Kazimierz Smogorzewski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kazimierz Maciej Smogorzewski
Data i miejsce urodzenia 24 lutego 1896
Sielec
Data i miejsce śmierci 4 listopada 1992
Shepperton
Rodzaj działalności dziennikarz i publicysta
członek komitetu redakcyjnego
Przynależność Encyklopedia Britannica
Okres urzędowania od 1942
do 1989
Odznaczenia
Krzyż Niepodległości Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Medal Niepodległości Kawaler Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Oficer Orderu Korony Rumunii Kawaler Orderu Świętego Sawy Krzyż Wojenny 1914-1918 (Francja) BEL Military Decoration for Gallantry.PNG

Kazimierz Maciej Smogorzewski (ur. 24 lutego 1896 w Sielcu, zm. 4 listopada 1992 w Shepperton koło Londynu) – polski dziennikarz i publicysta.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn Kazimierza i Marii Pyzalskiej.

W 1913 r., tuż po maturze, wyjechał do Paryża, celem podjęcia nauki w École des Sciences Politiques. W czasie pierwszej wojny światowej służył jako ochotnik w armii francuskiej w grupie Bajończyków. W czasie paryskiej konferencji pokojowej (1919) był osobistym sekretarzem Romana Dmowskiego[1]. W latach 1919–1925 był korespondentem „Gazety Warszawskiej”. Niósł polską flagę podczas ceremonii otwarcia I Zimowych Igrzysk Olimpijskich, które odbyły się w 1924 roku we francuskim Chamonix[2]. Od 1925 do 1927 prowadził „Ilustrowany Kurier Codzienny”. W latach 1929–1933 był redaktorem miesięcznika „La Pologne”. Był berlińskim korespondentem „Gazety Polskiej”. Był jedynym polskim dziennikarzem, któremu udało się przeprowadzić wywiad z Adolfem Hitlerem (opublikowany na łamach gazety 26 stycznia 1935)[3]. W czasie II wojny światowej redaktor dwutygodnika „Free Europe”, w którym przedstawił polską koncepcję federacyjną. Pełnił też funkcję korespondenta „Kuriera Polskiego” (1957–1981). Sławę zyskał jako członek komitetu redakcyjnego londyńskiego wydawnictwa „Encyklopedii Britannica” (1942–1989). Jako członek tego wydawnictwa popularyzował informacje o Polsce. Tygodniki „Odgłosy”, „Oblicze Tygodnia”, „Kronika”, których był redaktorem były finansowane przez wywiad PRL, a sam Smogorzewski w 1962 roku rozpoczął współpracę ze służbami PRL, dostarczając analiz polityki międzynarodowej[4]. Zmarł w 1992 w wieku 96 lat. Rok później, jego prochy spoczęły w Warszawie, na Starych Powązkach.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Prace[edytuj | edytuj kod]

„Myśli o integracji Europy Środkowo-Wschodniej” (1939–1944)[8]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Dzięki Smogorzewskiemu zachował się słynny osobisty list Józefa Piłsudskiego do Romana Dmowskiego, którego nie zniszczył mimo otrzymanego polecenia adresata.
  2. Igrzyska post factum – Chamonix 1924.
  3. INTERIA.PL, Kazimierz Smogorzewski. „Wywiad u Kanclerza Rzeszy Adolfa Hitlera” [dostęp 2018-04-16] (pol.).
  4. P. Rojek, Teoria Strefy Środkowej. Kazimierz Smogorzewski i aktualność polskiego federalizmu.
  5. a b c d e f g h Stanisław Łoza (red.): Czy wiesz kto to jest?. Wyd. II popr. Warszawa: Główna Księgarnia Wojskowa, 1938, s. 677.
  6. a b Tadeusz Oracki: Działacze Warmii i Mazur odznaczeni Krzyżem i Medalem Niepodległości (1932–1938). „Komunikaty Mazursko-Warmińskie”. Nr 2 (272)/ 2011, s. 327
  7. M.P. z 1930 r. nr 260, poz. 352.
  8. Myśli o integracji Europy Środkowo-Wschodniej 1939-1944, Wydawnictwo Instytutu Studiów Politycznych PAN [dostęp 2019-07-02].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]