Kazimierz Mikołaj Michalkiewicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kazimierz Mikołaj Michalkiewicz
biskup tytularny Thyatira
Ilustracja
Kraj działania  Polska
Data i miejsce urodzenia 1 lutego 1865
Hoppeniszki
Data i miejsce śmierci 16 lutego 1940
Wilno
biskup pomocniczy wileński
Okres sprawowania 1923 - 1940
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Inkardynacja archidiecezja wileńska
Prezbiterat 23 października 1886
Nominacja biskupia 12 stycznia 1923
Sakra biskupia 10 czerwca 1923
Odznaczenia
Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski

Kazimierz Mikołaj Michalkiewicz (ur. 1 lutego 1865 w Hoppeniszkach pow. Wiłkomierz na Żmudzi, zm. 16 lutego 1940 w Wilnie) – duchowny katolicki, sufragan wileński.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w rodzinie ziemiańskiej. Szkołę średnią ukończył w Wilnie. 23 października 1886 wyświęcony na kapłana, po święceniach odbył studia w Cesarskiej Rzymskokatolickiej Akademii Duchownej w Petersburgu. Wikariusz w Witebsku i Warkowie, proboszcz w Birżagole i Mińsku oraz kapelan twierdzy w Kronsztadzie. Kanonik wileński, protonotariusz apostolski i administrator apostolski diecezji wileńskiej w latach 1907–1918.

11 stycznia 1907 roku został wybrany na prezesa Polskiego Towarzystwa "Oświata" w Mińsku, którego zadaniem było krzewienie polskości na mińszczyźnie, jednak już w następnym roku wyjechał z Mińska, opuszczając zarazem to stanowisko[1].

Rozwinął działalność charytatywną i oświatową wśród Polaków na Wileńszczyźnie; zwolennik jej przyłączenia do Polski. Aresztowany przez Niemców i osadzony w klasztorze w Nadrenii. 12 stycznia 1923 mianowany biskupem pomocniczym wileńskim i biskupem tytularnym Thyatira, sakrę biskupią przyjął 10 czerwca 1923 z rąk abp. Jerzego Matulewicza. Wikariusz kapitulny w latach 1925–1927. W 1938 został odznaczony Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Życie społeczno-kulturalne. Oświata. W: Między nadzieją…. s. 34–37.
  2. 10 listopada 1938 „za wybitne zasługi na polu pracy społecznej” M.P. z 1938 r. Nr 258, poz. 592

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]