Kenny Burrell

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kenny Burell
Ilustracja
Kenny Burrell (Buffalo, 1977)
Imię i nazwisko Kenneth Earl Burrell
Data i miejsce urodzenia 31 lipca 1931
Detroit
Instrumenty gitara, banjo
Gatunki jazz, blues
Zawód muzyk
Wydawnictwo Blue Note, Prestige, Fantasy, Verve
Powiązania Oscar Peterson, John Coltrane, Jimmy Smith

Kenneth Earl „Kenny” Burrell (ur. 31 lipca 1931 w Detroit)[1] – amerykański gitarzysta jazzowy. Uczył się gry, czerpiąc wzory od Charliego Christiana, Django Reinhardta, i Wesa Montgomery'ego. Wzorował się na nim Jimi Hendrix[2].

W 2005 otrzymał nagrodę NEA Jazz Masters Award[3].

Wybrana dyskografia[edytuj | edytuj kod]

  • 1956: Introducing Kenny Burrell (Blue Note)
  • 1957: All Day Long (Prestige)
  • 1958: Kenny Burrell and John Coltrane (Prestige)
  • 1958: Blue Lights (Blue Note)
  • 1959: On View At The Five Spot Cafe (Blue Note)
  • 1962: Bluesy Burrell (Moodsville)
  • 1963: Midnight Blue (Blue Note)
  • 1964: Guitar Forms (Verve)
  • 1966: Have Yourself a Soulful Little Christmas (Cadet Records)
  • 1971: God Bless the Child (CTI Records)
  • 1972: 'Round Midnight (Fantasy)
  • 1975–1977 Ellington Is Forever (Fantasy)
  • 1992: 12-15-78 (32 Jazz)
  • 2001: Lucky So and So (Concord Jazz)

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Kenny Burrell na stronie allmusic.com (ang.). allmusic.com. [dostęp 2011-06-02].
  2. Voodoo Child: The Jimi Hendrix Collection 2CD, książeczka-esej Kurta Lodera. Universal, Experience Hendrix, 2001. (ang.)
  3. NEA Jazz Masters – Kenny Burrell [dostęp 2014-07-06] (ang.).