Kazimierz Tomczak

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kazimierz Tomczak
Biskup tytularny Sicca Veneria
Kazimierz Tomczak
Kraj działania Polska
Data i miejsce urodzenia 17 lutego 1883
Besiekierz
Data i miejsce śmierci 21 października 1967
Łódź
Biskup pomocniczy łódzki
Okres sprawowania 1927–1967
Wyznanie katolicyzm
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 7 stycznia 1907
Nominacja biskupia 25 lutego 1927
Sakra biskupia 3 kwietnia 1927
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 3 kwietnia 1927
Konsekrator Aleksander Kakowski
Współkonsekratorzy Stanisław Gall
Wincenty Tymieniecki

Kazimierz Tomczak (ur. 17 lutego 1883 w Besiekierzu, zm. 21 października 1967 w Łodzi) – polski biskup rzymskokatolicki, biskup pomocniczy łódzki w latach 1927–1967.

Życiorys[edytuj]

Był wychowankiem Zakładu Naukowo-Wychowawczego Ojców Jezuitów w Chyrowie, w którym ukończył gimnazjum. Studiował m.in. w Akademii Duchownej w Petersburgu, Paryżu i Fryburgu. Święcenia kapłańskie otrzymał 7 stycznia 1907[1].

Przez 16 lat pracował jako profesor w warszawskim seminarium duchownym, gdzie wykładał teologię moralną, historię filozofii, archeologię chrześcijańską, liturgię, a także literaturę i język polski.

25 lutego 1927 papieża Pius XI mianował go pierwszym biskupem pomocniczym diecezji łódzkiej ze stolicą tytularną Sicca Veneria[1]. Święcenia biskupie otrzymał 3 kwietnia 1927 w archikatedrze warszawskiej. Udzielił mu ich kardynał Aleksander Kakowski[2].

W 1936 był jednym z założycieli Towarzystwa Przyjaciół Nauk w Łodzi.

6 września 1939 stanął na czele powołanego w Łodzi Komitetu Obywatelskiego. Do zadań Komitetu należało utrzymywanie w mieście ładu i porządku po opuszczeniu miasta przez władze polskie, a także reprezentowanie społeczeństwa miasta wobec niemieckich władz okupacyjnych. Aresztowany 9 listopada 1939 podczas dużej akcji łódzkiego gestapo przeciwko miejscowej inteligencji, tzw. Inteligenzaktion. osadzony na kilka dni w obozie przejściowym w fabryce Michała Glazera na Radogoszczu[3]. Zwolniony, ale osadzony w areszcie domowym, w budynku łódzkiej kurii biskupiej.

6 maja 1941 wraz z Włodzimierzem Jasińskim, członkami kapituły katedralnej oraz pracownikami kurii biskupiej został internowany przez władze hitlerowskie. Do lutego 1945 był osadzony w klasztorze Ojców Reformatów w Bieczu[1]. W 1943 wyjechał do Warszawy, gdzie przebywał do końca okupacji[4]. Po powrocie do Łodzi pod koniec stycznia 1945, wobec ogromnych braków kadrowych w łódzkim Kościele, objął parafię Podwyższenia św. Krzyża, którą kierował do śmierci[a]. Jednocześnie pełnił obowiązki biskupa[potrzebny przypis].

20 października 1957 podczas kazania w Piotrkowie Trybunalskim na poświęceniu ołtarza doznał wylewu krwi do mózgu, który skutkował paraliżem[4]. Zmarł 21 października 1967. Pochowany został na Starym Cmentarzu w Łodzi.

Powszechnie przez środowiska katolickie uznawany za najwybitniejszego teologa łódzkiego Kościoła.

Uwagi[edytuj]

  1. W kościele tym, na ścianie nawy bocznej znajduje się wmurowana brązowo-mosiężna tablica pamiątkowa ku jego czci.

Przypisy[edytuj]

  1. a b c A. Gronczewska: Pierwszy biskup pomocniczy. dzienniklodzki.pl, 2012-10-01. [dostęp 2014-02-23].
  2. Ł. Głowacki: Bp Kazimierz Tomczak – pierwszy łódzki sufragan. archidiecezja.lodz.pl, 2012-02-25. [dostęp 2014-02-23].
  3. S. Rapalski: Byłem w piekle. Wspomnienia z Radogoszcza. Łódź: 1969, s. 84, 87, 92, 97.
  4. a b A. Gronczewska, Pierwszy biskup pomocniczy, [w:] „Kocham Łódź” (dod. do „Polska. Dziennik Łódzki”, 21 IX 2012, nr 200, s. 14).

Bibliografia[edytuj]

  • Rapalski Stanisław, Byłem w piekle. Wspomnienia z Radogoszcza, wyd. 3, Łódź 1969, s. 84, 87, 92, 97.
  • Budziarek Marek, Łodzianie, Łódź 2002, s. 36–39 (rozdz. Żołnierz Chrystusa).
  • Piąstka Zbigniew, W cieniu alei cmentarnych. Łódź 1990, s. 112.

Linki zewnętrzne[edytuj]