Kazimierz Ziobro

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kazimierz Ziobro
Data i miejsce urodzenia 12 lipca 1949
Nowa Wieś Czudecka
Zawód polityk, urzędnik
Alma Mater Katolicki Uniwersytet Lubelski
Stanowisko poseł na Sejm VII kadencji (2011–2015)
Partia Solidarna Polska
Odznaczenia
Złoty Krzyż Zasługi Krzyż Wolności i Solidarności

Kazimierz Bronisław Ziobro (ur. 12 lipca 1949 w Nowej Wsi Czudeckiej) – polski samorządowiec, urzędnik, działacz opozycji antykomunistycznej w PRL, od 2006 do 2010 wicemarszałek województwa podkarpackiego, poseł na Sejm VII kadencji.

Życiorys[edytuj]

Ukończył w 1975 studia z zakresu teologii na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. Od 1976 do 1982 pracował w hucie szkła w Jarosławiu (obecnie Owens-Illinois). W 1980 został członkiem „Solidarności”. Kierował międzyzakładową komisją związkową w regionie, był też delegatem na I KZD w Gdańsku. Po wprowadzeniu stanu wojennego stał na czele komitetu strajkowego w swoim zakładzie pracy, przez kilka miesięcy ukrywał się, został następnie dyscyplinarnie zwolniony. Od 1987 przebywał w USA. Po powrocie do Polski objął w 1991 stanowisko dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w Jarosławiu. W 2001 został prezesem zarządu wojewódzkiego Stowarzyszenia Osób Represjonowanych w Stanie Wojennym.

W wyborach parlamentarnych w 1993 bez powodzenia kandydował do Sejmu z listy NSZZ „Solidarność”. Od 1996 do 2001 należał do Ruchu Odbudowy Polski, z którego przeszedł do Przymierza Prawicy. Jako jego członek bez powodzenia kandydował do Sejmu w wyborach parlamentarnych w 2001 z listy Prawa i Sprawiedliwości.

W latach 1998–2002 zasiadał w sejmiku podkarpackim. Ponownie mandat radnego województwa uzyskał w 2006 z listy Ligi Polskich Rodzin. Wkrótce po wyborach wstąpił do klubu radnych Prawa i Sprawiedliwości, obejmując równocześnie stanowisko wicemarszałka w nowym zarządzie. W 2010 z listy PiS uzyskał reelekcję w wyborach wojewódzkich[1].

W wyborach parlamentarnych w 2011 uzyskał mandat poselski jako kandydat PiS w okręgu krośnieńskim[2]. W grudniu 2011 przeszedł z PiS do klubu parlamentarnego Solidarna Polska[3]. Przystąpił do powołanej w marcu 2012 partii o tej nazwie. We wrześniu 2013 reprezentował ją w wyborach uzupełniających do Senatu w okręgu nr 55, zajmując 3. miejsce spośród 7 kandydatów[4] (uzyskał 11,09% głosów). Od grudnia tego samego roku zasiadał (przez około dwa lata) w zarządzie ugrupowania. W wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2014 startował z listy tej partii w okręgu podkarpackim i nie uzyskał mandatu eurodeputowanego, zdobywając 4618 głosów[5]. W lipcu 2014 zasiadł w klubie parlamentarnym Sprawiedliwa Polska, od marca 2015 działającym pod nazwą Zjednoczona Prawica. W 2015 nie wystartował w kolejnych wyborach parlamentarnych.

Odznaczenia i wyróżnienia[edytuj]

W 1993 został honorowym obywatelem Jarosławia. W 1994 otrzymał Krzyż Semper Fidelis. W 2007, za zasługi w działalności na rzecz przemian demokratycznych w Polsce, został odznaczony przez prezydenta Lecha Kaczyńskiego Złotym Krzyżem Zasługi[6]. W 2010 otrzymał odznakę Zasłużony dla „Solidarności” Regionu Przemyskiego. W 2015 otrzymał Krzyż Wolności i Solidarności[7].

Przypisy

  1. Serwis PKW – Wybory 2010. [dostęp 2015-06-04].
  2. Serwis PKW – Wybory 2011. [dostęp 2015-06-04].
  3. „Ziobryści” mają trzeciego Ziobrę. tvn24.pl, 2 grudnia 2011. [dostęp 2015-06-04].
  4. Serwis PKW – Wybory 2013. [dostęp 2015-06-04].
  5. Serwis PKW – Wybory 2014. [dostęp 2015-06-04].
  6. M.P. z 2007 r. Nr 35, poz. 405
  7. M.P. z 2015 r. poz. 509

Bibliografia[edytuj]