Kazimierz Wajda

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kazimierz Wajda
Data i miejsce urodzenia 3 grudnia 1905
Lwów
Data i miejsce śmierci 8 maja 1955
Warszawa
Zawód aktor, reżyser
Współmałżonek Mira Grelichowska
Lata aktywności 1933 - 1955
Zespół artystyczny
Szczepcio i Tońcio
Odznaczenia
Srebrny Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi
Grobowiec Kazimierza Wajdy na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie

Kazimierz Jan Wajda, „Szczepcio” (ur. 3 grudnia 1905 we Lwowie, zm. 8 maja 1955 w Warszawie) – polski aktor radiowy, teatralny i filmowy, dziennikarz.

Życiorys[edytuj]

Rodowity lwowianin z Gródka. Kształcił się w gimnazjum we Lwowie, studiował na Politechnice Lwowskiej; zdał eksternistyczny egzamin aktorski po przygotowaniach u Mariana Bieleckiego. W 1933 wraz z Henrykiem Vogelfängerem („Tońkiem”) zaczął występować w słuchowisku radiowym Wesoła Lwowska Fala w skeczach Wiktora Budzyńskiego, a następnie własnych. Popularność przyniosły mu role lwowskich batiarów – kreowanego przez niego „Szczepcia”, w duecie z „Tońkiem”. Dzięki m.in. jego występom, audycja w krótkim czasie z lokalnego programu stała się najpopularniejszą audycją radiową w przedwojennej Polsce i jedną z najpopularniejszych w całej historii Polskiego Radio (ponad 6 milionów stałych słuchaczy). W rozgłośni lwowskiej Polskiego Radia K. Wajda pełnił funkcję spikera, a w maju 1938 został mianowany referentem aktualności[1].

W roli Szczepcia Wajda wystąpił też w trzech filmach: Będzie lepiej (1936), Włóczęgi (1939), w filmie główni bohaterowie wykonali piosenkę pt. "Lwów jest jeden na świecie", popularnie nazywaną "Tylko we Lwowie" i Serce batiara. Film został prawie ukończony. Jednak w wyniku wybuchu II wojny światowej negatyw zaginął i zachowały się tylko 4 ujęcia.

W lipcu 1938 doniesienia prasowe informowały, że Kazimierz Wajda miał zrezygnować z lotu samolotem, który następnie uległ katastrofie w Rumunii 22 lipca 1938[2][3].

Po wojnie Wajda pracował w redakcji rozrywki Polskiego Radia (m.in. z Jeremim Przyborą). Zajmował się głównie transmisjami radiowymi z występów cyrkowych, organizowanych dla robotników w zakładach pracy[4]. Jest też autorem tekstu piosenki Walczyk murarski (muz. Władysław Szpilman).

Jego żoną była artystka estradowa Mira Grelichowska.

Został pochowany na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie.

Odznaczenia i nagrody[edytuj]

Filmografia[edytuj]

Słuchowiska radiowe[edytuj]

Przypisy

  1. Nominacje i zmiany personalne w rozgłośni lwowskiej. „Gazeta Lwowska”, s. 2, Nr 111 z 18 maja 1938. 
  2. Szczegóły strasznej katastrofy samolotowej. „Goniec Częstochowski”, s. 2, Nr 168 z 28 lipca 1938. 
  3. Specjalna komisja techniczna bada przyczynę katastrofy samolotu polskiego. „Szczepko” miał szczęście. „Głos Lubelski”, s. 1, Nr 202 z 25 lipca 1938. 
  4. Jeremi Przybora: Przymknięte oko opaczności. Memuarów część II.
  5. M.P. z 1923 r. Nr 12, poz. 21
  6. Dekoracja odznaczonych w lwowskim Pałacu Wojewódzkim. „Gazeta Lwowska”, s. 3, Nr 100 z 5 maja 1939. 
  7. Kazimierz Wajda Henryk Vogelfänger. Szczepko i Tońko. Dialogi radiowe z "Wesołej Lwowskiej Fali". Lwów 1934.

Linki zewnętrzne[edytuj]