Kazimierz Michalik (muzyk)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kazimierz Michalik
Data urodzenia 1933
Pochodzenie polskie
Instrumenty wiolonczela
Gatunki muzyka poważna
Zawód wiolonczelista, pedagog
Odznaczenia
Złoty Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”

Kazimierz Michalik (ur. 1933) – polski wiolonczelista i pedagog[1].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Kształcił się w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Katowicach w klasie wiolonczeli pod kierunkiem Józefa Drohomireckiego, jak również w Akademii Sztuk Muzycznych w Pradze pod okiem Karela P. Sádlo i Miloša Sádlo. Michalik podkreślał wkład, jaki wywarła znajomość z Mścisławem Rostropowiczem, Danielem Szafranem i André Navarrą na rozwój jego warsztatu muzycznego[1].

W 1951 r. pełnił obowiązki koncertmistrza wiolonczel w Wielkiej Orkiestrze Symfonicznej Polskiego Radia w Katowicach, następnie od 1965 r. w Orkiestrze Symfonicznej Filharmonii Narodowej w Warszawie. Ponadto występował w zespołach kameralnych, m.in. w Trio Śląskim i Solistach Filharmonii Narodowej, wyjeżdżając z ostatnim z nich w wiele międzynarodowych tras koncertowych oraz realizując liczne nagrania. Podczas solowej kariery grywał m.in. z Janem Krenzem, Zygmuntem Latoszewskim, Václavem Neumannem, Markiem Pijarowskim i Bogusławem Madeyem[2].

W 1974 r. rozpoczął kształcenie przyszłych muzyków jako profesor w Akademii Muzycznej w Poznaniu, później zaś przeniósł się na Akademii Muzycznej im. Fryderyka Chopina w Warszawie. W stołecznej uczelni był też prorektorem do spraw artystycznych i kierownikiem Katedry Instrumentów Smyczkowych. Nauczał w Akademii Sibeliusa w Helsinkach i Keimyumg University w Daegu w charakterze profesora wizytującego. Prowadził wykłady na kursach mistrzowskich w Polsce, Hiszpanii, Korei, Jugosławii, Finlandii i Niemczech. Wychował liczne grono znaczących wiolonczelistów, wśród których należy wymienić: Andrzeja Bauera, Michała Dmochowskiego, Aleksandra Geberta, Piotra Hausenplasa, Bartosza Koziaka, Piotra Janosika, Stanisława Pokorskiego, Tomasza Strahla i Karola Marianowskiego[1][2].

Michalik był współpomysłodawcą Międzynarodowy Konkurs Wiolonczelowy im. Witolda Lutosławskiego w Warszawie, przez wiele lat zasiadał w składzie sędziowskim tych zawodów[3]. Muzyków oceniał również podczas konkursów muzycznych im. Johanna Sebastiana Bacha w Lipsku, im. Piotra Czajkowskiego w Moskwie, Praskiego Jara w Pradze, im. Gaspara Cassadó w Hachioji i w zawodach w Markneukirchen[2].

W 2007 r. otrzymał Złoty Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”[4]. W 2013 r. został uhonorowany Medalem 100-lecia urodzin Witolda Lutosławskiego, aktywnie działając na rzecz upowszechnienia twórczości i wiedzy o kompozytorze. Uroczystość odbyła się w czasie koncertu laureatów IX Konkursu Wiolonczelowego im. Witolda Lutosławskiego w Filharmonii Narodowej[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d Kazimierz Michalik. lutoslawski.org.pl. [dostęp 2018-05-06].
  2. a b c Kazimierz Michalik. wieniawski.pl. [dostęp 2018-05-06].
  3. Urszula Molnárová: Słów kilka o historii Międzynarodowego Konkursu Wiolonczelowego im. Witolda Lutosławskiego w Warszawie. lutoslawski-cello.art.pl. [dostęp 2018-05-06].
  4. Dominik Połoński: Jak grali młodzi wiolonczeliści w Warszawie. ruchmuzyczny.pl. [dostęp 2018-05-06].