Kefar Ruppin

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Kfar Ruppin)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Inne znaczenia Ten artykuł dotyczy kibucu. Zobacz też: inne znaczenia słowa Ruppin.
Kefar Ruppin
כפר רופין
Państwo  Izrael
Dystrykt Dystrykt Północny
Poddystrykt Poddystrykt Jezreel
Samorząd Regionu Samorząd Regionu Emek ha-Majanot
Powierzchnia 4 km²
Wysokość -248 m n.p.m.
Populacja (2013)
• liczba ludności

430
Położenie na mapie Izraela
Mapa lokalizacyjna Izraela
Kefar Ruppin
Kefar Ruppin
Ziemia 32°27′27″N 35°33′22″E/32,457500 35,556111
Strona internetowa
Portal Portal Izrael

Kefar Ruppin (hebr. כפר רופין; ang. Kefar Ruppin lub Kfar Ruppin; pol. Wioska Ruppina) - kibuc położony w Samorządzie Regionu Emek ha-Majanot, w Dystrykcie Północnym, w Izraelu. Członek Ruchu Kibuców (HaTenoa'a HaKibbutzit).

Położenie[edytuj | edytuj kod]

Kibuc Kefar Ruppin jest położony na wysokości 248 metrów p.p.m. w Dolinie Bet Sze’an, będącej częścią Doliny Jordanu na północy Izraela. Teren położony na północ i zachód od kibucu jest stosunkowo płaski i jest wykorzystywany pod intensywną działalność rolniczą. Natomiast po stronie wschodniej opada około 30 metrów w dół do rzeki Jordan. Wzdłuż północnej granicy kibucu przepływa strumień Nachal Avuka. Po stronie południowej utworzono liczne stawy hodowlane. W otoczeniu kibucu Kefar Ruppin znajduje się miasto Bet Sze’an, kibuce Newe Etan, Ma’oz Chajjim, En ha-Naciw, Sede Elijjahu i Tirat Cewi. Wzdłuż rzeki Jordan przebiega granica jordańsko-izraelska. Po stronie jordańskiej jest miejscowość Al-Maszari i wioska Al-Harawijja.

Kefar Ruppin jest położony w Samorządzie Regionu Emek ha-Majanot, w Poddystrykcie Jezreel, w Dystrykcie Północnym Izraela.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pierwotnie w okolicy tej znajdowała się arabska wioska Masil al-Dżizl[1]. W wyniku I wojny światowej w 1918 roku cała Palestyna przeszła pod panowanie Brytyjczyków, którzy w 1921 roku utworzyli Brytyjski Mandat Palestyny. Otworzyło to drogę dla osadnictwa żydowskiego w Palestynie. Organizacje syjonistyczne od początku 30. lat XX wieku interesowały się Doliną Bet Sze’an i wykupywały grunty rolne od arabskich właścicieli, jednak pierwsza żydowska osada powstała tutaj dopiero w 1936 roku - był to położony w zachodniej części doliny kibuc Nir Dawid. W 1937 roku na północy doliny powstały kibuc Sede Nachum i moszaw Bet Josef, oraz położone bliżej rzeki Jordan dwa kibuce Ma’oz Chajjim i bardziej na południu Tirat Cewi. W kolejnym 1938 roku pomiędzy kibucem Ma’oz Chajjim a arabskim miastem Beisan powstał kibuc Newe Etan, na zachód od tego miasta kibuc Mesillot, a przy samej rzece Jordan kibuc Kefar Ruppin.

Grupa założycielska kibucu zawiązała się już w 1934 roku, i składała się z żydowskich imigrantów z Niemiec, Austrii oraz Czechosłowacji. Początkowo zamieszkali oni w rejonie Herclijji, i po przejściu podstawowego przeszkolenia przyjechali do Doliny Bet Sze’an, aby w dniu 25 listopada 1938 roku założyć nowy kibuc. Była to typowa na owe czasy żydowska obronna osada rolnicza, która posiadała palisadę i wieżę obserwacyjną. Początkowo nazywał się on Masada (hebr. מסד), jednak później zmieniono jej nazwę na Kefar Ruppin (pol. Wioska Ruppina), aby w ten sposób uczcić lidera ruchu syjonistycznego Artura Ruppina. W poszukiwaniu skutecznego rozwiązania narastającego konfliktu izraelsko-arabskiego w dniu 29 listopada 1947 roku została przyjęta Rezolucja Zgromadzenia Ogólnego ONZ nr 181. Zakładała ona między innymi, że kibuc Kefar Ruppin miał znaleźć się w granicach nowo utworzonego państwa żydowskiego[2]. Arabowie odrzucili tę Rezolucję i dzień później doprowadzili do wybuchu wojny domowej w Mandacie Palestyny. Już w pierwszych dniach wojny całkowicie została sparaliżowana żydowska komunikacja w okolicy, co zmusiło organizację żydowskiej samoobrony Haganę do przeprowadzenia licznych operacji w tym rejonie. Kibuc służył wówczas jako baza kompanii szturmowych Palmach[3]. Na początku I wojny izraelsko-arabskiej w dniu 31 maja 1948 roku zajęta i wysiedlona została arabska wioska Masil al-Dżizl. Po wojnie, jej grunty przejął kibuc Kefar Ruppin[1].

Podczas Wojny na wyczerpanie (1967-1970) kibuc był wielokrotnie ostrzeliwany przez jordańską artylerię. W dniu 11 listopada 1968 roku w wyniku ostrzału zginął 1 mieszkaniec, a dwie osoby zostały ranne[4]. W latach 90. XX wieku kibuc przeszedł przez proces prywatyzacji, zachowując kolektywną organizację instytucji kultury, edukacji i ochrony zdrowia[5]. Istnieją plany rozbudowy kibucu o kolejnych 70 domów[6].

Demografia[edytuj | edytuj kod]

W kibucu w większości mieszkają Żydzi, jednak nie wszyscy identyfikują się z judaizmem. Tutejsza populacja jest świecka[7][8]:

Gospodarka i infrastruktura[edytuj | edytuj kod]

Gospodarka kibucu opiera się na intensywnym rolnictwie i hodowli ryb. W tutejszych stawach hodowlanych znajduje się największa wylęgarnia ryb w Izraelu. Z przemysłu znajdują się tutaj zakłady tworzyw sztucznych. W kibucu znajduje się przychodnia zdrowia, sklep wielobranżowy, zakład kosmetyczny i fryzjer, oraz warsztat mechaniczny[9].

Transport[edytuj | edytuj kod]

Z kibucu wyjeżdża się na północ lokalną drogą nr 6688, którą dojeżdża się do kibucu Ma’oz Chajjim i skrzyżowania z drogą nr 71.

Edukacja i kultura[edytuj | edytuj kod]

Kibuc utrzymuje przedszkole. Starsze dzieci są dowożone do szkoły podstawowej w kibucu Chamadja i szkoły średniej do kibucu Newe Etan. W kibucu jest realizowany projekt edukacyjny dla młodych imigrantów z Ameryki Łacińskiej. Młodzież wraz z rodzicami przyjeżdża tutaj na kilku tygodniowe kursy, poznając język, kulturę i kraj. W kibucu jest także szkoła specjalna z internatem dla dziewcząt zagrożonych narkomanią. Kibuc posiada własną synagogę. W kibucu jest ośrodek kultury z biblioteką, basen kąpielowy, sala sportowa z siłownią, boisko do piłki nożnej oraz korty tenisowe[10].

Turystyka[edytuj | edytuj kod]

Na północny wschód od kibucu wznoszą się trzy niewielkie wzgórza Tel Karpas, Tel Kataf i Tel Artal (250 m p.p.m.), na których prowadzono wykopaliska archeologiczne. Stanowiska są udostępnione dla turystów. Jednak największą atrakcją tych wzgórz jest panorama na Dolinę Jordanu. Na wschód od kibucu utworzono rezerwat przyrody Choreszat zakkum Kefar Ruppin, w którym rosną rzadko spotykane drzewa balsamowe[11]. Bardziej na północy jest położony rezerwat przyrody Choreszat zakkum Ma’oz Chajjim[12]. W sąsiedztwie przepływa strumień Nachal Avuka, którego wodę wykorzystuje się do zasilania stawów hodowlanych i podlewania pól. Na północny zachód od kibucu na niewielkiej zaporze urządzono staw z miejscem do kąpieli. Cień zapewniają rosnące na brzegach eukaliptusy[13]. Dużą atrakcją turystyczną są tutejsze ogrody publiczne[14]. Kibuc jest reklamowany jako jedno z najlepszych miejsc do obserwacji ptaków na północy Izraela. Z tego powodu licznie przyjeżdżają tutaj ornitolodzy z całego świata[15]. Znajduje się tutaj także stacja obrączkowania ptaków[16].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Welcome To Masil al-Jizl (ang.). W: Palestine Remembered [on-line]. [dostęp 2012-05-10].
  2. Oficjalna mapa podziału Palestyny opracowana przez UNSCOP (ang.). W: United Nations [on-line]. 1948. [dostęp 2015-08-12].
  3. Kfar Ruppin (hebr.). W: Bet Alon [on-line]. [dostęp 2012-05-11].
  4. Trochę historii (hebr.). W: Kibbutz Kfar Ruppin [on-line]. [dostęp 2012-05-11].
  5. Daniel Gavron: The Kibbutz: Awakening from Utopia. Rowman & Littlefield Pub. Inc., 2000, s. 211-215. ISBN 978-0-8476-9526-3.
  6. Rozbudowa osiedla (hebr.). W: Kibbutz Kfar Ruppin [on-line]. [dostęp 2012-05-11].
  7. Dane statystyczne z lat 1948-1995 (hebr.). W: Israel Central Bureau of Statistics [on-line]. [dostęp 2012-05-10].
  8. Dane statystyczne z lat 2001-2009 (hebr.). W: Israel Central Bureau of Statistics [on-line]. [dostęp 2012-05-10].
  9. Kfar Ruppin (hebr.). W: Galil Net [on-line]. [dostęp 2012-05-11].
  10. Kfar Ruppin (hebr.). W: Rom Galil [on-line]. [dostęp 2012-05-11].
  11. Rezerwat Choreszat zakkum Kefar Ruppin (hebr.). W: INatura [on-line]. [dostęp 2015-08-18].
  12. Rezerwat Przyrody Maoz Haim (hebr.). W: Inature.info [on-line]. [dostęp 2012-05-11].
  13. Opis z mapy Amudanan
  14. Kfar Ruppin Gardens (ang.). W: Jewish Vilkaviskis [on-line]. [dostęp 2012-05-11].
  15. Birdwatching Locations in Northern Israel (ang.). W: Leiah Elbaum [on-line]. [dostęp 2012-05-11].
  16. International Birdwatching Center of the Jordan Valley (hebr.). W: Leiah Elbaum [on-line]. [dostęp 2012-05-11].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]