Kazimierz Paprocki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Kazimierz Paprocki, herbu Ogończyk[1] (ur. 1796 roku we wsi Rogaczewo w obwodzie powidzkim[2], zm. prawdopodobnie w roku 1857[3]).

Był synem Józefa Paprockiego i Rozalii Dzierzgowskiej. W 1815 roku wstąpił do 7 Pułku Piechoty Liniowej a rok później został podporucznikiem służąc w 1 Pułku Strzelców Pieszych. W 1824 roku został porucznikiem, a w 1831 kapitanem[2]. Za zasługi w boju, 8 czerwca 1831 roku, będąc adiutantem sztabu dywizji, otrzymał Złoty Krzyż Virtuti Militari[2][4][5].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Dostępne źródła podają sprzeczne informacje o herbie Kazimierza Paprockiego. Możliwe, że był on herbu Jastrzębiec
  2. a b c S. hr. Uruski: Rodzina • Herbarz szlachty polskiej. T. XIII. Warszawa: Gebethner i Wolf, 1916, s. 204.
  3. Janusz Wojtasik: Polski Słownik Biograficzny. T. 25. Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich – Wydawnictwo PAN, 1980, s. 184-185.
  4. Polish Order of the Virtuti Militari Recipients 1792-1992 – P1 – dostęp 23.11.2013
  5. Kawalerowie Orderu Virtuti Militari – dostęp 23.11.2013