Kilwa Kisiwani

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ruiny Kilwa Kisiwani i ruiny Songo Mnaraa
Obiekt z listy światowego dziedzictwa UNESCO
GreatMosque.jpg
Wielki Meczet w Kilwa Kisiwani
Kraj  Tanzania
Typ kulturowe
Spełniane kryterium III
Numer ref. 144
Regionb Afryka
Historia wpisania na listę
Wpisanie na listę 1981
na 5. sesji
Obiekt zagrożony 2004-2014
a Oficjalna nazwa wpisana na liście UNESCO
b Oficjalny podział dokonany przez UNESCO
Położenie na mapie Tanzanii
Mapa lokalizacyjna Tanzanii
Ruiny Kilwa Kisiwani
Ruiny Kilwa Kisiwani
Położenie na mapie świata
Mapa lokalizacyjna świata
Ruiny Kilwa Kisiwani
Ruiny Kilwa Kisiwani
Ziemia 8°57′01,0″S 39°31′37,9″E/-8,950278 39,527194

Kilwa Kisiwani (port. Quíloa) – obecnie zamieszkana przez muzułmanów miejscowość w Tanzanii, położona na przybrzeżnej wyspie o tej samej nazwie, u wybrzeży wschodniej Afryki.

W IX wieku została sprzedana kupcowi Ali bin Al-Hasanowi i przez następne stulecia wyrosła na jedno z ważniejszych miast i centrów handlowych tej części wybrzeża. Handlowano głównie złotem i żelazem z Zimbabwe, kością słoniową i niewolnikami z Tanzanii oraz odzieżą, biżuterią, porcelaną i przyprawami z Azji.

W XIII wieku pod władzą rodziny Mahdali stała się najpotężniejszym miastem wschodniego wybrzeża Afryki, którego wpływy sięgały na południe aż po Mozambik. Abu Abdullah Ibn Battuta odwiedził miasto w 1330 i przychylnie odniósł się do pokory i religijności ówczesnego władcy, sułtana al-Hasan ibn Sulaimana. W tym właśnie okresie rozpoczęto budowę pałacu Husuni Kubwa oraz znaczną rozbudowę Wielkiego Meczetu w Kilwa.

Na początku XVI wieku wyspę penetrowali Portugalczycy, w tym Vasco da Gama i na krótko opanowali ją między 1505 a 1512, kiedy to została odbita przez Arabów. Miasto odzyskało część dawnej świetności, lecz w 1784 przeszło pod kontrolę omańskich władców Zanzibaru. Następnie Francuzi wybudowali i obsadzili fort na północnym krańcu wyspy, lecz samo miasto zostało opuszczone w latach 40. XIX wieku. Stało się później częścią Niemieckiej Afryki Wschodniej (1886-1918).

Poważne prace archeologiczne rozpoczęto w latach 50. XX wieku. W 1981 Kilwa Kisiwani wraz z pobliskim Songo Mnara wpisano na listę światowego dziedzictwa UNESCO, uznając za cenne obiekty Wielki Meczet, Pałac Mkutini i inne znaczące ruiny.

W 2004 na liście UNESCO oznaczono ten obiekt jako zagrożony. Istnieje poważne zagrożenie zniszczenia tutejszych zabytków, spowodowane różnymi czynnikami, głównie erozją i wegetacją roślinną. Wschodnia część pałacu Husuni Kubwa sukcesywnie znika. Zniszczenia terenu powodują ulewne deszcze, sukcesywnie podmywana konstrukcja jest zagrożona osunięciem się z klifu i zawaleniem. Częściowo proces ten spowalniają bujnie tu rosnące przybrzeżne rośliny, z drugiej strony jednak także one stwarzają zagrożenie, gdyż ich wzrost powoduje zniszczenie konstrukcji murów zabytku.

Miasteczko administracyjnie należy do dystryktu Kilwa w regionie Lindi. Współrzędne geograficzne: 8°57′S 39°31′E/-8,950000 39,516667.

Linki zewnętrzne[edytuj]

Zobacz też[edytuj]