Kielcza

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Artykuł 50°34′3″N 18°32′30″E
- błąd 39 m
WD 50°34'5"N, 18°32'42"E, 50°33'56.84"N, 18°32'31.85"E
- błąd 39 m
Odległość 257 m
Kielcza
wieś
Ilustracja
Kościół pw. św. Bartłomieja
Państwo  Polska
Województwo  opolskie
Powiat strzelecki
Gmina Zawadzkie
Wysokość 220 m n.p.m.
Liczba ludności (2006) 2000
Strefa numeracyjna 77
Kod pocztowy 47-126
Tablice rejestracyjne OST
SIMC 0505415
Położenie na mapie gminy Zawadzkie
Mapa konturowa gminy Zawadzkie, na dole nieco na prawo znajduje się punkt z opisem „Kielcza”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, na dole znajduje się punkt z opisem „Kielcza”
Położenie na mapie województwa opolskiego
Mapa konturowa województwa opolskiego, po prawej znajduje się punkt z opisem „Kielcza”
Położenie na mapie powiatu strzeleckiego
Mapa konturowa powiatu strzeleckiego, po prawej znajduje się punkt z opisem „Kielcza”
Ziemia50°34′03″N 18°32′30″E/50,567500 18,541667
Strona internetowa
Stara chata

Kielcza (niem. Keltsch, w latach 1936–1945 Keilerswalde[1]) – wieś w Polsce położona na lewym brzegu Małej Panwi w województwie opolskim, w powiecie strzeleckim, w gminie Zawadzkie. W latach 1945–1954 siedziba gminy Kielcza.

Nazwa[edytuj | edytuj kod]

W księdze łacińskiej Liber fundationis episcopatus Vratislaviensis (pol. Księga uposażeń biskupstwa wrocławskiego) spisanej za czasów biskupa Henryka z Wierzbna w latach 1295–1305 miejscowość wymieniona jest w zlatynizowanej formie Kelcza Scarbinu[2][3]. Podczas akcji germanizacyjnej nazw miejscowych i fizjograficznych na Górnym Śląsku historyczna nazwa niemiecka Keltsch została w 1936 r. zastąpiona przez administrację nazistowską formą Keilerswalde[4].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Miejscowość prawdopodobnie jest miejscem urodzenia Wincentego z Kielczy, autora hymnu Gaude Mater Polonia.

W 1910 roku w miejscowości mieszkało 1240 mieszkańców, z czego 1126 deklarowało język polski, 10 polski i niemiecki, a 101 niemiecki. W wyborach komunalnych jakie odbyły się w listopadzie 1919 roku głosowało 442 osoby, z czego większość 373 na polską listę, która uzyskała 11 z 12 mandatów. W czasie plebiscytu na Śląsku większość mieszkańców 581 opowiedziała się za Polską. Za Niemcami głosowało 173 wotantów[5].

W czasie powstań śląskich miejscowość pozostawała na tyłach walk pozostając w rękach polskich. Kilku mieszkańców zginęło jednak w szeregach powstańców śląskich – Ryszard Ogiewka, Wilhelm Pawełek, Filip Szwarc. Po podziale Górnego Śląska miejscowość przypadła Niemcom, którzy zastosowali represje wobec mieszkańców. W wyniku prześladowań do Polski zbiegło w owym czasie 233 osób.[6]

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Według rejestru Narodowego Instytutu Dziedzictwa na listę zabytków wpisane są[7][8]:

  • kościół par. pw. św. Bartłomieja, z 1799 r., XIX w.
  • zbiorowa mogiła powstańców śląskich, na cmentarzu rzym.-kat.
  • dom drewniany, ul. Dobrego Pasterza 35, drewniany, z 1831 r.
  • kapliczka, ul. Dobrego Pasterza, II poł. XIX

Odkrycia archeologiczne[edytuj | edytuj kod]

W pobliżu Kielczy w 1922 lub 1923 roku podczas prac przy sadzeniu lasu odkryto skarb w skład którego wchodziły 3 miecze z epoki brązu[9].

Edukacja[edytuj | edytuj kod]

  • Publiczne Przedszkole w Kielczy
  • Zespół Szkolno-Gimnazjalny im. Wincentego z Kielczy w Kielczy

Sport[edytuj | edytuj kod]

Klub sportowy LZS Kielcza – zawieszona działalność

Osoby związane z Kielczą[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Rozporządzenie Ministrów: Administracji Publicznej i Ziem Odzyskanych z dnia 12 listopada 1946 r. o przywróceniu i ustaleniu urzędowych nazw miejscowości (M.P. z 1946 r. nr 142, poz. 262)
  2. Liber fundationis episcopatus Vratislaviensis online.
  3. H. Markgraf, J. W. Schulte, „Codex Diplomaticus Silesiae T.14 Liber Fundationis Episcopatus Vratislaviensis”, Breslau 1889.
  4. Informationsseite - DENIC eG, www.verwaltungsgeschichte.de [dostęp 2018-07-27] [zarchiwizowane z adresu 2017-11-14] (niem.).
  5. "Encyklopedia powstań śląskich", Instytut Śląski w Opolu, Opole 1982, str. 208–209, hasło "Kielcza".
  6. "Encyklopedia powstań śląskich", Instytut Śląski w Opolu, Opole 1982, str. 209, hasło "Kielcza".
  7. Rejestr zabytków nieruchomych woj. opolskiego. Narodowy Instytut Dziedzictwa. s. 120. [dostęp 13.1.2013].
  8. Wykaz obiektów zabytkowych nieruchomych wpisanych do rejestru zabytków województwa opolskiego, 31 maja 2020, s. 183 [zarchiwizowane z adresu 2020-07-16].
  9. /Nie całkiem utracony nie całkiem odnaleziony

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]