Kiściec srebrzysty

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kiściec srebrzysty
Lophura nycthemera[1]
(Linneaus, 1758)
Ilustracja
Samiec
Ilustracja
Samica
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Infragromada ptaki neognatyczne
Rząd grzebiące
Rodzina kurowate
Podrodzina bażanty
Plemię Phasianini
Rodzaj Lophura
Gatunek kiściec srebrzysty
Synonimy
  • Phasianus nycthemerus Linnaeus, 1758[2]
Podgatunki
  • L. n. omeiensis Cheng, Chang & Tang, 1964
  • L. n. rongjiangensis Tan & Wu, 1981
  • L. n. nycthemera (Linnaeus, 1758)
  • L. n. fokiensis Delacour, 1948
  • L. n. whiteheadi (Ogilvie-Grant, 1899)
  • L. n. occidentalis Delacour, 1948
  • L. n. rufipes (Oates, 1898)
  • L. n. jonesi (Oates, 1903)
  • L. n. ripponi (Sharpe, 1902)
  • L. n. beaulieui Delacour, 1948
  • L. n. berliozi (Delacour & Jabouille, 1928)
  • L. n. beli (Oustalet, 1898)
  • L. n. annamensis (Ogilvie-Grant, 1906)
  • L. n. lewisi (Delacour & Jabouille, 1928)
  • L. n. engelbachi Delacour, 1948
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[3]
Status iucn3.1 LC pl.svg

Kiściec srebrzysty[4], bażant srebrzysty[5] (Lophura nycthemera) – gatunek dużego ptaka z rodziny kurowatych (Phasianidae). Zamieszkuje góry Mjanmy, Tajlandię, Wietnam, Laos, południowe Chiny i wyspę Hajnan. Ptak hodowlany.

Komisja Faunistyczna Sekcji Ornitologicznej Polskiego Towarzystwa Zoologicznego wymienia go na liście gatunków stwierdzonych w Polsce, lecz nie zaliczonych do awifauny krajowej (kategoria E w klasyfikacji AERC – pojaw nienaturalny)[6].

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Wyróżniono kilkanaście podgatunków L. nycthemera[2][7]:

  • L. nycthemera omeiensis – środkowy i południowy Syczuan.
  • L. nycthemera rongjiangensis – południowo-wschodnie Kuejczou.
  • L. nycthemera nycthemeraKuangsi and Guangdong, północno-wschodni Wietnam.
  • L. nycthemera fokiensis – północno-zachodni Fujian.
  • L. nycthemera whiteheadi – Hajnan.
  • L. nycthemera occidentalis – północno-zachodni Junnan, północno-wschodnia Mjanma.
  • L. nycthemera rufipes – południowo-zachodni Junnan, północno-środkowa Mjanma.
  • L. nycthemera jonesi – wschodnia Mjanma do południowych Chin i północnej Tajlandii.
  • L. nycthemera ripponi – wschodnio-środkowa Mjanma.
  • L. nycthemera beaulieui – południowo-zachodni Junnan, północny Laos, północno-zachodni Wietnam.
  • L. nycthemera berliozi – północno-środkowy Wietnam.
  • L. nycthemera beli – zachodnio-środkowy Wietnam.
  • L. nycthemera annamensis – południowo-środkowy Wietnam.
  • L. nycthemera lewisi – południowo-zachodnia Kambodża, południowo-wschodnia Tajlandia.
  • L. nycthemera engelbachi – południowy Laos.

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Cechy gatunku
Występuje wyraźny dymorfizm płciowy. Samiec jest biały, w czarne prążki i plamki; ogon prążkowany lub całkowicie biały, brzuch i czub są czarne. Samica jest podobna do samicy bażanta – jest w czarno-brązowy deseń, a pióra pokrywowe są czarne i brązowo obrzeżone, co przypomina łuski. Łatwy w hodowli.
Wymiary
  • długość ciała (L. nycthemera nycthemera):
    • samiec: 120–125 cm, z czego ogon to 60–75 cm[2]
    • samiczka: 70–71 cm, z czego 24–32 cm to ogon[2].

Ekologia[edytuj | edytuj kod]

Jajo kiśćca srebrzystego
Biotop
Obrzeża gęstych lasów i dżungle bambusowe, głównie na wysokości 1500–2000 m n.p.m.
Lęgi
Kiśćce srebrzyste hodowane w wolierze w okresie gniazdowania muszą mieć do dyspozycji skrzynkę wypełnioną sianem lub słomą. Gdy mieszkają w ogrodzie, same zatroszczą się o gniazdo. Samice mogą rozmnażać się po roku, samce po dwóch.
Jaja
Samica znosi 6–8 jaj, które wysiaduje przez 25 dni[5]. Pisklęta są wodzone przez kurę, czasami samiec jej w tym pomaga.


Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Lophura nycthemera, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. a b c d McGowan, P.J.K. & Kirwan, G.M.: Silver Pheasant (Lophura nycthemera). W: del Hoyo, J., Elliott, A., Sargatal, J., Christie, D.A. & de Juana, E. (eds.). Handbook of the Birds of the World Alive [on-line]. 2019. [dostęp 2019-10-06].
  3. Lophura nycthemera. Czerwona księga gatunków zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.).
  4. Systematyka i nazewnictwo polskie za: P. Mielczarek & M. Kuziemko: Plemię: Phasianini Horsfield, 1821 (wersja: 2020-07-21). W: Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2020-08-29].
  5. a b Przemysław Busse (red.), Zygmunt Czarnecki, Andrzej Dyrcz, Maciej Gromadzki, Roman Hołyński, Alina Kowalska-Dyrcz, Jadwiga Machalska, Stanisław Manikowski, Bogumiła Olech: Ptaki. T. I. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1991, s. 31-32, seria: Mały słownik zoologiczny. ISBN 83-214-0563-0.
  6. Aneks: gatunki stwierdzone w Polsce do 01.07.2018, lecz nie zaliczone do awifauny krajowej. Komisja Faunistyczna Sekcji Ornitologicznej Polskiego Towarzystwa Zoologicznego. [dostęp 2019-10-06].
  7. Frank Gill, David Donsker (red.): Pheasants, partridges, francolins (ang.). IOC World Bird List: Version 9.2. [dostęp 2019-10-06].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]