Kazimierz Skórewicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Pasaż Tagijewa (1896) przy ulicy Olgińskiej (obecnie Rasułzade, później Dom Towarowy)
Biurowiec Rotszyldów (1897 – 1899) przy ulicy Perskiej (dziś Muchtarowa 13, od czasu ZSRR Prokuratura Azerbejdżanu)
Tablica w Bramie Senatorskiej Zamku Królewskiego w Warszawie

Kazimierz Skórewicz (1866-1950) – polski architekt, konserwator i historyk architektury.

Życiorys[edytuj]

W 1894 ukończył z wyróżnieniem Petersburski Instytut Inżynierów Cywilnych i w 1895 znalazł się w Baku, początkowo jako architekt dzielnicowy, następnie główny architekt Baku. Oprócz obowiązków służbowych tworzył też prywatnie budynki użyteczności publicznej i domy mieszkalne, gdzie starał się łączyć miejscowe tradycje budowlane z nowoczesnością.

Najważniejsze jego realizacje w Baku to:

  • gmach Banku Państwowego (18971899) na rogu Krasnowodskiej i Merkuriewskiej (obecnie Wurguna i pl. Azerbejdżanu - dziś bank i Ministerstwo Finansów),
  • biurowiec Rotszyldów (1897 – 1899) przy ulicy Perskiej (dziś Muchtarowa 13, od czasu ZSRR Prokuratura Azerbejdżanu),
  • sierociniec na Szemachince (1897 – 1899),
  • pasaż Tagijewa (1896) przy ulicy Olgińskiej (obecnie Rasułzade, później Dom Towarowy)
  • budynek poczty
  • budynek zarządu Towarzystwa Akcyjnego braci Nobel (19001903)
  • zespół kramów targowych oraz gmachy gimnazjum męskiego, lecznicy muzułmańskiej i szpitala dziecięcego.

Oprócz projektowania, Kazimierz Skórewicz zajmował się działalnością naukową. W latach 1898-1900 przebywał za granicą (jednocześnie zajmując stanowiska w Baku), pracując nad rozprawą „Budownictwo Słowian zachodnich oraz wpływ na nie architektury romańskiej”, która została wydana w 1906 w Petersburgu, z założenia przeznaczona dla Polaków studiujących na rosyjskich uczelniach architektonicznych.

W 1906 był jednym ze współzałożycieli Towarzystwa Opieki nad Zabytkami Przeszłości. Po I wojnie światowej Naczelnik Gmachów Państwowych, zaprojektował takie obiekty jak kościoły w Zagłobie, Komarowie, w Łapach, przebudowa pałacu rządowego i budowa kaplicy w Spale oraz nowy gmach Sejmu w Warszawie, dwór Milusin w Sulejówku. Był pracownikiem Rady Komisji Odbudowy Kraju i Racjonalnego Budownictwa Tymczasowej Rady Stanu[1]. Po II wojnie światowej, podjął pracę na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej.

Upamiętnienie[edytuj]

Przypisy

  1. Włodzimierz Suleja, Tymczasowa Rada Stanu, Warszawa 1998, s. 223.

Bibliografia[edytuj]