Kenoza (teologia)

Kenoza (gr. κένωσις, kénōsis = "ogołocenie") – pojęcie w teologii katolickiej i protestanckiej interpretujące wcielenie jako dobrowolne, zbawcze uniżenie się Chrystusa, będące wyrazem woli Chrystusa-Boga^[1], odpowiednio do Flp 2, 7: "Chrystus Jezus, istniejąc w postaci boskiej, nie skorzystał ze sposobności, aby na równi być z Bogiem, lecz ogołocił samego siebie".

Niektórzy teolodzy protestanccy XIX w. interpretowali kenozę jako porzucenie lub zawieszenie przez Chrystusa jego atrybutów boskich^{[potrzebny przypis]}.

Teolodzy Braci Polskich interpretowali kenozę jako uniżenie się Chrystusa in diebus carnis suae ("za dni ciała swego"), a mianowicie w jego życiu^[2].

Teologia, szczególnie prawosławna, podejmuje również temat kenozy Ducha Świętego, jako że pomimo zamieszkiwania osób ludzkich nie objawia On w pełni swojej mocy^[3].

Zobacz też

Przypisy

↑ kenoza, [w:] Encyklopedia PWN [online], Wydawnictwo Naukowe PWN [dostęp 2025-05-04] .
↑ Bibliotheca Fratrum Polonorum quos Unitarios vocant. 1656
↑ JacekJ. Mleczko JacekJ., Kenoza Ducha Świętego w myśli Sergieja Bułhakowa, „Polonia Sacra”, 29 (3), 2025, s. 191–210, DOI: 10.15633/ps.29309, ISSN 2391-6575 [dostęp 2025-11-03] .

Bibliografia

Paweł Janowski, Kenoza. W teologii katolickiej. W teologii protestanckiej, [w:] Encyklopedia Katolicka, Lublin 2000, t. VIII, kol. 1346-1348.

[epwn-1] kenoza, [w:] Encyklopedia PWN [online], Wydawnictwo Naukowe PWN [dostęp 2025-05-04] .

[2] Bibliotheca Fratrum Polonorum quos Unitarios vocant. 1656

[3] JacekJ. Mleczko JacekJ., Kenoza Ducha Świętego w myśli Sergieja Bułhakowa, „Polonia Sacra”, 29 (3), 2025, s. 191–210, DOI: 10.15633/ps.29309, ISSN 2391-6575 [dostęp 2025-11-03] .

[1]

[2]

[3]