King of the Ring

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
King of the Ring
Promocja WWE
Pierwsza gala King of the Ring (1985)
Motyw gali Turniej eliminacyjny wyłaniający „króla ringu”

King of the Ring jest jednoosobowym eliminacyjnym turniejem profesjonalnego wrestlingu organizowanym przez federację WWE. Turniej był prowadzony corocznie od 1985 do 2002 (prócz 1990 i 1992 roku), a od 1993 do 2002 turniej był organizowany na osobnej gali pay-per-view.

Po 2002, turniej został wycofany i przywrócono go w 2006 jako ekskluzywny event dla brandu SmackDown. Turniej powrócił dla wszystkich członków głównego rosteru w 2008, 2010 i 2015. WWE wydało DVD związane z najlepszymi momentami z King of the Ring w 2011.

Gimmick związany z King of the Ring[edytuj | edytuj kod]

Pomimo że turniej King of the Ring nie był nadawany w systemie pay-per-view do 1993, pierwszy turniej KotR odbył się w 1985. Don Muraco był pierwszym „królem ringu” wygrywając go w 1985.

Drugi zwycięzca, Harley Race, odgrywał gimmick „King of Wrestling”, nosząc koronę i pelerynę. Podbudowywało to jego rywalizacje pozostając „królem”, nawet gdy w następnych latach wyłaniano kolejnych „królów ringu”. W 1988, Race odniósł uraz przepukliny i podczas jego nieobecności jego menadżer Bobby Heenan podarował koronę na rzecz Haku w lipcu, zmieniając jego pseudonim ringowy na King Haku, nawet pomimo wyłonienia kolejnych królów takich jak Randy Savage czy Ted DiBiase. Race powrócił i rozpoczął rywalizcję z Kingiem Haku, lecz nie był w stanie odzyskać korony na Royal Rumble 1989. King Haku stracił potem koronę na rzecz „Hacksaw” Jima Duggana w maju 1989. „King Hacksaw” stracił ją w październiku 1989 dla „Macho Mana” Randy’ego Savage’a, który po wygranej zmienił swój pseudonim na „Macho King”. Savage zrezygnował z gimmicku „Macho King” po jego odejściu na emeryturę w 1991, przez co tylko wrestlerzy którzy wygrali turniej (oraz Jerry Lawler) mogli używać tego gimmicku.

Randy Savage („Macho King”), Owen Hart („King of Harts”), Mabel („King Mabel”), Kurt Angle („King Kurt”), Edge („King Edge the Awesome”), Booker T („King Booker”), Sheamus („King Sheamus”) i Bad News Barrett („King Barrett”) byli wrestlerami, którzy wybrali dodanie członu „King” do swojego pseudonimu po wygraniu turnieju King of the Ring, przywłaszczając sobie do tego koronę i inne królewskie akcesoria. William Regal wygrał turniej będą Generalnym Menadżerem Raw. Triple H nawiązał swoją wygraną w KotR 1997 jako część gimmicku zaczynając w 2006 jako „King of Kings”. Niektóre żeńskie wrestlerki przedstawiane były jako Królowe menadżerujące Królom, a wśród nich były „Queen of the Ring” Fabulous Moolah (dołączyła do King Harley Race’a na WrestleManii III), Sensational Queen Sherri (menadżerka „Macho Kinga” Randy’ego Savage’a) i Queen Sharmell (menadżerka King Bookera).

Pay-per-view[edytuj | edytuj kod]

King of the Ring było galą, na której odbywał się najczęściej szesnastoosobowy turniej eliminacyjny. Kiedy wrestler wygrywał walkę, przechodził do kolejnej rundy i walczył z następnym wrestlerem. Kilka ostatnich walk z turnieju (najczęściej półfinały i finał) odbywały się na gali pay-per-view. Zwycięzca finałowej walki jest oficjalnie tytułowany mianem „króla ringu”. Prócz tego, w karcie walk na pay-per-view pojawiały się również walki niezwiązane z turniejem.

Przywrócenie[edytuj | edytuj kod]

Po czterech latach przerwy, turniej powrócił w 2006 i jako pierwszy od 1991 nie był organizowany na oddzielnej gali pay-per-view, a zwyciężył go Booker T, który pokonał Bobby’ego Lashley’a w finale na Judgment Day. Turniej powrócił w 23 kwietnia 2008 na Raw, a zwycięzcą był William Regal, który pokonał CM Punka w finale, a 29 listopada 2010 na Raw kolejnym „królem ringu” stał się Sheamus pokonując Johna Morrisona w finale. Po pięciu kolejnych latach przerwy, turniej wrócił w 2015 na Raw 27 kwietnia, gdzie finały odbył się następnej nocy na oddzielnej gali na WWE Network. Bad News Barrett pokonał Neville’a w finale.

Lista gal[edytuj | edytuj kod]

Od 1993 do 2002, King of the Ring było produkowane jako gala pay-per-view. W 2006, finały turnieju były częścią gali Judgment Day. W 2008 i 2010, turniej powrócił i był emitowany na żywo na Raw. W 2015, turniej został rozpoczęty na Raw i dokończony na oddzielnej gali KotR na WWE Network.

Gala Lokalizacja Arena Zwycięzca
King of the Ring (1985)
8 lipca 1985
Foxborough, Massachusetts Sullivan Stadium Don Muraco
King of the Ring (1986)
14 lipca 1986
Harley Race
King of the Ring (1987)
4 września 1987
Providence, Rhode Island Providence Civic Center Randy Savage
King of the Ring (1988)
16 października 1988
Ted DiBiase Sr.
King of the Ring (1989)
14 października 1989
Tito Santana
King of the Ring (1991)
7 września 1991
Bret Hart
King of the Ring (1993)
13 czerwca 1993
Dayton, Ohio Nutter Center
King of the Ring (1994)
19 czerwca 1994
Baltimore, Maryland Baltimore Arena Owen Hart
King of the Ring (1995)
25 czerwca 1995
Filadelfia, Pensylwania The Spectrum Mabel
King of the Ring (1996)
23 czerwca 1996
Milwaukee, Wisconsin MECCA Arena Stone Cold Steve Austin
King of the Ring (1997)
8 czerwca 1997
Providence, Rhode Island Providence Civic Center Hunter Hearst Helmsley
King of the Ring (1998)
28 czerwca 1998
Pittsburgh, Pensylwania Pittsburgh Civic Arena Ken Shamrock
King of the Ring (1999)
27 czerwca 1999
Greensboro, Karolina Północna Greensboro Coliseum Billy Gunn
King of the Ring (2000)
25 czerwca 2000
Boston, Massachusetts Fleet Center Kurt Angle
King of the Ring (2001)
24 czerwca 2001
East Rutherford, New Jersey Continental Airlines Arena Edge
King of the Ring (2002)
23 czerwca 2002
Columbus, Ohio Nationwide Arena Brock Lesnar
King of the Ring (2006)
21 maja 2006[Notka 1]
Phoenix, Arizona America West Arena Booker T
King of the Ring (2008)
21 kwietnia 2008
Greenville, Karolina Południowa BI-LO Center William Regal
King of the Ring (2010)
29 listopada 2010
Filadelfia, Pensylwania Wells Fargo Center Sheamus
King of the Ring (2015)
28 kwietnia 2015[Notka 2]
Moline (Illinois), Illinois iWireless Center Bad News Barrett
  1. Finał KotR był częścią gali PPV WWE Judgment Day.
  2. King of the Ring trwało dwie noce. Mecze ćwierćfinałowe odbyły się na Raw, zaś półfinały i finał były trasmitowane na WWE Network.

Rezultaty gal sprzed 1993[edytuj | edytuj kod]

1985[edytuj | edytuj kod]

Turniej miał miejsce 8 lipca 1985 w Sullivan Stadium w Foxborough, Massachusetts. Koszyki turniejowe były następujące:

  Pierwsza runda Ćwierćfinały Półfinały Finał
                                     
 Don Muraco Pin  
 Junkyard Dog 10:22  
   Don Muraco Pin  
   Les Thornton 5:02  
 Les Thornton Pin
 Steve Lombardi 4:33  
   Don Muraco Pin  
   Pedro Morales 14:55  
 Paul Orndorff DDQ  
 Bob Orton, Jr. 9:54  
   BYE  
   Pedro Morales    
 Pedro Morales Pin
 Johnny V 1:06  
   Don Muraco Pin
   Iron Sheik 10:28
 Tito Santana DQ  
 Terry Funk 8:28  
   Tito Santana Remis[Notka 1]
   Jim Brunzell Rzut monetą  
 Jim Brunzell Pin
 The Spoiler 3:19  
   Jim Brunzell 7:30
   Iron Sheik Pin  
 Ricky Steamboat Pin  
 Greg Valentine 13:10  
   Ricky Steamboat Pin
   Iron Sheik 10:25  
 The Iron Sheik Pin
 B. Brian Blair 5:18  
  1. Tito Santana zremisował z Jimem Brunzellem; Brunzell potem wygrał w rzucie monetą o to kto będzie kontynuował udział w turnieju.

1986[edytuj | edytuj kod]

Turniej miał miejsce 14 lipca 1986 w Sullivan Stadium w Foxborough, Massachusetts. Koszyki turniejowe były następujące:

  Pierwsza runda Ćwierćfinały Półfinały Finał
                                     
   
   
   Mr. X[Notka 1] 0:21  
   Billy Jack Haynes Sub  
 Billy Jack Haynes Pin
 The Iron Sheik 8:30  
   Billy Jack Haynes 9:30  
   Harley Race CO  
 Harley Race DQ  
 George Steele 7:30  
   Harley Race  
   BYE    
 Don Muraco Remis
 Roddy Piper 20:00  
   Harley Race Pin
   Pedro Morales 10:30
 Nikolai Volkoff Pin  
 Dan Spivey 6:12  
   Nikolai Volkoff Sub
   The Junkyard Dog 8:46  
 Junkyard Dog DQ
 Paul Orndorff 8:14  
   Nikolai Volkoff 9:55
   Pedro Morales Pin  
 Pedro Morales Pin  
 Rudy Diamond[Notka 2] 3:02  
   Pedro Morales Pin
   Mike Rotundo 10:00  
 
   
  1. Mr. X zastąpił Herculesa Henandeza.
  2. Rudy Diamond zastąpił Boba Ortona.

1987[edytuj | edytuj kod]

Turniej odbył się 4 września 1987 w Providence Civic Center w Providence, Rhode Island.

  Pierwsza runda Ćwierćfinały Półfinały Finał
                                     
 Haku Pin  
 Brutus Beefcake    
   Haku Remis  
   Rick Martel  
 Rick Martel Pin
 Dan Spivey    
   BYE    
   King Kong Bundy    
 King Kong Bundy CO  
 One Man Gang  
   King Kong Bundy Pin
   Special Delivery Jones  
 Special Delivery Jones Pin
 Sika    
   King Kong Bundy  
   Randy Savage Pin
 Dangerous Danny Davis CO  
 Tito Santana  
   Danny Davis CO
   The Junkyard Dog    
 Junkyard Dog Pin
 Tama    
   Danny Davis  
   Randy Savage Pin  
 Jim Brunzell Pin  
 Ron Bass    
   Jim Brunzell  
   Randy Savage Pin  
 Randy Savage Pin
 Nikolai Volkoff    

1988[edytuj | edytuj kod]

Turniej odbył się 16 października 1988 w Providence Civic Center w Providence, Rhode Island.

  Pierwsza runda Ćwierćfinały Półfinały Finał
                                     
 Ken Patera Pin  
 Nikolai Volkoff 10:20  
   Ken Patera Pin  
   Ted DiBiase 5:42  
 Brutus Beefcake Pin
 Ted DiBiase 7:32  
   Ted DiBiase Forfeit  
   Ron Bass [Notka 1][1]  
 The Barbarian DQ  
 Ron Bass 7:02  
   Ron Bass Pin
   Shawn Michaels 7:39  
 Dangerous Danny Davis Pin
 Shawn Michaels 3:37  
   Ted DiBiase CO
   Randy Savage 6:11
 Bad News Brown DCO  
 Hercules 6:05  
   BYE  
   Randy Savage    
 Randy Savage Pin
 Virgil 5:43  
   Randy Savage Pin
   The Red Rooster 7:21  
 Marty Jannetty Pin  
 The Red Rooster 11:00  
   The Red Rooster Sub
   Iron Mike Sharpe 3:27  
 Mike Sharpe[Notka 2] Pin
 Boris Zhukov 6:27  
  1. DiBiase zapłacił Bassowi aby udaremniał kontuzję.
  2. Mike Sharpe zastąpił The Warlorda.

1989[edytuj | edytuj kod]

Turniej odbył się 14 października 1989 w Providence Civic Center w Providence, Rhode Island.

  Pierwsza runda Ćwierćfinały Półfinały Finał
                                     
 Akeem    
 Brutus Beefcake    
   Akeem    
   BYE    
 Hercules DDQ
 Jim Neidhart DDQ  
   Akeem    
   Tito Santana    
 The Warlord    
 Bushwhacker Butch    
   The Warlord  
   Tito Santana    
 Tito Santana  
 Bad News Brown    
   Tito Santana  
   Rick Martel  
 Rick Martel    
 Bill Woods[Notka 1]    
   Rick Martel  
   Bushwhacker Luke    
 Bushwhacker Luke  
 Nikolai Volkoff    
   Rick Martel  
   Jimmy Snuka    
 Jimmy Snuka    
 The Barbarian    
   Jimmy Snuka  
   Haku    
 Haku  
 The Red Rooster    
  1. Bill Woods zastąpił Barry’ego Windhama.

1991[edytuj | edytuj kod]

Turniej odbył się 7 września 1991 w Providence Civic Center w Providence, Rhode Island.

  Pierwsza runda Ćwierćfinały Półfinały Finał
                                     
 Hawk DQ  
 Jerry Sags 3:02  
   Jerry Sags    
   BYE    
 Ricky Steamboat Draw
 Ted DiBiase 15:00  
   Jerry Sags Pin  
   Irwin R. Schyster 1:22  
 Jim Duggan Pin  
 Brian Knobbs 5:04  
   Jim Duggan Pin
   Irwin R. Schyster 3:16  
 The Berzerker CO
 Irwin R. Schyster 2:51  
   Irwin R. Schyster Pin
   Bret Hart 10:00
 Pete Doherty[Notka 1] Sub  
 Bret Hart 0:33  
   Bret Hart Sub
   Skinner 4:47  
 Skinner Pin
 Virgil 5:02  
   Bret Hart  
   BYE    
 Sid Justice Pin  
 The Warlord 3:23  
   The Undertaker DDQ
   Sid Justice 4:08  
 Animal Pin
 The Undertaker 3:40  
  1. Pete Doherty zastąpił Kerry’ego Von Ericha.

Przypisy

  1. Ted DiBiase: The Million Dollar Man, p. 162, Ted DiBiase with Tom Caiazzo, Pocket Books, New York, NY, 2008, ISBN 978-1-4165-5890-3.