Kino Adria w Łodzi

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Nie mylić z: łódzkim kinem „Adria Palace”, działającym w okresie międzywojennym przy ul. Wierzbowej 7, oraz łódzkim kinem „Adria”, działającym w latach 1959–74 w nieistniejącej już kamienicy przy ul. Piotrkowskiej 150.
Kino „Adria”
Ilustracja
Front budynku kina „Adria” (kwiecień 2018)
Państwo  Polska
Miejscowość Łódź
Adres ul. Bolesława Limanowskiego 200
Styl architektoniczny modernizm
Inwestor Miejski Zarząd Kin w Łodzi[1]
Powierzchnia użytkowa 1646[1]
Rozpoczęcie budowy 1973
Ukończenie budowy 1975
Położenie na mapie Łodzi
Mapa lokalizacyjna Łodzi
Kino „Adria”
Kino „Adria”
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Kino „Adria”
Kino „Adria”
Położenie na mapie województwa łódzkiego
Mapa lokalizacyjna województwa łódzkiego
Kino „Adria”
Kino „Adria”
Ziemia51°47′35,3″N 19°24′48,4″E/51,793139 19,413444

Kino „Adria” – kino w Łodzi przy ulicy Bolesława Limanowskiego 200, działające w latach 1975–2001. Wybudowano je w latach 1973–1975 na terenie łódzkiego osiedla Teofilów-Wielkopolska. Do 1993 roku nosiło nazwę „Iwanowo”, na cześć znajdującego się w Rosji miasta partnerskiego Łodzi. W momencie powstania było to jedno z najnowocześniejszych kin w Polsce pod względem warunków technicznych.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Okres PRL[edytuj | edytuj kod]

W latach 1973–1975 z inicjatywy Miejskiego Zarządu Kin w Łodzi zbudowano na osiedlu Teofilów-Wielkopolska budynek zaprojektowany specjalnie do celów kinowych[2]. Wykonawcą inwestycji było Łódzkie Przedsiębiorstwo Budownictwa Miejskiego nr 3[3], a znalazła się ona w planie społeczno-gospodarczym rozwoju Łodzi w 1975 r., przyjętym 19 grudnia 1974 roku przez Radę Narodową Miasta Łodzi[4]. Kino otwarto 30 kwietnia 1975 roku[a] [3]. Uroczystość otwarcia odbyła się w obecności delegacji z ZSRR[2][3], a podczas niej wyświetlono premierowy Kwartalnik filmowy – filmową kronikę łódzką przygotowawaną przez Wytwórnię Filmów Oświatowych – oraz radziecki melodramat wojenny Los generała(ros.) (ros. Высокое звание. Ради жизни на земле, 1974), drugą część dyptyku w reż. Jewgienija Kariełowa[3].

Kino „Łódź” w mieście Iwanowo (maj 2008)

Wówczas kino to było pierwszą tego typu placówką w Polsce korzystającą z tak nowoczesnych rozwiązań technicznych oraz rozmaitych udogodnień dla widzów (szatnia, kawiarnia). Kino nazwano „Iwanowo”, w ramach upamiętnienia umowy o partnerstwie miast podpisanej przez Łódź z rosyjskim Iwanowem (równocześnie w Iwanowie działalność rozpoczęło kino „Łódź”, a obie placówki miały utrzymywać stały kontakt). Oprócz pokazów kinowych odbywały się w tym miejscu różne imprezy okolicznościowe, takie jak Dzień Dziecka czy Mikołajki[2][3].

Sala kina wyposażona była w projektory 70 mm, duży panoramiczny ekran i 570 foteli[b]. Oferowała przy tym dobre warunki akustyczne. Obok kabiny projekcyjnej zbudowano stanowisko lektorskie, z którego czytano polskie listy dialogowe dla filmów wyświetlanych w oryginalnej wersji językowej. Aby zapewnić widzom komfort, zwiększono odległość między rzędami w porównaniu do innych kin. Budynek był też dobrze ogrzewany. Znajdowała się w nim szatnia z dwoma wejściami – dla wchodzących oraz dla wychodzących z projekcji. Osoby z obsługi ubrane były w zielone mundurki i zajmowały się przyjmowaniem okryć w szatni oraz wskazywaniem widzom miejsc na sali[2].

Repertuar kina „Iwanowo” był zróżnicowany – grano zarówno filmy polskie, jak i zagraniczne. Pod koniec lat 80. organizowano w nim projekcje wideo – w holu kina, obok szatni, ustawiano telewizor z podłączonym magnetowidem, a przed nim kilkanaście rzędów krzeseł. Filmy odtwarzano z kaset VHS, w wersjach z nagraną w Polsce ścieżką lektorską[2].

Okres po transformacji ustrojowej[edytuj | edytuj kod]

Na początku lat 90. kina łódzkie były w użytkowaniu wieczystym skarbu państwa, a administrowało nimi państwowe przedsiębiorstwo Instytucja Filmowa Dystrybucji Filmów „Helios”. Kierownictwo kina „Iwanowo” wydzierżawiło wówczas budynek od państwowego „Heliosa”. Na ekrany „Iwanowa” nie dopuszczano jednak filmów premierowych, co w połączeniu z zaległościami kierownictwa w czynszu sprawiło, że w styczniu 1993 roku rozwiązano umowę. W maju 1993 roku państwowa Instytucja Filmowa Dystrybucji Filmów „Helios” oddała „Iwanowo” w dzierżawę prywatnej spółce pracowniczej Centrum Filmowe „Helios 2000”[6]. Wówczas kinu nadano nazwę „Adria”[2][6].

Widok opuszczonego budynku z ul. Bolesława Limanowskiego (kwiecień 2018)

Przez pewien czas kondycja finansowa kina była dobra. Organizowano w nim premiery filmowe poprzedzone prelekcjami. Obiekt, administrowany przez Centrum Filmowe „Helios 2000”, został zmodernizowany pod względem technicznym – wyposażono go w nową aparaturę projekcyjną oraz system dźwiękowy Dolby Stereo Prologic. Kino okazało się jednak na dłuższą metę nierentowne[1][2]. W 2001 roku CF „Helios 2000” (wówczas jako Centrum Filmowe „Helios” S.A.) zakończyło dzierżawę obiektu i oddano go pod wynajem[1].

W 2006 roku w budynku kina rozpoczął działalność klub muzyczny „Dekompresja”, który przeniósł się tam z poprzedniej siedziby przy ul. Krzemienieckiej 2[7]. „Dekompresję” zamknięto w roku 2014. Odtąd budynek pozostaje niezagospodarowany i stopniowo niszczeje[2].

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Stanisław Mordwa i Aleksandra Litaszewska mylnie podają rok 1977[5].
  2. W poświęconym otwarciu kina artykule „Dziennika Łódzkiego” podano, że sala widowiskowa liczyła 633 miejsca[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d redPor: Adria do wynajęcia. W: Portal „Gazety Wyborczej”. wyborcza.pl > Łódź > Wiadomości [on-line]. Agora S.A., 2001-04-20. [dostęp 2018-04-29].
  2. a b c d e f g h Kulesza, Michalska i Koliński 2015 ↓, s. 70–71.
  3. a b c d e f (rg). Kino „Iwanowo” mieszkańcom Łodzi w 1-majowym prezencie. „Dziennik Łódzki”. Nr 99 (8197). Rok XXXI (Wyd. AB), s. 1, kol. 5–6, 1975-05-01. Łódź: Łódzkie Wydawnictwo Prasowe RSW „Prasa-Książka-Ruch”. ISSN 1898-3111. [dostęp 2018-04-29]. 
  4. Rada Narodowa Miasta Łodzi (autor korporatywny). Uchwała Nr VI/22/74 Rady Narodowej Miasta Łodzi z dnia 19 grudnia 1974 r. w sprawie planu społeczno-gospodarczego rozwoju Łodzi w 1975 r.. „Dziennik Urzędowy Rady Narodowej Miasta Łodzi”. Nr 1, poz. 1, s. 3, kol. 2, 1975-01-27. Bolesław Koperski (przewod. RN m. Łodzi). Łódź: Biuro Organizacyjno-Prawne i Kadr Urzędu Miasta Łodzi. [dostęp 2018-04-29]. Cytat: [...] Zwiększyć liczbę miejsc w kinach poprzez uruchomienie kina „Iwanowo” w os. Wielkopolska. [...]. 
  5. Stanisław Mordwa, Aleksandra Litaszewska: Rozwój i funkcjonowanie kin w Łodzi. W: Agnieszka Rochmińska (red.): Theoretical and empirical researches on services during socio-economic changes. Łódź: Department of Spatial Economy and Spatial Planning, 2008, s. 168 (PDF – 4), seria: Space, Society, Economy (no 8). (pol.)
  6. a b Bogdan Sobieszek: W krainie znikających ekranów (1). W: Kalejdoskop kulturalny regionu łódzkiego. e-kalejdoskop.pl > Film [on-line]. Łódzki Dom Kultury. [dostęp 2018-04-29].
  7. Łukasz Kaczyński: Łódzki klub Dekompresja przestanie istnieć?. W: Portal „Dziennika Łódzkiego”. dzienniklodzki.pl > Aktualności [on-line]. Polska Press Sp. z o.o., 2014-03-10. [dostęp 2018-04-29].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]