Kazoo

Kazoo

Klasyfikacja naukowa	242 Mirliton (membranofon dęty)
Klasyfikacja praktyczna	instrumenty dęte

Kazoo – instrument muzyczny z grupy membranofonów dętych (mirlitonów).

Kazoo to instrument-zabawka, który w 1883 opatentował w Stanach Zjednoczonych Warren Herbert Frost. Jego udoskonaloną wersję o charakterystycznym kształcie kadłuba okrętu podwodnego opatentował w 1902 George D. Smith. Pierwowzorem kazoo jest flet eunucha.

Kazoo składa się z cienkiej membrany, która luźno zamocowana jest w otworze bocznym metalowego lub plastikowego korpusu – rurki o kształcie zbliżonym do elipsoidy. Z otworu wystaje krótki, walcowaty kanał, którego zadaniem jest odizolowanie membrany od otoczenia. Podczas gry szerszy wlot rurki muzyk trzyma się w ustach, jednocześnie śpiewając lub nucąc. Membrana instrumentu przejmuje i wzmacnia drgania fali głosowej, powodując jednocześnie nosowe zabarwienie dźwięku.

W Beaufort w Karolinie Południowej istnieje muzeum kazoo – The Kazoo Museum.

Bibliografia

• Encyklopedia muzyki. Andrzej Chodkowski (red.). Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-13410-0.
• Don Michael Randel: The Harvard dictionary of music. Cambridge: The Belknap Press of Harvard University Press, 2003. ISBN 0-674-01163-5.