Kazimierz Zenkteller

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kazimierz Zenkteller
Warwas
Ilustracja
podpułkownik podpułkownik
Data i miejsce urodzenia 24 stycznia 1884
Wojnowice
Data i miejsce śmierci 22 stycznia 1955
Jędrzejów
Przebieg służby
Lata służby 1906−1907, 1914−1922
Siły zbrojne Kaiserstandarte.svg Armia Cesarstwa Niemieckiego,
Orzełek Wojsk Wielkopolskich.svg Armia Wielkopolska,
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Stanowiska d-ca V Okręgu Wojskowego w Grodzisku Wlkp.,
d-ca VII Brygady Rezerwowej,
d-ca 23 Dywizji Piechoty,
d-ca III powstania śląskiego
Główne wojny i bitwy I wojna światowa,
powstanie wielkopolskie,
III powstanie śląskie,
wojna polsko-bolszewicka
Późniejsza praca posiadacz ziemski
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości z Mieczami Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941)
Grób Kazimierza Zenktelera na Cmentarzu św. Rocha w Buku

Kazimierz Zenkteller (Zenkteler[a]), ps. Warwas (ur. 24 stycznia 1884 w Wojnowicach, zm. 22 stycznia 1955 w Jędrzejowie) − podpułkownik rezerwy piechoty Wojska Polskiego, powstaniec wielkopolski i śląski, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w Wojnowicach, w rodzinie Edwarda i Joanny z Szyfterów[3]. Po ukończeniu gimnazjum w Poznaniu, został powołany w 1906 roku na jednoroczny kurs do wojska pruskiego. Walczył w I wojnie światowej w szeregach wojska niemieckiego. Ciężko ranny we Flandrii, został, w stopniu podporucznika artylerii, zwolniony z armii jako inwalida.

Był jednym z czołowych organizatorów przygotowań do powstania wielkopolskiego. W czasie powstania dowodził na froncie zachodnim, potem był dowódcą V Okręgu Wojskowego w Grodzisku Wlkp. W grudniu 1918 r. brał udział w obradach Polskiego Sejmu Dzielnicowego. W czasie wojny z bolszewikami 1920 roku dowodził VII Brygadą Rezerwową. W grudniu tego roku objął dowództwo nad nowo powstałą 23 Dywizją Piechoty. Od 6 czerwca 1921 roku z polecenia władz Polski objął dowództwo sił powstańczych na Górnym Śląsku, w miejsce zdymisjonowanego Macieja Mielżyńskiego.

W styczniu 1922 roku przeniesiony został do rezerwy[4]. W Roczniku Oficerskim z 1924 roku figuruje, jako podpułkownik rezerwy 73 pułku piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 32. lokatą. W latach 20. był członkiem Kapituły Orderu „Odrodzenia Polski”[5].

Zajął się gospodarowaniem w swoim majątku w Mieściskach w Wielkopolsce, w powiecie szamotulskim. W czasie II wojny światowej wysiedlony do Generalnego Gubernatorstwa, osiadł w Jędrzejowie w woj. kieleckim, gdzie spędził resztę życia i został pochowany. 27 grudnia 2001 roku jego ekshumowane prochy złożono w grobowcu rodzinnym na Cmentarzu przy ul. św. Rocha w Buku (kwatera A od ul. św. Rocha/ganek)[6].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Stosowane są dwie pisownie nazwiska: Zenkteller [1] oraz Zenkteler [2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Naczelna Komenda Wojsk Powstańczych, [w:] Encyklopedia PWN [online] [dostęp 2008-12-31].
  2. (np. w Zwycięzcach Leszka Adamczewskiego i Sławomira Kmiecika, Poznań: Wydawnictwo Polskapresse Sp. z o.o. Oddział Prasa Poznańska, 2008, ​ISBN 978-83-88965-77-7​)
  3. Polak (red.) 1991 ↓, s. 164.
  4. Druga lista 1922 ↓, s. 1.
  5. Order Odrodzenia Polski. Trzechlecie pierwszej kapituły 1921–1924. Warszawa: Prezydium Rady Ministrów, 1926, s. 31.
  6. Miasto i Gmina Buk - groby powstańców wielkopolskich
  7. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 9 kwietnia 1921 roku, s. 654.
  8. Polak (red.) 1991 ↓, s. 165.
  9. M.P. z 1932 r. nr 217, poz. 249
  10. Część urzędowa. „Gazeta Lwowska”, s. 2, Nr 157 z 19 lipca 1921. 
  11. Order Odrodzenia Polski. Trzechlecie pierwszej kapituły 1921–1924. Warszawa: Prezydium Rady Ministrów, 1926, s. 14, 31.
  12. Rozkaz Ministra Spraw Wojskowych L. 2142 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 1, s. 83)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]