Kazimierz Papée

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kazimierz Papée
Kazimierz Papée.PNG
Data i miejsce urodzenia 10 stycznia 1889
Lwów, Austro-Węgry
Data i miejsce śmierci 19 stycznia 1979
Rzym, Włochy
Konsul Generalny RP w Królewcu
Okres od 1929
do 1932
Poprzednik Roman A. Staniewicz
Następca Stanisław Głuski
Komisarz Generalny RP w Wolnym Mieście Gdańsku
Okres od 1932
do 1936
Poprzednik Henryk Strasburger
Następca Marian Chodacki
Poseł RP w Pradze
Okres od 1936
do 1939
Poprzednik Marian Chodacki (chargé d’affaires)
Następca Aleksander Zawisza (chargé d’affaires)
Ambasador RP przy Stolicy Apostolskiej
Okres od 1939
do 1958[1]
Poprzednik Stanisław Janikowski (chargé d’affaires a.i.)
Odznaczenia
Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Kawaler/Dama Wielkiego Krzyża Łaski Magistralnej ze Wstęgą Order Lwa Białego III Klasy (Czechosłowacja) Komandor Orderu Białej Róży (Finlandia) Komandor Orderu Danebroga (Dania)

Kazimierz Papée (ur. 10 stycznia 1889 we Lwowie, zm 19 stycznia 1979 w Rzymie) – polski dyplomata, Komisarz Generalny Rzeczypospolitej Polskiej w Wolnym Mieście Gdańsku w latach 1932-1936, poseł w Czechosłowacji od 1936 do 1939, ambasador przy Stolicy Apostolskiej w latach 1939-1958, doktor prawa, kapral Legionów Polskich.

Młodość i początki w służbie dyplomatycznej[edytuj]

Był synem znanego historyka Fryderyka[2] i Władysławy, córki poety Władysława Anczyca. Ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie Jagiellońskim i uzyskał stopień naukowy doktora. Podczas I wojny światowej, w latach 1915-1916, służył w Legionach. Był kapralem w 2 Pułku Ułanów. 12 sierpnia 1916 roku został zwolniony z Legionów Polskich „na czas nieograniczony celem podjęcia służby w wojskowym zarządzie Królestwa Polskiego”[3].

Po odzyskaniu niepodległości przez Polskę wstąpił do służby dyplomatycznej i rozpoczął pracę w ministerstwie na stanowisku referenta. Od 1 kwietnia 1920 Kazimierz Papée pracował w poselstwie RP w Hadze jako sekretarz legacyjny I klasy, następnie od 8 kwietnia 1922 pełnił analogiczną funkcję w poselstwie przy rządzie niemieckim w Berlinie. Po powrocie do ministerstwa w 1923 był zastępcą kierownika Departamentu Politycznego i awansował na stopień radcy legacyjnego II klasy. W dniu 14 stycznia 1924 objął funkcję chargé d’affaires w poselstwie w Kopenhadze. Poselstwem tym kierował do 1 grudnia 1924, po czym powrócił do MSZ na stanowisko zastępcy naczelnika Wydziału Politycznego. Po śmierci posła Józefa Wierusz-Kowalskiego, od 1 stycznia 1928 do 25 października 1928 chargé d'affaires w Turcji, uzyskał awans na stopień radcy legacyjnego I klasy. Pomiędzy 15 stycznia a 29 kwietnia 1929 chargé d'affaires w Estonii. Następnie, w dniu 16 lipca 1929, otrzymał stanowisko konsula generalnego w Królewcu[4].

Służba w Komisariacie Generalnym RP w Gdańsku[edytuj]

25 lutego 1932 Kazimierz Papée został powołany na Komisarza Generalnego RP w Wolnym Mieście Gdańsku z tytułem posła nadzwyczajnego i ministra pełnomocnego III klasy[4]. Po stabilizacji stosunków polsko-gdańskich, za czasów Henryka Strasburgera, urzędowanie nowego Komisarza rozpoczęło się od ponownego zaostrzenia polskiej polityki wobec Wolnego Miasta. Jego symbolem stał się incydent z ORP Wicher w czerwcu 1932. Pełnienie funkcji Komisarza przez Papée przypadło na trudny okres w stosunkach polsko-gdańskich, naznaczony wzrostem wpływów NSDAP na Wolne Miasto i koniecznością walki o utrzymanie praw Polski i Polaków. Niekorzystną sytuację pogarszał także upadek autorytetu Ligi Narodów i jej Wysokiego Komisarza[2].

W ocenie współczesnych Kazimierz Papée nie przejawiał samodzielności i był ścisłym wykonawcą poleceń ówczesnego ministra Józefa Becka, który los stosunków Polski z Gdańskiem uzależniał od sytuacji między Polską a III Rzeszą[5]. Oficjalnie został odwołany z tego stanowiska 15 grudnia 1936 i przekazał je, 30 grudnia 1936, swojemu następcy Marianowi Chodackiemu. W dniu 31 grudnia tego roku władze Wolnego Miasta urządziły na jego cześć pożegnalny obiad[2].

Dalsza kariera dyplomatyczna[edytuj]

Od 15 grudnia 1936 był posłem w Czechosłowacji. Funkcję pełnił aż do rozpadu tego państwa w marcu 1939, później przez krótki okres ponownie pracował w Ministerstwie. Od 15 lipca 1939 do 1958 był ambasadorem Rzeczypospolitej Polskiej przy Stolicy Apostolskiej. Po śmierci papieża Piusa XII sprawował funkcję Administratora Spraw Ambasady RP przy Stolicy Apostolskiej, zaś od 1972 aż do śmierci był jedynie nieoficjalnym przedstawicielem Rządu RP na uchodźstwie.

Odznaczenia[edytuj]

Rodzina[edytuj]

Żoną Kazimierza Papée była krewna ministra Becka[2] i siostra majora Henryka Dobrzańskiego ps. Hubal – Leonia z domu Dobrzańska z którą miał syna Henryka – klimatologa[12].

Przypisy

  1. 1958-1972 Administrator Spraw Ambasady RP przy Stolicy Apostolskiej, 1972-1979 nieoficjalny przedstawiciel Rządu RP na uchodźstwie.
  2. a b c d Stanisław Mikos: Działalność Komisariatu Generalnego Rzeczypospolitej Polskiej w Wolnym Mieście Gdańsku 1920 – 1939. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1971.
  3. Komenda Legionów Polskich i Dowództwo Polskiego Korpusu Posiłkowego 1914-1918, Centralne Archiwum Wojskowe, sygn. I.120.1.294, s. 235 [1].
  4. a b Jacek Majchrowski: Kto był kim w drugiej Rzeczypospolitej. Warszawa: BGW, 1994. ISBN 83 7066 569 1.
  5. S. Mikos, op.cit., powołuje się na opinię dyplomaty Jana Gawrońskiego zawartą w jego pamiętnikach pt. Dyplomatyczne wagary Warszawa 1965
  6. 10 listopada 1938 „za wybitne zasługi w służbie państwowej” M.P. z 1938 r. Nr 258, poz. 592
  7. 10 listopada 1933 „za zasługi na polu pracy państwowej w dziale służby zagranicznej” M.P. z 1933 r. Nr 259, poz. 277
  8. 8 listopada 1930 „za zasługi na polu pracy dyplomatycznej” M.P. z 1930 r. Nr 260, poz. 352
  9. Zezwolenie na przyjęcie odznaczeń cudzoziemskich. „Dziennik Urzędowy Ministerstwa Spraw Zagranicznych Rzeczypospolitej Polskiej”. Nr 4, s. 73, 1938. 
  10. Jarosław Sozański: Tajemnice zakonu maltańskiego. Warszawa: Kom-Pakt, 1993, s. 142.
  11. a b c Réception de M. Casimir Papée, ambassadeur polonais en Tchécoslovaquie. bnf.fr (Bibliothèque nationale de France). [dostęp 2015-10-07].
  12. Gdzie jest pochowany Henryk Dobrzański? [dostęp 31 lipca 2009]

Zobacz też[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]