Kazimierz Tarłowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kazimierz Tarłowski
Ilustracja
Kazimierz Tarłowski 1940

Kazimierz Tarłowskipolski tenisista i hokeista.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Startował z sukcesami w mistrzostwach Polski: w 1935 i 1936 w finale uległ Józefowi Hebdzie, w finale 16. krajowych mistrzostw Polski w 1937 pokonał tego zawodnika 6:2, 6:1, 3:6, 6:1[1].

Decyzją komisji sportowej PZLT z 20 lipca 1937 zawodnicy Klubu Sportowego Pogoń Katowice Kazimierz Tarłowski i Walenty Bratek zostali ukarani dyskwalifikacją na okres 18 miesięcy, t.j. do 20 stycznia 1939, za swoje zachowanie podczas meczu przeciwko tenisowej parze rumuńskiej w meczu w Czerniowcach, gdzie obaj wyszli na kort w stanie nietrzeźwym, a podczas gry zachowywali się niewłaściwie, używając m.in. obelżywych słów[2].

W czerwcu 1941 jego żoną została Irena Chrzanowska[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Tarłowski mistrzem Polski w tenisie. „Gazeta Lwowska”, s. 2, Nr 141 z 26 czerwca 1937. 
  2. Dyskwalifikacja Tarłowskiego i Bratka na półtora roku. „Nowy Dziennik”, s. 8, Nr 200 z 21 lipca 1937. 
  3. Ślub Kazimierza Tarłowskiego z Ireną Chrzanowską. audiovis.nac.gov.pl. [dostęp 2015-11-06].