Kazimierz Piwarski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kazimierz Józef Piwarski
Data i miejsce urodzenia 19 lutego 1903
Kraków
Data i miejsce śmierci 21 lipca 1968
Kraków
Profesor nauk historycznych
Alma Mater Uniwersytet Jagielloński
Doktorat 1926
Uniwersytet Jagielloński
Habilitacja 1931
Profesura 1947
Polska Akademia Nauk / Umiejętności
Status PAN Członek rzeczywisty
Status PAU Członek
rektor WSP
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski

Kazimierz Józef Piwarski (ur. 19 lutego 1903 w Krakowie, zm. 21 lipca 1968 tamże) – polski historyk, badacz dziejów nowożytnych i najnowszych, rektor WSP w Krakowie, profesor Uniwersytetu Jagiellońskiego, założyciel Marksistowskiego Zrzeszenia Historyków, redaktor Kwartalnika Historycznego[1].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Studiował na Uniwersytecie Jagiellońskim (promotorem był prof. Wacław Sobieski). W 1926 roku uzyskał doktorat, a w 1931 habilitację na UJ. 6 listopada 1939 roku został aresztowany przez Niemców w ramach Sonderaktion Krakau i osadzony w obozie koncentracyjnym Sachsenhausen i Dachau (zwolniony w 1941)[2]. W latach 1941–1945 wykładowca tajnego UJ.

Od 1947 profesor zwyczajny UJ i WSP w Krakowie (w latach 1949–1950 był jej rektorem). Od 1950 roku został przeniesiony na Uniwersytet Poznański ze względów politycznych. W roku 1956 powrócił na UJ, jednocześnie, w latach 1956–1958, będąc dyrektorem Instytutu Zachodniego w Poznaniu.

Odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (1959)[3].

Uczniowie[edytuj | edytuj kod]

Jego uczniami byli: prof. Antoni Czubiński, prof. Jerzy Krasuski i prof. Mieczysław Stański.

Członek Polskiej Akademii Umiejętności od 1945[potrzebny przypis], członek korespondent (1958) i członek rzeczywisty (1961) Polskiej Akademii Nauk[4]. W latach 1962–1966 był wiceprezesem Zarządu Głównego Polskiego Towarzystwa Historycznego. Do 1948 członek PPS, a następnie PZPR.

Publikacje książkowe[edytuj | edytuj kod]

  • Hieronim Lubomirski hetman wielki koronny (1929),
  • Między Francją a Austrią. Z dziejów polityki Jana III Sobieskiego (1933),
  • Dzieje polityczne Prus Wschodnich 1621–1772 (1938, wyd. II 1947),
  • Historia Śląska w zarysie (1947),
  • Kuria rzymska a polski ruch narodowo-wyzwoleńczy (1955),
  • Watykan a faszyzm 1929–1939 (1958, wyd. II 1960),
  • Polityka europejska w okresie pomonachijskim X 1938 – III 1939 (1960),
  • Polska – Czechy. Dziesięć wieków sąsiedztwa (1947),
  • Historia powszechna nowożytna 1640–1789 (1959, wyd. IX 1965).

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Zbigniew Romek, Cenzura a nauka historyczna w Polsce 1944-1970, Warszawa 2010, s. 135.
  2. Poradzisz Jan, Wspomnienia Kazimierza Piwarskiego: "19 miesięcy w Dachau", [w:] Materiały i dokumenty do dziejów nauki polskiej w czasie II wojny światowej. Tom 1: pod red. Zygm. Kolankowskiego i Leona Łosia. Wrocław 1980, ss. 7-79 [publikacja zawiera omówienie J. Poradzisza i tekst prof. K. Piwarskiego: ss. 18-79]. Na ss. 16-17: "Literatura dotycząca Sonderaktion Krakau". Na s. 32: foto Profesora, tuż po powrocie z KL Dachau.
  3. Odznaczenia naukowców w PAN. „Dziennik Polski”. Nr 233, s. 6, 3 października 1959. 
  4. Piwarski, Kazimierz. Polska Akademia Nauk. [dostęp 2018-05-08].