Kiszkowo (województwo wielkopolskie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy wsi w powiecie gnieźnieńskim. Zobacz też: Kiszkowo.
Kiszkowo
Rynek i pomnik Poległym za Ojczyznę
Rynek i pomnik Poległym za Ojczyznę
Państwo  Polska
Województwo wielkopolskie
Powiat gnieźnieński
Gmina Kiszkowo
Liczba ludności (2012) 1178
Strefa numeracyjna 61
Kod pocztowy 62-280
Tablice rejestracyjne PGN
SIMC 0584892
Położenie na mapie gminy Kiszkowo
Mapa lokalizacyjna gminy Kiszkowo
Kiszkowo
Kiszkowo
Położenie na mapie powiatu gnieźnieńskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu gnieźnieńskiego
Kiszkowo
Kiszkowo
Położenie na mapie województwa wielkopolskiego
Mapa lokalizacyjna województwa wielkopolskiego
Kiszkowo
Kiszkowo
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Kiszkowo
Kiszkowo
Ziemia52°35′27″N 17°15′40″E/52,590833 17,261111
Strona internetowa miejscowości

Kiszkowowieś w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie gnieźnieńskim, w gminie Kiszkowo[1].

Wieś leży nad Małą Wełną. Prawa miejskie posiadała od końca XIV do końca XIX wieku.

W latach 1876–1881 w Kiszkowie pracował i tworzył Franciszek Ksawery Tuczyński, który opisał XVIII-wieczną obyczajowość miasteczka w powieści Ofiary zabobonu.

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa poznańskiego.

Miejscowość jest siedzibą gminy Kiszkowo.

Centrum Kiszkowa

Zabytki[edytuj]

Kiszkowo w kulturze[edytuj]

Kiszkowo zyskało "sławę" dzięki znanemu nawet dzisiaj przysłowiu: ślusarz zawinił, kowala powiesili. Historia niestety jest prawdziwa, dotyczy ona absurdalnego wyroku, gdy na śmierć został skazany jedyny w ówczesnym miasteczku ślusarz. Jednakże miasto posiadało dwóch kowali i by nie zabrakło w Kiszkowie ślusarza, zdecydowano się powiesić kowala. Motyw sądu kiszkowskiego pojawił się m.in. w twórczości publicysty i krytyka literackiego, Antoniego Szabrańskiego (1802-1882) oraz Franciszka Tuczyńskiego. Do historii także przeszedł wyrok sądu kiszkowskiego, gdy na śmierć za uprawianie czarów w 1761 roku życie straciło dziesięć niewinnych kobiet spalonych w Gorzuchowie. Na kanwie tych wydarzeń powstał film dokumentalny[2].

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części (Dz.U. z 2013 r. poz. 200)
  2. Dawid Jung, Gorzuchowskie zielarki - fakty i legenda [w:] 13 pomysłów na Gniezno i okolice. Przewodnik tematyczny dla turystów (red. nauk. prof. Armin Mikos von Rohrscheidt), Gniezno 2016, s. 140.

Bibliografia[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]