Kazimierz Pietkiewicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kazimierz Pietkiewicz
„Fakir”
Ilustracja
Data urodzenia 1861
Data śmierci 1934
Przynależność polityczna Polska Partia Socjalistyczna

Kazimierz Pietkiewicz ps. Fakir, Olgierd (ur. 1861, zm. 30 października 1934 w Aninie) – polski działacz socjalistyczny i niepodległościowy.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się na Ukrainie w rodzinie ziemiańskiej. Od 1883 był członkiem Międzynarodowej Socjalno-Rewolucyjnej Partii Proletariat tzw. I Proletariatu. Po aresztowaniach w 1886, przenosi się z Warszawy do Krakowa. Od 1888 r. bierze udział w działaniach Socjalno-Rewolucyjna Partia „Proletariat” tzw. II Proletariatu. Będąc przeciwnikiem działań terrorystycznych w sierpniu 1891, wraz z Edwardem Abramowskim, Janem Stróżeckim i Leonem Falskim założył Zjednoczenie Robotnicze. Po powstaniu w kraju Polskiej Partii Socjalistycznej, w skład której weszło Zjednoczenie, Pietkiewicz od 1893 był członkiem PPS. Już w 1892 przeszedł pierwsze aresztowanie.

Na II Zjeździe PPS w lutym 1894, został wybrany na zastępcę członka Centralnego Komitetu Robotniczego. Po aresztowaniach od 1894, wraz z Józefem Piłsudskim kierował partią. W czerwcu 1895, aresztowany i po dłuższym pobycie (do ok. 1901) w więzieniu na Łukiszkach w Wilnie, zesłany na Syberię (Wierchojańsk w Jakucji).

Z zesłania powrócił pod koniec 1904 i ponownie rozpoczął działalność w Polskiej Partii Socjalistycznej, od października 1905, do lutego 1906, wchodzi ponownie w skład, zdziesiątkowanego przez aresztowania Centralnego Komitetu Robotniczego PPS. W tym czasie działał w Łódzkim Komitecie Robotniczym PPS, był wydawcą „Łodzianina”, następnie w Wilnie, gdzie kierował organizacją okręgową PPS na Litwie m.in. redagował pismo PPS „Walka” wydawane w języku polskim i jidysz.

W 1906 ponownie aresztowany w Wilnie, za współpracę z litewskimi socjaldemokratami. Skazany na cztery lata katorgi i dożywotnie osiedlenie na Syberii. Został zesłany guberni irkuckiej. Uwolniony w wyniku rewolucji w czerwcu 1917. Po uwolnieniu przebywał w Kijowie, gdzie działał w miejscowej organizacji PPS Lewicy. Do kraju wrócił w 1922. Wcześniej powrót - według jego informacji - utrudniały mu władze w Polsce. Po drodze z zesłania omal nie został rozstrzelany przez żołnierzy bolszewickich, którzy wzięli go za przestępcę.

Po powrocie ponownie podjął działalność w Polskiej Partii Socjalistycznej. Działał w Stowarzyszeniu byłych Więźniów Politycznych, będąc wiceprezesem koła warszawskiego. Kierował komisją archiwalno-historyczną. Współpracował z pismem „Niepodległość”. W ostatnich latach życia studiował język litewski i język łotewski. W 1933 wydał tłumaczenia litewskiego poety oświeceniowego Kristijonasa Donelaitisa. W 1933, wraz z Ignacym Daszyńskim, Bolesławem Limanowskim i Andrzejem Strugiem organizował „Fundusz walki z konfiskatami”, mający na celu wsparcie finansowe „Robotnika” ustawicznie konfiskowanego przez władze.

Zmarł 30 października 1934, w Aninie gdzie pozostawał w willi „Helenów” pod opieką Robotniczego Towarzystwa Przyjaciół Dzieci.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Krzesławski J., Kazimierz Pietkiewicz, „Kronika Ruchu Rewolucyjnego w Polsce” 1935 nr 1.
  • M.Wajnert „Zejdke”, Kazimierz Pietkiewicz - „Fakir"-"Olgierd”. Wspomnienia byłego działacza PPS, „Kronika Ruchu Rewolucyjnego w Polsce” 1935 nr 4.