Kazimierz Nitsch

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kazimierz Ignacy Nitsch
Kazimierz Nitsch słucha krawca Ludwika Sikory i zapisuje formy dialektu jabłonkowskiego
Kazimierz Nitsch słucha krawca Ludwika Sikory i zapisuje formy dialektu jabłonkowskiego
Data i miejsce urodzenia 1 lutego 1874
Kraków
Data i miejsce śmierci 26 września 1958
Kraków
profesor nauk polonistycznych
Specjalność: slawista
Doktorat 1898
Habilitacja 1908
Profesura 1911
Uczelnia Uniwersytet Jagielloński
Odznaczenia
Order Sztandaru Pracy I klasy Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Złoty Wawrzyn Akademicki

Kazimierz Ignacy Nitsch (ur. 1 lutego 1874 w Krakowie, zm. 26 września 1958 tamże) – polski językoznawca slawista, historyk języka polskiego, dialektolog. Był jednym z współzałożycieli Towarzystwa Miłośników Języka Polskiego i w latach 1919–1958 redagował organ towarzystwa „Język Polski[1]. W 1901 rozpoczął badania dialektologiczne na Kaszubach. Prezes Polskiej Akademii Umiejętności.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Kształcił się w Gimnazjum św. Anny[2].W 1903 uzyskał stypendium Akademii Umiejętności i wyjechał na studia do Pragi i Paryża. Po powrocie w 1904 rozpoczął badanie dialektów pomorskich. W 1908 habilitował się pod kierunkiem Jana Rozwadowskiego na podstawie pracy Stosunki pokrewieństwa języków lechickich. W 1911 został profesorem nadzwyczajnym na Uniwersytecie Jagiellońskim i pracował u boku Jana Łosia. W 1917 przeniósł się na Uniwersytet Jana Kazimierza we Lwowie. i na tam objął samodzielne stanowisko profesora języka polskiego, ale już w 1920 r. wrócił na Uniwersytet Jagielloński, by objąć opuszczone przez Jana Łosia stanowisko profesora filologii słowiańskiej, a po śmierci Łosia w 1928 także katedrę języka polskiego.

Należał do czołowych polskich akademii naukowych – Polskiej Akademii Umiejętności (1911 członek-korespondent, 1924 członek czynny), Polskiej Akademii Nauk (1952 członek rzeczywisty), Towarzystwa Naukowego Warszawskiego (1932 członek zwyczajny). Był ekspertem delegacji polskiej na konferencji pokojowej w Paryżu w 1919 roku zajmującym się zagadnieniami geograficznymi i etnograficznymi[3]. W 1939 przeszedł na emeryturę. 6 listopada 1939 został aresztowany w ramach Sonderaktion Krakau, więziony w Sachsenhausen skąd zwolniono go w lutym 1940.

W latach 1946–1952 pełnił funkcję prezesa PAU, od 1952 był członkiem rzeczywistym PAN, w latach 1952–1957 wiceprezesem PAN, w latach 1952–1958 członkiem jej prezydium[4]. Po wojnie członek Komisji Ustalania Nazw Miejscowości.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Był synem Maksymiliana. Jego żoną została Aniela Gruszecka, pisarka, córka Artura Gruszeckiego, pisarza i publicysty. Stryjecznym bratem Kazimierza był Roman Nitsch, mikrobiolog, członek Polskiej Akademii Umiejętności (PAU).

Niektóre dzieła Nitscha[edytuj | edytuj kod]

Odznaczenia i nagrody[edytuj | edytuj kod]

Literatura biograficzna[edytuj | edytuj kod]

  • Gruszecka-Nitschowa, A.: Całe życie nad przyrodą mowy polskiej. Kazimierz Nitsch i jego prace, Kraków 1977.
  • Nitsch, K.: Ze wspomnień językoznawcy, Kraków 1960.
  • Kazimierz Nitsch – uczony i badacz w rozwoju polskiego językoznawstwa.- Warszawa 1954.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Historia czasopisma. jezyk-polski.pl. [dostęp 16 maja 2014].
  2. Historia szkoły. nowodworek.krakow.pl. [dostęp 2015-11-26].
  3. Eugeniusz Romer, Pamiętnik Paryski 1918-1919. przypisy Andrzej Garlicki, Ryszard Świętek, t. I Wrocław 2010, s. 25.
  4. Członkowie PAN: Skorowidz
  5. M.P. z 1954 r. Nr 23, poz. 371.
  6. M.P. z 1951 r. Nr 74, poz. 1008.
  7. Rocznik Polskiej Akademii Literatury, Warszawa 1937, s. 263.
  8. Dziennik Polski, rok IX, nr 173 (2948), s. 7.