Kinkażu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Kinkażu
Potos flavus[1]
(Schreber, 1774)
Kinkażu
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada ssaki żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd drapieżne
Rodzina szopowate
Rodzaj Potos
É. Geoffroy Saint-Hilaire & F. G. Cuvier, 1795
Gatunek kinkażu
Podgatunki

zobacz opis w tekście

Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Kinkażu, wikławiec, chwytacz (Potos flavus) – gatunek drapieżnego ssaka z rodziny szopowatych, jedyny przedstawiciel rodzaju Potos. Jednocześnie jedyny drapieżnik, posiadający chwytny ogon.

Podstawowe dane[edytuj | edytuj kod]

  • Długość: 42–57 cm
  • Ogon: do 60 cm
  • Masa ciała: 1,5–4,5 kg
  • Długość życia: w niewoli do 40 lat, w naturze przeciętnie 29 lat[3]
  • Długość ciąży 112–118 dni
  • Liczba młodych: 1

Wygląd[edytuj | edytuj kod]

Ubarwienie futerka jest żółte lub brązowo-szare z szarym podkładem. Ma duże oczy i małe uszy. Krótkie nogi mają po 5 palcy każda. Każdy palec zakończony jest ostrym pazurem[4], [5].

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Kinkażu występuje na wschodzie i południu gór Sierra Madres w Meksyku, w całej Ameryce Środkowej. Występują na wysokościach do 2500m n. p. m. Mieszkają w zamkniętych baldachimach lasów tropikalnych, od terenów nizinnych do lasów regla i lasu wtórnego. Wycinanie lasów jest potencjalnym zagrożeniem dla gatunku [6].

Behawior[edytuj | edytuj kod]

Zamieszkuje tereny leśne. Prowadzi nadrzewny tryb życia. Kinkażu to nocne zwierzęta, szczyt ich aktywności przypada zwykle na godziny 19 – 24 oraz na godzinę przed świtem. W dzień śpią w dziuplach lub w zacienionych splotach liści. Unikają bezpośredniego kontaktu ze światłem słonecznym. Występuje samotnie, parami lub w małych grupkach. Zjada owoce, miód, nektar, jaja i pisklęta [7]. Podobnie jak szopy, mają niezwykłe zdolności manipulatorskie. Mają krótkie włosy i w pełni chwytny ogon, którego używają jako piątej ręki w czasie wspinaczki po drzewach. Ogona nie używają do chwytania jedzenia. Mają gruczoły zapachowe w pobliżu ust, w gardle, na brzuchu pozwalają na oznaczenie terytorium i trasy podróży.[8].

Podgatunki[edytuj | edytuj kod]

Wyróżnia się siedem podgatunków kinkażu[9]:

  • P. flavus chapadensis J. A. Allen, 1904
  • P. flavus chiriquensis J. A. Allen, 1904
  • P. flavus flavus (Schreber, 1774)
  • P. flavus megalotus (Martin, 1836)
  • P. flavus meridensis Thomas, 1902
  • P. flavus modestus Thomas, 1902
  • P. flavus nocturnus Wied-Neuwied, 1826

Odnośniki[edytuj | edytuj kod]

Kinkażu (Potos flavus Schreber, 1774) - opis hodowli w niewoli

Przypisy

  1. Potos flavus w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. Potos flavus. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
  3. Rehder, D. & L. Olson: Potos flavus (ang.). (On-line), Animal Diversity Web, 2007. [dostęp 27 grudnia 2009].
  4. [Boitani, Luigi, Simon & Schuster's Guide to Mammals. Simon & Schuster/Touchstone Books. 1984. ISBN 978-0-671-42805-1].
  5. [Ford, L., R. Hoffmann. 1988. Potos flavus. Mammalian species, 321: 1-9]
  6. [Kays, R., Reid, F., Schipper, J. & Helgen, K. 2008. Potos flavus. In: IUCN 2008. IUCN Red List of Threatened Species]
  7. [Glatston, A. R. 1994. The red panda, olingos, coatis, raccoons, and their relatives: status survey. IUCN. pp. 103. ISBN 978-2-8317-0046-5]
  8. [Menino, Holly, Klum, Mattias. "The Kinkajou". NationalGeographic.Com. National Geographic Society. dostęp 2013-05-22]
  9. Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Potos flavus. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 20 października 2009]