ponownie od 12 września 2007 do 16 listopada 2007
Przynależność polityczna Prawo i Sprawiedliwość
Poprzednik Waldemar Dąbrowski
Następca Bogdan Zdrojewski
Przewodniczący Koalicji Konserwatywnej
Okres od lutego 1994
do 22 lutego 1999
Przynależność polityczna Koalicja Konserwatywna
Prezes Przymierza Prawicy
Okres od 9 grudnia 2001
do 2 czerwca 2002
Przynależność polityczna Przymierze Prawicy

Kazimierz Michał Ujazdowski (ur. 28 lipca 1964 w Kielcach) – polski polityk, doktor habilitowany nauk prawnych, nauczyciel akademicki Uniwersytetu Łódzkiego.

Minister kultury i dziedzictwa narodowego w rządach Jerzego Buzka (2000–2001), Kazimierza Marcinkiewicza (2005–2006) oraz Jarosława Kaczyńskiego (2006–2007), wicemarszałek Sejmu IV kadencji (2004–2005), poseł na Sejm I (1991–1993) oraz III, IV, V, VI i VII kadencji (1997–2014), od 2014 deputowany do Parlamentu Europejskiego VIII kadencji.

Życiorys[edytuj]

Ukończył liceum w rodzinnych Kielcach[1]. W 1988 został absolwentem studiów prawniczych na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Łódzkiego. W 2004 uzyskał stopień naukowy doktora nauk prawnych na podstawie rozprawy na temat myśli politycznej Adolfa Bocheńskiego. Habilitował się w 2013 na UŁ w oparciu dorobek naukowy i rozprawę zatytułowaną Geneza i tożsamość Konstytucji V Republiki Francuskiej. Został nauczycielem akademickim Uniwersytetu Łódzkiego w Katedrze Doktryn Polityczno-Prawnych[2]

W latach 80. związał się z opozycją demokratyczną. W 1982 został aresztowany i skazany przez sąd wojskowy na karę roku pozbawienia wolności w zawieszeniu za działalność opozycyjną (kolportaż ulotek nawołujących do oporu przeciwko stanowi wojennemu). W czasie studiów w Łodzi uczestniczył w działalności Ruchu Młodej Polski[1]. Redagował ukazujące się w drugim obiegu pismo „Prześwit”.

Po utworzeniu rządu Tadeusza Mazowieckiego współtworzył Forum Prawicy Demokratycznej. Następnie został szefem gabinetu ministra bez teki Aleksandra Halla i członkiem Unii Demokratycznej, do której przystąpiło kierowane przez tegoż FPD. Z jej listy uzyskał mandat posła na Sejm I kadencji. Wbrew stanowisku partii głosował za uchwałą lustracyjną[1] i przeciwko powołaniu Waldemara Pawlaka na premiera. W 1992 wraz z Aleksandrem Hallem odszedł z partii, współtworząc Partię Konserwatywną. Po wyborach z 1993 jego ugrupowanie znalazło się poza parlamentem. W 1994 stanął na czele frakcji w PK sprzeciwiającej się zbliżeniu do UD i Kongresu Liberalno-Demokratycznego, która po rozłamie w PK przekształciła się w Koalicję Konserwatywną. Był przewodniczącym tej partii przez cały okres jej funkcjonowania. W 1997 KK współtworzyła Akcję Wyborczą Solidarność, z listy której Kazimierz Ujazdowski w tym samym roku zdobył ponownie mandat poselski. W lutym 1999 wprowadził KK do Stronnictwa Konserwatywno-Ludowego, a po rozłamie w tej partii współtworzył (wraz z grupą dotychczasowych działaczy SKL i Zjednoczenia Chrześcijańsko-Narodowego) w marcu 2001 Przymierze Prawicy[1].

Od 16 marca 2000 do 12 lipca 2001 pełnił funkcję ministra kultury i dziedzictwa narodowego w rządzie Jerzego Buzka. Podejmował wówczas inicjatywy promujące historię Polski (m.in. akcję „Bohaterowie naszej wolności”). Zrezygnował ze stanowiska, protestując przeciwko odwołaniu Lecha Kaczyńskiego z funkcji ministra sprawiedliwości. Tym działaniem zbliżył się do PiS[1] i z jego listy w 2001 (wraz z innymi członkami Przymierza Prawicy) ponownie uzyskał mandat posła. 2 czerwca 2002 Przymierze Prawicy (na czele którego stał od grudnia 2001) zostało wchłonięte przez Prawo i Sprawiedliwość, a Kazimierz Ujazdowski został jednym z wiceprezesów tej partii[1] (odpowiedzialnym za sprawy zagraniczne). Był współautorem programu tego ugrupowania w dziedzinie kultury, polityki historycznej i zagranicznej oraz partyjnego projektu Konstytucji RP. Od 2 lipca 2004 do końca IV kadencji sprawował funkcję wicemarszałka Sejmu IV kadencji.

W 2005 uzyskał poselską reelekcję, po czym od 31 października 2005 do 7 września 2007 oraz od 12 września 2007 do 16 listopada 2007 ponownie był ministrem kultury i dziedzictwa narodowego. Prowadził wówczas m.in. zakończoną sukcesem międzynarodową kampanię na rzecz zmiany nazwy terenów byłych obozów Auschwitz-Birkenau we wpisie na Liście Światowego Dziedzictwa UNESCO. Był pomysłodawcą Muzeum Historii Polski w Warszawie powołanego 2 maja 2006. 11 marca 2007 utworzył we Wrocławiu Ośrodek „Pamięć i Przyszłość” – instytucję zajmującą się upowszechnianiem dorobku historycznego i kulturowego stworzonego przez mieszkańców ziem przyłączonych do Polski po II wojnie światowej.

W wyborach parlamentarnych w 2007 w okręgu wrocławskim po raz piąty uzyskał mandat poselski, otrzymując 73 416 głosów. 5 listopada 2007 wraz z Pawłem Zalewskim i Ludwikiem Dornem zrezygnował z funkcji wiceprezesów PiS w sprzeciwie wobec sposobu kierowania partią przez Jarosława Kaczyńskiego. Za to też 15 listopada 2007 zostali przez niego zawieszeni w prawach członka partii ze wszczęciem postępowania dyscyplinarnego. 12 grudnia tego samego roku zrezygnował z członkostwa w PiS i wystąpił z klubu parlamentarnego tej partii. 26 stycznia 2008 założył stowarzyszenie regionalne Dolny Śląsk XXI i zainicjował powstanie portalu polskaxxi.pl. 22 października 2008 został członkiem Koła Poselskiego Polska XXI, 14 czerwca 2009 został szefem tego koła. 21 października 2009 został członkiem utworzonego tego dnia koła Polska Plus, 9 stycznia 2010 członkiem władz nowo powstałej partii o tej samej nazwie, a 20 lipca tego samego roku szefem koła Polski Plus. 25 września 2010 wraz z innymi członkami Polski Plus, po samorozwiązaniu tej partii, przystąpił ponownie do Prawa i Sprawiedliwości[3].

W wyborach w 2011 po raz szósty został wybrany do Sejmu[4]. W wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2014 z ramienia PiS uzyskał mandat europosła VIII kadencji[5] z wynikiem 48 945 głosów w okręgu nr 12 obejmującym województwa: dolnośląskie i opolskie. 3 stycznia 2017 ponownie wystąpił z PiS[6].

Działalność publicystyczna[edytuj]

Autor publikacji prasowych i książek, poświęconych polityce kulturalnej i historycznej oraz zagadnieniom ustrojowym i konstytucyjnym, a także historii polskiego konserwatyzmu oraz myśli konserwatywnej: Równi i równiejsi (wraz z Rafałem Matyją, 1993), Prawica dla wszystkich (1995), Żywotność konserwatyzmu. Idee polityczne Adolfa Bocheńskiego (2005), Zanim powstała Kultura. Antologia tekstów Adolfa Marii Bocheńskiego poświęconych polskiej polityce wschodniej (2006), Geneza i tożsamość Konstytucji V Republiki Francuskiej: studium doktrynalno-prawne (2013), V Republika Francuska. Idee, konstytucja, interpretacje. Antologia tekstów i dokumentów źródłowych (2014), Polityka ambitna: wybór publicystyki 1990–2013 (2014).

Opracował zbiór przedwojennej publicystyki Stefana Kisielewskiego Kisiel przedwojenny (2001). Publikował w „Rzeczpospolitej”, „Gazecie Wyborczej”, „Dzienniku”, „Wprost”, „Gazecie Polskiej”, „Gościu Niedzielnym”, „Nowym Państwie” i „Życiu”. W latach 1990–1991 był członkiem redakcji „Polityki Polskiej”. Jest założycielem i redaktorem „Kwartalnika Konserwatywnego”.

Życie prywatne[edytuj]

Kazimierz Michał Ujazdowski jest wnukiem Kazimierza Cypriana Ujazdowskiego, adwokata z okresu dwudziestolecia międzywojennego, obrońcy w procesach politycznych, m.in. w procesie brzeskim. Ojciec – Kazimierz Mieczysław Ujazdowski – był posłem w latach 1989–1991.

Żonaty z Lidią (byłą radną sejmiku mazowieckiego), ma troje dzieci (synów Kazimierza Wojciecha i Aleksandra oraz córkę Annę).

Jest członkiem honorowym Związku Harcerstwa Rzeczypospolitej oraz twórcą Dolnośląskiej Szkoły Młodych Polityków.

Przypisy

  1. a b c d e f Anna Dąbrowska: Kazimierz Michał Ujazdowski odchodzi z PiS. polityka.pl, 3 stycznia 2017. [dostęp 2017-01-03].
  2. Dr hab. Kazimierz Ujazdowski. uni.lodz.pl. [dostęp 2017-01-03].
  3. Rada Polityczna PiS zaakceptowała przejście polityków Polski Plus. pis.org.pl, 25 września 2010. [dostęp 2017-01-03].
  4. Serwis PKW – Wybory 2011. [dostęp 2017-01-03].
  5. Serwis PKW – Wybory 2014. [dostęp 2017-01-03].
  6. Kazimierz Michał Ujazdowski: Dlaczego opuszczam Prawo i Sprawiedliwość. ujazdowski.pl, 3 stycznia 2017. [dostęp 2017-01-03].

Bibliografia[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]