Kevin sam w domu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kevin sam w domu
Home Alone
Gatunek familijny
Rok produkcji 14 lutego-16 maja 1990
Data premiery 10 listopada 1990
Kraj produkcji  Stany Zjednoczone
Język angielski
Czas trwania 103 minut
Reżyseria Chris Columbus
Scenariusz John Hughes
Główne role Macaulay Culkin
Muzyka Charles Mose Brown
Albert Hague
John Williams
Zdjęcia Julio Macat
Scenografia John Muto
Kostiumy Jay Hurley
Montaż Raja Gosnell
Produkcja Tarquin Gotch
John Hughes
Mark Levinson
Scott M. Rosenfelt
Wytwórnia Hughes Entertainment
20th Century Fox
Dystrybucja 20th Century Fox
Budżet 15 000 000 USD
Kontynuacja Kevin sam w Nowym Jorku (1992)
Nagrody
Allmovie 3.5/5 gwiazdek[1]

Kevin sam w domu (ang. Home Alone) – amerykański film fabularny z 1990 roku w reżyserii Chrisa Columbusa. Oglądanie tego filmu jest dozwolone bez ograniczeń (według KRRiT).

Fabuła[edytuj | edytuj kod]

Rodzina McCallisterów na Święta Bożego Narodzenia wyjeżdża do Paryża. Z powodu porannego pośpiechu wywołanego możliwością spóźnienia się na samolot do Francji rodzina poleciała bez Kevina, który został sam w domu. Tymczasem domem chłopca zaczynają interesować się włamywacze- Harry i Marv, którym Kevin musi stawić czoła.

Akcja filmu dzieje się od wieczora 21 grudnia do poranka 25 grudnia najprawdopodobniej 1993 roku[2], głównie w domu McCallisterów w Chicago, ale również w innych częściach tego miasta oraz na lotniskach i w hotelu w Paryżu, na lotniskach w Dallas i Scranton oraz w ciężarówce jadącej ze Scranton do Chicago.

Bohaterowie[edytuj | edytuj kod]

Kate i Peter McCallisterowie wraz z dziećmi[edytuj | edytuj kod]

  • Kevin McCallister – ośmioletni chłopiec, który pochodzi z dużej rodziny na którą zwykle ściąga kłopoty. Pragnie zostać sam i jego życzenie się spełnia, ale wkrótce przekonuje się, że samotne życie wcale nie jest zabawne. Dzielnie broni swojego domu przed włamywaczami zastawiając na nich pułapki. Uwielbia pizzę z serem i choinki.
  • Kate McCallister – matka Kevina i żona Petera. Ma rude włosy.
  • Peter McCallister – ojciec Kevina i mąż Kate. Kiedy był mały podróżował tylko samochodem. Ma 2 braci: Roba (który mieszka w Nowym Jorku) i Franka.
  • Buzz McCallister – starszy brat Kevina, nie jest dla niego miły. Ma nadwagę, hoduje tarantulę. Jest kibicem koszykówki i baseballu, w pokoju ma wiele gadżetów związanych z Chicago Bulls. Ma dziewczynę.
Filmowy dom McCallisterów
  • Megan McCallister – siostra Kevina.
  • Jeff McCallister – brat Kevina. Ma rude włosy.
  • Linnie McCallister – siostra Kevina.

Leslie i Frank McCallisterowie wraz z dziećmi[edytuj | edytuj kod]

  • Frank McCallister – wujek Kevina, brat Petera. Mieszka w Ohio, pracuje we Francji. Łysieje, jest skąpy i niezbyt uczciwy.
  • Leslie McCallister – ciocia Kevina i żona Franka. Nosi okulary.
  • Rod McCallister – kuzyn Kevina. Ma czarne włosy i nosi okulary.
  • Heather McCallister – kuzynka Kevina.
  • Fuller McCallister – kuzyn Kevina. Moczy się, nosi okulary.
  • Sondra McCallister – kuzynka Kevina.
  • Tracy McCallister – kuzynka Kevina.
  • Brooke McCallister – Kuzynka Kevina.

Włamywacze[edytuj | edytuj kod]

  • Harry Lime – jeden z dwóch włamywaczy, którzy chcą okraść dom Kevina. Na początku filmu podszywa się pod policjanta, aby dowiedzieć się gdzie i na jak długo wyjeżdżają McCallisterowie. Jest niski, łysieje, ma złoty ząb, który stracił pod koniec filmu. Nie ukończył 6 klasy.
  • Marv Merchants – jeden z dwóch włamywaczy, którzy chcą okraść dom Kevina. Gdy okradnie jakiś dom to zawsze zostawia w nim odkręcony kran twierdząc, że to jego wizytówka. Jest wysoki, ma brodę. Nie jest zbyt inteligenty. Ma lęk wysokości.

Inni[edytuj | edytuj kod]

  • Marley – starszy mężczyzna mieszkający w pobliżu domu McCallisterów. Wygląda strasznie przez co krąży o nim wiele plotek. Początkowo Kevin zawsze ucieka na jego widok. Pod koniec filmu Marley ratuje Kevina z rąk włamywaczy. Ma syna i wnuczkę, z synem pokłócił się wiele lat temu przez co z sobą nie rozmawiali, jednakże na koniec filmu się z nimi pogodził. Nosi brodę, nocami posypuje solą chodnik.
  • Gus Polinski – lider zespołu muzycznego Kenosha Kickers, grającego polkę. W latach 70. sprzedał 623 egzemplarze swoich piosenek. Gra na klarnecie, ma nadwagę.

Obsada[edytuj | edytuj kod]

Produkcja[edytuj | edytuj kod]

Początkowo film miał powstać w wytwórni Warner Bros., a jego budżet ustalono na czternaście milionów dolarów. Jednak projekt przejęła 20th Century Fox zwiększyła go do siedemnastu milionów[3].

Większość scen nakręcono w Chicago i okolicach. Pozostałe, jak np. te z Paryża to filmowe triki. I tak ujęcia na lotnisku Paryż – Orly sfilmowano w Porcie lotniczym Chicago – O'Hare, a scena, w której Kevin brnie przez zalaną piwnicę próbując przechytrzyć włamywaczy została nagrana na basenie szkoły New Trier High School. Z kolei scenografię wnętrza samolotu, którym McCallisterowie lecą do Paryża ulokowano na szkolnym boisku do koszykówki[4].

Wiele scen nakręcono w dwupiętrowym, jednorodzinnym domu przy 671 Lincoln Avenue[5] w miejscowości Winnetka, leżącej na przedmieściach Chicago. W filmie pojawia się kuchnia wraz z głównymi schodami, piwnica oraz większa części pierwszego piętra, ale już jadalnia i wszystkie pomieszczenia na parterze (poza kuchnią) zostały zbudowane jako scenografia filmowa. Także znajdujący się w przydomowym podwórku domek na drzewie powstał specjalnie na potrzeby filmu, a po zakończeniu zdjęć został rozebrany. Sam budynek powstał w 1921 roku i miał pięć sypialni, strych, podwójny wolnostojący garaż i szklarnię[6].

W scenie, w której Harry gryzie Kevina grający włamywacza Joe Pesci naprawdę ugryzł Macaulaya Culkina zostawiając na jego palcu bliznę.

Kaskaderem, który zastępował Culkina w niebezpiecznych scenach był 30-letni Larry Nicholas.

Parę miesięcy przed premierą wydano książkę dla dzieci bazującą na filmie. Zawierała ona kilka rozdziałów i scen, które sfilmowano, ale nie umieszczono ich w ostatecznej wersji filmu. Jedną z nich jest scena, w której Marv podaje się za policjanta. Ma to miejsce zaraz po przylocie rodziny Kevina z wakacji w Paryżu. Również z książki wiadomo, jakie nazwiska noszą włamywacze.

W maju 2011 roku dom został wystawiony na sprzedaż za 2 400 000 dolarów. W marcu 2012 roku znalazł się nabywca, który kupił go za 1 585 000 dolarów[5].

Odbiór filmu[edytuj | edytuj kod]

W pierwszy weekend film zarobił siedemnaście milionów dolarów i stał się tak popularny, że wyświetlano go w kinach jeszcze długo po okresie świątecznym. Przez dwanaście tygodni utrzymywał się na pierwszym miejscu amerykańskiego box office’u, a przez kolejnych dziesięć był w pierwszej dziesiątce. Ostatecznie film na całym świecie zarobił ponad 477 000 000 dolarów, a w samych tylko Stanach przyniósł 285 000 000 dolarów zysku i stał najbardziej kasowym filmem roku w Ameryce Północnej[7]. Znalazł się także w Księdze rekordów Guinnessa jako najbardziej dochodowa komedia wszech czasów[8].

Mimo dużej popularności wśród widzów, film został przyjęty z mieszanymi ocenami przez krytyków. Internetowy serwis Rotten Tomatoes opierając się na 41 recenzjach ze średnią ocen 5.2/10, przyznał mu 54%, czyli „zgniły”[9]. Z kolei Metacritic, który stosuje standardową skalę ocen, po przejrzeniu stu recenzji oszacował jego wynik na 63, ze wskazaniem na „ogólnie sprzyjające”[10].

Roger Ebert z Chicago Sun-Times przyznał filmowi dwie i pół gwiazdki z czterech uznając, że ośmiolatek potrafiłby wymyślić tak skomplikowane pułapki tylko jeśli miałby do dyspozycji dziesiątki tysięcy dolarów, zaś fabuła jest tak nieprawdopodobna, że ciężko było mu przejmować się stanem radzącego sobie z praktycznie każdym problemem Kevina. Pochwalił także grę aktorską Culkina[11] i wymyślne pułapki. Z kolei recenzentka New York Timesa, Caryn James skarżyła się, że pierwsza połowa filmu jest „monotonna i przewidywalna”, w przeciwieństwie do drugiej, którą pochwaliła za prawdziwie komediowy humor. Z uznaniem odniosła się również do rozmowy Kevina z Marleyem, jak również końcowych scen filmu[12]. Magazyn Variety zwrócił uwagę na trafny dobór obsady, a Jeanne Cooper z The Washington Post na komediowe podejście.

Ścieżka dźwiękowa[edytuj | edytuj kod]

Home Alone
Ścieżka dźwiękowa różnych wykonawców
Wydany 1990
Wytwórnia Sony Music Entertainment

Ścieżka dźwiękowa z filmu została wydana w 1990 roku przez Sony Music Entertainment i zawierała 19 utworów skomponowanych przez Johna Williamsa i piosenek świątecznych użytych w filmie.

  1. Home Alone Main Titles” (4:53)
  2. „Holiday Flight” (0:59)
  3. „The House” (2:27)
  4. „Star of Bethlehem (Orchestral Version)” (2:51)
  5. „Man of the House” (4:33)
  6. White Christmas” (2:40)
  7. „Scammed by a Kindergartner” (3:55)
  8. „Please Come Home for Christmas” (Southside Johnny) (2:41)
  9. „Follow That Kid!” (2:03)
  10. „Making the Plane” (0:52)
  11. O Holy Night” (2:48)
  12. „Carol of the Bells” (1:25)
  13. „Star of Bethlehem” (2:59)
  14. „Setting the Trap” (2:16)
  15. „Somewhere in My Memory” (1:04)
  16. „The Attack on the House” (6:53)
  17. „Mom Returns and Finale” (4:19)
  18. Have Yourself a Merry Little Christmas” (Mel Tormé) (3:05)
  19. „We Wish You a Merry Christmas / End Title” (4:15)

Przypisy

  1. http://allmovie.com/work/home-alone-22858
  2. Matce Kevina na lotnisku w Paryżu zaproponowano lot w piątek, który był za 2 dni. Działo się to 22 grudnia- 3 dni przed Bożym Narodzeniem. Sytuacja ta sugeruje, że w roku akcji filmu 25 grudnia wypadał w sobotę, a najbliższa realizacji filmu taka sytuacja miała miejsce w 1993 roku.
  3. David Teather: Fade to red (ang.). The Guardian, 2007-11-30. [dostęp 2012-11-08].
  4. Remembering Home Alone
  5. a b Gary Lucido: Home Alone House Sells For $1.585 Million (ang.). Chicago Tribune, 2012-03-09. [dostęp 2012-11-08].
  6. Facts about the Home
  7. Movies.com: Movie box office results for the top 50 movies of 1990
  8. Home Alone – Movie Review
  9. Home Alone Movie Reviews
  10. Home Alone Reviews
  11. Roger Ebert: Home Alone (ang.). Chicago Sun-Times, 1990-11-16. [dostęp 2012-11-08].
  12. Caryn James: Movie Review – Home Alone (ang.). The New York Times, 1990-11-16. [dostęp 2012-11-08].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]